Tibetan
་བས་འདོད་པ་གཉིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཁྱད་པར་མེད་པས་སྔར་གྱི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་འགལ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་གཏན་ཚིགས་དེ་དག་གི་ངེས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་གཞན་འགོག་པའི་ངེས་པ་དང་། དེ་དག་གི་ནུས་པ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟགས་སུ་བཀོད་ཚོད་ལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། རྟགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། གྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལྟར་སྣང་། གཉིས་པ་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་ངེས་པ། འགོག་པར་ངེས་པ། གཉིས་ཀ་མ་ངེས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡང་དག གཉིས་པ་ནི། འགལ་བ། གསུམ་པ་ནི། མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ནུས་པ་ཡང་བཞི་ཡོད་དེ། མ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་བསྐྱེད་མི་ནུས། མ་ངེས་པས་ཐེ་ཚོམ། འགལ་བས་མི་འདོད་པའི་ངེས་པ། ཡང་དག་གིས་འདོད་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུས། ཕྱོགས་ལ་མཐུ་མེད་སོམ་ཉི་དང་། །མི་འདོད་འདོད་པའི་ངེས་སྒྲུབ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེས་རྟོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། སྐབས་འདིར་བཤད་ཀྱང་། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ངོ་སྙམ་པ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆེ་བས་གཞན་ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། །རང་དོན་རྗེས་དཔག་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་བཅུ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ལ་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་ལས་གཞན་དོན་གྱི་ངག་དང་། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད་ཀྱང་། འདིར་རིགས་གཏེར་ལས་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འོག་ཏུ་བཤད་པ་དང་བསྟུན་ནས་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་བཤད་པ། རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་འགོད་པ། མཚན་གཞི་ངོས་གཟུང་བ། ཕྱོགས་ལ་གནོད་པའི་བསལ་བ་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་དང་། རྟགས་ཀྱི་ནུས་ཡུལ་དང་། རྟགས་ཅན་དང་། ཕྱོགས་རྣམས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་གཅིག་གིས་མཚོན་ཏེ། རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པའོ། །དེ་ཡང་མདོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དང་པོ་བཞི་པོ་རིགས་སྒོ་ནས་གསུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པར་འདུས་པར་གསུངས་ལ་དེ་ལ་མ་བསལ་བ་ཚང་མ་ཚང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་དུ་འགྱུར་རོ། །འདིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་གི་དབ
Chinese
因此，由于以量成立的（正量）和以名言成立的（世俗）二者，在作为所立宗上没有差别，所以包含于之前的法和有法二者的相违之中。第三，那些因的决定有二：遮止他边的决定和那些因的能力的决定。第一，作为因陈述的，数量确定为四，即因在宗法的方面未成立和已成立两种。第一，如同未成立的似因。第二，对于已成立的，有决定成立所立宗、决定遮止、二者皆不决定三种。第一，是真因。第二，是相违因。第三，是不决定的因。第二，作为因陈述的这四者，能力也有四种，即未成立不能在有法之上产生怀疑，不决定产生怀疑，相违产生不希望的决定，真因产生希望的决定。如同智者们的顶髻宝所说：“于品无力生犹豫，不欲所欲定能立。”第二，由此所了知的所立宗是，如《理藏》所说：“此处虽说，然似为分别之论，以缘起之大，当于他处共同宣说。”为自义比量观察之分别，即第十品已说讫。第二，为他义比量，经部和《释量论》中，虽依次宣说了他义之语、他义所立宗、宗法有法之因三者，但此处随顺《理藏》中在他义所立宗之下宣说因的方式而宣说，分为二：当了知的所立宗之宣说，能了知的他义比量之宣说。第一有三：安立定义、确定定义之事例、陈述对品有损害之遣除。第一，所立宗、当随比度、因之能力之境、有法和品，由于是名称的不同，故以一个定义来表示，即论敌承认为所立宗。而且经部的定义的最初四个部分，说是以理门所说的包含于承认为所立宗之中，并且说对于此未遮除的，全部以全部的差别而转变为真和似。此处是真所立宗的
English
Therefore, since there is no difference in being established as the proposition between that which is established by valid cognition (pramana) and that which is established by convention (mundane), it is included in the contradiction of the two, the subject and the predicate, mentioned earlier. Third, the determination of those reasons has two aspects: the determination of preventing other extremes and the determination of the power of those reasons. First, the number of reasons stated as signs is definitely four: the sign is not established as a property of the subject, and the sign is established. The first is like an apparent sign that is not established. The second has three aspects: definitely establishing the proposition, definitely preventing it, and not definitely establishing either. The first is the correct sign. The second is the contradictory sign. The third is the uncertain reason. Second, those four that are stated as signs also have four powers: the unestablished cannot even generate doubt on the subject, the uncertain generates doubt, the contradictory generates the certainty of the undesirable, and the correct generates the certainty of the desirable. As the crest jewel of the wise ones said, "Without power in the subject, it generates doubt, and it establishes the certainty of the undesirable and the desirable." Second, the proposition to be understood by this is, as the Treatise on Reasoning says, "Although explained here, it seems to be a treatise on distinctions, and due to the greatness of dependent arising, it should be explained in common elsewhere." The chapter on the analysis of inference for oneself, the tenth, is finished. Second, for inference for others, although the Sutra and the Commentary on Valid Cognition explain the speech for others, the proposition for others, and the reason for the subject of the subject in order, here, following the way the Treatise on Reasoning explains the proposition for others under the reason, there are two explanations: the explanation of the proposition to be understood, and the explanation of the inference for others that enables understanding. The first has three aspects: establishing the definition, identifying the instances of the definition, and stating the refutation of harm to the subject. First, the proposition, the object to be inferred, the object of the power of the sign, the subject, and the subject are all synonyms, so they are represented by one definition: what the opponent accepts as the proposition. Moreover, the first four parts of the definition of the Sutra are said to be included in the acceptance of the proposition as stated by the gate of reasoning, and it is said that everything that is not excluded from this will be transformed into correct and apparent by the distinction of all. Here is the power of the true proposition.
Tibetan
ང་དུ་བྱས་ནས། མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་བཅད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ལྔར་བསྟན་པ། ཡོངས་གཅོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ། དེ་དག་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། ངོ་བོ་ཁོ་ན་བསྟན་བྱ་བ། །བདག་ཉིད་འདོད་དང་མ་བསལ་བ། །ཞེས་ཆོས་ལྔ་ལྡན་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་དོན་དང་རྣམ་བཅད་ངོས་གཟུང་བ་གཉིས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ངོ་བོའི་དོན་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་བ་ན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དྲན་རུང་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་དྲན་རུང་ནི། ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་ཟིན་པ་ད་ལྟར་ཚིག་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་དྲན་པ་སྟེ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བས་དེ་མ་ཡིན་པ་ཅིག་དགོས་ཞེས་པའོ། །དེའི་རྣམ་བཅད་ནི། དམ་བཅས་ཙམ་ཉིད་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་གཅོད་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་བཅད་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་གཅིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པ་ནི་མི་གཅོད་དེ། ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་འཛིན་མངོན་གསུམ་དེས་དོན་དམ་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་དོན་ནི་ངག་ཏུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཞེས་པས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའོ། །དེའི་རྣམ་བཅད་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དག་རྒོལ་བས་མ་བརྗོད་ཅིང་། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་དངོས་སུ་མ་ཐོས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པར་བསམས་ནས། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། འདུས་པ་མ་ཡིན་པར་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་དེ། འདུས་ཤིང་བསགས་པའི་ཕྱིར། མལ་ཆ་དང་སྟན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་གཞན་དོན་གྱི་མིང་གི་བཏགས་ནས་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུའི་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པ་རྒྱུ་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཞེ་འདོད་མ་ཡིན་པ་གཞན་དོན་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་གཅོད་དོ། །དེའི་དགོས་པ་ཡང་བདག་དོན་བྱེད་པ་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཅེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། བདག་གཞན་ཅེ་ན་དེ་མ་གྲུབ་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་བསྟན་ཏེ། རྒྱང་འཕེན་པས་བུམ་པ་ཆོས་ཅན། མངོན་པར་གསལ་བའི་སེམས་པ་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་དང་བུམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཨུཏྤལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩིག་པ་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུའི་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་ཡིན་ཅིང་དེ་དཔེ་རྩིག་པ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉི
Chinese
从我出发，就特性的区分而言，显示为五种；就完全断除而言，成立为一种。对于这些，有驳斥争论等三点。第一点是，经中说：“唯有自性应显示，自性意欲且未除。”这样说了具备五种法，对于它们中的每一个，都有意义和区分的确定，各有两点。第一，自性的意义是，在作为所立宗时，说是没有以量成立且能忆念的。以量成立且能忆念的是，以量的力量，由定解已经确定，现在仅仅通过说词就能忆念意义，因为那不会变成所立宗，所以需要一个不是那样的东西。它的区分是，仅仅在立宗时，就断除在名言中已经以量成立的。如果在名言中已经以量成立，就需要一个由量所引导的定解，由分别识的名言断除所确定的。不应断除胜义谛已经以量成立的，因为对于反驳者的相续中的声执现量，已经成立了胜义谛的声音无常。意欲的意义是，即使没有在口中说出，也意欲作为所立宗。它的区分是，外道们没有被反驳者说出，并且如果反驳者没有实际听到，就认为不是所立宗，例如，眼睛等法，不是聚合，而是为了他者而做，因为是聚合和积累的，如同床具和垫子等。当这样说时，断除意欲作为所立宗的，即通过施加为他者之名的名称，来成立为了自我的知识之人的利益而做，这并非是意欲作为原因方法的结合。它的必要性也是为了显示，因为自我利益而做，在例子上没有随同，所以所立宗是有过失的。正如学 आचार्य (梵文天城体：आचार्य，梵文罗马拟音：ācārya，汉语字面意思：导师) 导师功德光 आचार्य वसुबन्धु (梵文天城体：आचार्य वसुबन्धु，梵文罗马拟音：ācārya vasubandhu，汉语字面意思：导师世亲) 所说：“如果说是自我和他者，那就不成立。”对于那两种方式的结合，也显示了没有随同的过失。外道说，瓶子是法，与具有明显意识之人的身体的特性的补特伽罗和瓶子中的任何一个都是二者并存的，因为不是莲花，如同墙壁。当这样安排时，像那样的人的二者并存，是意欲的所立宗，并且那在例子墙壁上没有随同的缘故。
English
From my perspective, in terms of the distinction of characteristics, it is shown as five; in terms of complete elimination, it is established as one. Regarding these, there are three points, including refuting arguments. The first point is, as stated in the sutra: "Only the essence should be shown, the self-nature is desired and not eliminated." Thus, it is said to possess five qualities. For each of these, there are two aspects: the meaning and the determination of distinction. First, the meaning of essence is said to be that when taken as the object to be proven, it is not established by valid cognition and cannot be remembered. That which is established by valid cognition and can be remembered is that which is ascertained by the power of valid cognition, and now merely by uttering words, the meaning can be remembered. Because that will not become the object to be proven, something that is not like that is needed. Its distinction is that merely at the time of making the proposition, it cuts off what is already established by valid cognition in conventional terms. If it is already established by valid cognition in conventional terms, then a certainty guided by valid cognition, determined by the conventional distinction of the mind, is needed. What is already established by valid cognition in ultimate truth is not cut off, because the sound-apprehending direct perception in the continuum of the opponent has already established the impermanence of sound in ultimate truth. The meaning of desire is that even if it is not expressed in words, it is desired as the object to be proven. Its distinction is that the heretics do not express it to the opponent, and if the opponent does not actually hear it, they think it is not the object to be proven. For example, the eye and other phenomena are not aggregates, but act for the sake of others, because they are aggregates and accumulations, like bedding and cushions. When it is said like that, it cuts off the desire to establish that which acts for the benefit of the self-knowing person by applying the name of acting for others, which is not the intention of combining the means of cause. Its necessity is also to show that because acting for self-interest does not follow the example, the object to be proven is flawed. As the teacher आचार्य (Tibetan: slob dpon, Sanskrit Devanagari: आचार्य, Sanskrit Romanization: ācārya, Chinese literal meaning: teacher) Vasubandhu आचार्य वसुबन्धु (Tibetan: slob dpon dbyig gnyen, Sanskrit Devanagari: आचार्य वसुबन्धु, Sanskrit Romanization: ācārya vasubandhu, Chinese literal meaning: teacher Vasubandhu) said, "If it is said to be self and other, then it is not established." For the combination of those two methods, it also shows the fault of not following. The Tirthikas say that the pot is a phenomenon, and it is accompanied by either the person who is characterized by the body of a sentient being with clear consciousness or the pot, because it is not a lotus, like a wall. When it is arranged like that, being accompanied by the two of such a person is the desired object to be proven, and that does not follow the example of the wall.