Tibetan
་དེ་ལ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་མེད་པར་སྟོན་ལ། དེས་དངོས་སྟོབས་ལས་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཡང་སྟོན་ཏེ། བརྗོད་མི་རུང་སྒྲ་དོན་ཡིན་པས་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་མི་འཇུག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བོད་དག་བརྗོད་རུང་ལ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་མེད་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ནི་ནོར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བཤད་ཚུལ་གཉིས་པའི་ཚེ། ལུང་དེ་བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཏན་ཚིགས་འགོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བཏགས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་བརྡ་སྤྲོད་པའི་རྟགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་བཤད་ཚུལ་དང་པོའི་སྐབས་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་རང་སྡེའི་བཤད་ཚུལ་མི་འཐད་པ་ནི། མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག སློབ་དཔོན་གྱིས་ལུང་དེ་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ཁོ་ན་ལ་དཔེ་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་དཔེ་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ད་ཏྲིག་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་གྲགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་དཔྱད་པ་ནི། སྤོས་སྦྱོར་ལས། ག་པུར་དང་། བཅུད་ལེན་ལས་དངུལ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཟླ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་མཐོང་བས། ཟླ་སྒྲ་ཐུན་མོང་བར་གྲུབ་ལ་ཐུན་མོང་བའི་སྒྲ་གཅིག་ལ་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་དཔེར་བྱས་ནས་གཞན་ལའང་འཇུག་ཏུ་རུང་བ་ནི། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་སྟེ། དེས་ན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་ཏུ་རུང་བ་འགོག་པ་ནི་གྲགས་པ་དང་མི་འགལ་ཡང་འདོད་རྒྱལ་བའི་སྒྲ་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་རུང་འགོག་པ་ནི། གྲགས་པ་དང་འགལ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །མདོར་ན་བཤད་ཚུལ་དང་པོས་བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་ཅེས་དང་། བཤད་ཚུལ་གཉིས་པས་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་མེད་ཅེས་སྟོན་ཏེ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་འདྲའོ། །འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་གངས་ཅན་འདིར་གཞན་མི་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་དཔྱད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་གྱི་ལུགས་དགག་པ་དང་། རང་གི་ལུགས་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག གྲགས་པ་ལ་བརྡའི་གྲགས་པ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་གྲགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་རུང་དང་། ཞེན་པའི་བརྗོད་རུང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་རུང་དོན་སྤྱི་དང་། ཞེན་པའི་བརྗོད་རུང་དངོས་པོར་བྱས་ཏེ། མདོའི་བཤད་ཚུལ་དང་པོས་ཞེན་པའི་བརྗོད་རུང་གི་གྲགས་པ་དང་། ཕྱི་མས་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་རུང་གི་གྲགས་པ་གཉིས་
Chinese
因此，它显示没有事实力量的推论，并且它也显示了从事实力量产生的名声的推论在对象上是不同的。因为不可言说的声音和意义，为了显示不容许事实力量的推论。西藏人解释说可言说但没有事实力量的推论是错误的。如果那样，在第二种解释方式中，那个引文就变成了不是建立语法论证，因为那样就过分了。第二，驳斥其他人对它的假设，分为两部分。第一，语法标志变得不共同，这与第一种解释方式的情况相同。第二，自己宗派的解释方式不合理。有些经部的注释者认为，导师引用那个引文，是就兔子持有的月亮的声音仅仅是可言说而没有例子的角度说的，这种观点是不合理的。即使对它没有例子，但由于它也被称为不是达迪克树，所以会受到损害。第三，分析导师的意图。在香料混合中，樟脑和，在精华提取中水银等等，也看到了月亮的声音的应用。因此，月亮的声音被证明是共同的，如果一个共同的声音在一个事物上成立，那么就可以用它作为例子应用到其他事物上，这是由事物的力量所证明的。因此，阻止所有有理由的声音和意义的应用与名声不矛盾，但是阻止所有随意的声音和意义的应用是与名声相矛盾的，这是他的意图。总之，第一种解释方式显示那个语法论证没有名声的推论，第二种解释方式显示没有事实力量的推论。因为是不共同的，所以这两种情况是相同的。像这样如实地理解它的人，在雪域这里看不到其他人。第三，分析那些人的意图，分为两部分：驳斥他人的观点和陈述自己的观点。第一，有些古代人将名声分为表达的名称和术语的名称两种。在第一种中，又分为实际可表达的和执着可表达的两种，将实际可表达的作为一般意义，将执着可表达的作为事物。经部的第一种解释方式是执着可表达的名称，后一种是实际可表达的名称两种
English
Therefore, it shows that there is no inference of factual power, and it also shows that the inference of fame arising from factual power is also different in object. Because it is an unspeakable sound and meaning, in order to show that the inference of factual power is not allowed. It is wrong for Tibetans to explain that what is speakable but has no inference of factual power. If so, in the second way of explanation, that quotation becomes not establishing a grammatical argument, because it would be excessive. Second, refuting the assumptions made by others about it is divided into two parts. First, the grammatical sign becomes uncommon, which is the same as in the first way of explanation. Second, the explanation of one's own sect is unreasonable. Some commentators on the sutras believe that the teacher quoted that quotation from the perspective that the sound of the moon held by the rabbit is only speakable and has no example, which is unreasonable. Even if there is no example for it, it will be harmed because it is also called not a Dadik tree. Third, analyze the teacher's intention. In spice mixtures, camphor and, in essence extraction, mercury, etc., are also seen to apply the sound of the moon. Therefore, the sound of the moon is proven to be common, and if a common sound is established on one thing, then it can be used as an example to apply to other things, which is proven by the power of things. Therefore, preventing the application of all reasoned sounds and meanings does not contradict fame, but preventing the application of all arbitrary sounds and meanings contradicts fame, which is his intention. In short, the first way of explanation shows that that grammatical argument has no inference of fame, and the second way of explanation shows that there is no inference of factual power. Because it is uncommon, these two situations are the same. People who understand it as it is like this, no one else can be seen here in the snowy land. Third, analyzing the intentions of those people is divided into two parts: refuting the views of others and stating one's own views. First, some ancient people divided fame into two types: the name of expression and the name of terminology. In the first type, it is further divided into two types: actually expressible and clinging expressible, taking the actually expressible as the general meaning and the clinging expressible as the thing. The first way of explanation in the sutras is the name of clinging expressible, and the latter is the name of actually expressible.
Tibetan
འཆད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། འཆད་པའི་ཚེ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་ཀྱི། འཇུག་པའི་ཚེ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། རྟགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡང་འཇུག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔ་མས་སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་ལ། །རྗེས་དཔག་མེད་ཕྱིར་མི་ཁེགས་པའམ། །ཡང་ན་དེ་ལ་འགལ་ཟླ་མེད། །དེས་ན་ངེས་ཕྱིར་གནོད་བྱེད་ཡིན། །ཕྱི་མ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ལས། །ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་གྲགས་པ་ཡི། །བསལ་བ་མཁས་པའི་དགོངས་པ་འགྲུབ། །ཞེས་པ་སྟེ་སྔར་ལེགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོགས་ལ་གནོད་པའི་བསལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཤད་བྱའི་མདོ་འགོད། མདོའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། མངོན་སུམ་དོན་དང་ཞེས་སོགས། རྩ་འགྲེལ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འདི་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བ་སེལ་བའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཕྱོགས་འདིས་ནི་ཕྱོགས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བར་བྱེད་པའང་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། ངག་དང་ངག་གི་བདག་ཉིད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་ངག་དང་བརྫུན་པ་དག་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀའི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ངག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ཉིད་ཀྱི་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀའི་ཁྱད་པར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གནོད་ཡུལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལྟར་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་དུ་རུང་ཞིང་སྒྲིབ་ཐོགས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་མཐོང་བས་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་རྫས་གཞན་དུ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གསུམ་ནི་ཡོན་ཏན་ལྕིད་ལྷག་པོ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་། དེ་གཉིས་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྒྱུ་དང་གསུམ་མོ། །དེས
Chinese
认为“是解释”是不合理的，因为解释时有二者之分，而进入时则无二者之分，并且从相（ हेतु，hetu，因）中理解所要证实的（ साध्य，sādhya，有法）也是进入的场合。第二是：前者因声音出现而闻名，因为没有后来的推断所以不能排除，或者说对它没有矛盾，因此是确定的妨害。后者是从闻名的推断中，显示了境的区别。如果这样理解，排除闻名就成就了智者的意图。这是以前已经很好地解释过的。第二，对法的特点等造成损害的排除有两种：陈述所要解释的经文，解释经文的意义。第一是：经文中说：“现量义和”等等。在根本论和注释的结尾紧接着，这也只是显示了排除与法自身体性相违背的途径。并且应当理解，通过这种方式，也能排除方和有法之间的差别以及有法自身的体性。例如，有支不是与各支不同的事物，因为它不执持衡量低下的差别。各支不是与有支不同的，因为它们会成为非现量。事物不是存在的，因为性质和事物会成为事物和非事物。同样，说一切语皆具有虚妄的意义，如果语和语的自性存在于虚妄的意义中，那么它就是虚妄的。如果排除一切语和虚妄，那么它就排除了二者的自身体性。如果排除语的自性的虚妄性，那么它就排除了二者的差别。经中是这样说的。第二部分分为两点：首先确定所要妨害的宗派的立宗，然后阐述妨害它的理证。第一点是：胜论师认为，由于现量可以见到，并且见到它能进行遮蔽阻碍等作用，所以粗大的有支通过具备其各支所没有的三种法，而立宗为与各支不同的事物。三种法是：性质极重，其结果是向下运动的作用，以及使二者相合的聚合之因。由此
English
It is unreasonable to think that it is an explanation, because there is a distinction between the two when explaining, but there is no distinction between the two when entering, and understanding what is to be proven (sādhya) from the sign (hetu) is also the occasion of entering. The second is: The former is famous for the appearance of sound, because there is no subsequent inference, it cannot be excluded, or there is no contradiction to it, so it is a definite obstacle. The latter is from the inference of fame, showing the difference of the object. If you understand it this way, eliminating fame will accomplish the intention of the wise. This has been well explained before. Secondly, there are two kinds of elimination that harm the characteristics of Dharma, etc.: stating the scriptures to be explained, and explaining the meaning of the scriptures. The first is: In the sutra, it says: "Direct perception meaning and" and so on. Immediately after the end of the root text and commentary, this also only shows the way to eliminate the contradiction with the self-nature of the Dharma. And it should be understood that in this way, it can also eliminate the difference between the subject and the object, and the self-nature of the object itself. For example, the limb-possessor is not a different substance from the limbs, because it does not hold the difference of low measurement. The limbs are not different from the limb-possessor, because they would become non-perceptual. Things are not existent, because qualities and things would become things and non-things. Similarly, saying that all words have the meaning of falsehood, if the word and the nature of the word exist in the meaning of falsehood, then it is falsehood. If all words and falsehood are eliminated, then it eliminates the self-nature of both. If the falsehood of the nature of the word is eliminated, then it eliminates the difference between the two. This is what the sutra says. The second part is divided into two points: first, determine the proposition of the sect to be harmed, and then explain the reasoning that harms it. The first point is: The Vaiśeṣika believes that because it can be seen by direct perception, and it is seen that it can perform the function of obscuring obstacles, etc., the coarse limb-possessor, through possessing the three dharmas that its limbs do not have, establishes the proposition as a different substance from the limbs. The three dharmas are: the quality of being extremely heavy, the action of moving downwards as a result, and the cause of aggregation that combines the two. From this