Tibetan
པར་ཤེས་ཀྱང་། གཞལ་བྱ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་གཉིས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གསུམ་པ་བློ་དེས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་རྟོགས་ཚུལ། སྣང་བ་དང་སེལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ། འགལ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་རྟོགས་ཚུལ་ཁྱད་པར་དུ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན། གསལ་བ། དངོས་པོ། རྫས། ལོག་པ། དོན་དམ་པ་རྣམས་དངོས་པོའི་དོན་དུ་མཐུན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་། ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླང་དོར་བྱ་བའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལོག་པ་དང་། རྫས་དང་། དངོས་པོ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དེའང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དང་། །གཞན་ལས་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི། །ཞེས་དང་། ཀུན་ལ་རྫས་དང་དངོས་བརྗོད་པའི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གཞུང་གི་ཚིག་ཟིན་ལ་ཡོད་པའི། ལོག་པ་དང་། རྫས་དང་། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དོན་ལ་ཡོད་པ་དང་། སེལ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་མཚན་དང་། སྤྱི་དང་། གཞན་སེལ་དང་། ལྡོག་པ་དང་། རྣམ་གཅོད་དང་། འདྲེས་པ་དང་། འབྲེལ་པ། ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་མཚུངས་ཏེ། དོན་ལ་མི་གནས་པ་དང་། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་བཞག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་རང་མཚན་སོགས་དང་། སྤྱི་མཚན་སོགས་ནི་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ནི་བློ་དང་། སྣང་བ་དང་སེལ་བ་ནི་འཛིན་སྟངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་གཞག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཐུན་མོང་བར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས། དབྱེ་ན། རིགས་སྤྱི། དོན་སྤྱི། ཚོགས་སྤྱི་གསུམ། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ལྟོས་ནས་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་ཆིག་རྐྱང་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས། དཔེར་ན་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་བུམ་གསལ་རྣམས་བུམ་མིན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། སྣང་བརྟགས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་སྒྲོ་བཏགས། དཔེར་ན་བུམ་འཛིན་རྟོ
Chinese
然而，因為對於所量的事物，會懷疑是常還是無常的緣故。對於能知的智慧進行觀察的善說，也就是第二部分已經講完了。 ༈。第三，智慧認識對境的方式有四種，即：總體和個別的認識方式、顯現和遮除的認識方式、所說和能說的認識方式、相違和相關的認識方式。第一種分為兩個方面：總體上闡述對境和有境的體系，以及特別分析總體和個別的認識方式。第一方面是：自相、顯現、事物、實體、遣除、勝義諦，這些在事物的意義上是一致的，因為它們具有作用、相互不混雜地存在、由因和果組成，並且是所有眾生取捨的對境。如果說是遣除、實體和事物，那麼不一定涵蓋自相，因為有「其亦由他而遣除，由他而遣除之名」，以及「於一切說實體事物」等語。如果這樣問，沒有過失，因為在論典的字面上所說的遣除、實體和事物，有在意義上存在的，也有成為遮除的對境這兩種情況。共相、總體、他者遮除、遣除、斷除、混合、關聯、世俗諦，這些在不能起作用上是相同的，因為它們不住於意義上，不是根識的對境，是被分別念假立的，並且在自己的本質沒有成立的情況下，由他者遮除的智慧所安立是相同的。因此，先前所說的自相等和共相等是對境，分別念和無分別念是智慧，顯現和遮除應當理解為執持的方式。第二方面分為：定義、分類、體系三者。第一，總體的定義是顯現為共同的假立。分類有：種類總體、意義總體、集合總體三種。第一種的定義是：相對於自己的顯現，從不同種類的事物中遣除的單一遣除顯現的假立。例如，在瓶子的執持分別念中，瓶子的顯現從非瓶子的事物中遣除而顯現的假立。第二種的定義是：將顯現和假立混淆為一的假立。例如，瓶子的執持分別念中，
English
However, because there is doubt about whether the object to be measured is permanent or impermanent. The excellent explanation of examining the wisdom of the knower, that is, the second part, has been explained. ༈. Third, there are four ways in which wisdom recognizes objects, namely: the way of recognizing the general and the particular, the way of recognizing appearance and negation, the way of recognizing the expressible and the expressing, and the way of recognizing contradiction and relation. The first is divided into two aspects: generally explaining the system of objects and object-possessors, and specifically analyzing the way of recognizing the general and the particular. The first aspect is: self-character, appearance, thing, substance, exclusion, ultimate truth, these are consistent in the meaning of things, because they have function, exist without being mixed with each other, are composed of cause and effect, and are the objects of acceptance and rejection for all beings. If it is said to be exclusion, substance, and thing, then it does not necessarily cover self-character, because there are the words "it is also excluded by others, and named by others", and "to all is said substance and thing". If you ask this, there is no fault, because the exclusion, substance, and thing mentioned in the words of the treatise have two situations: existing in meaning and becoming the object of negation. Common character, generality, other-exclusion, exclusion, severance, mixture, relation, conventional truth, these are the same in not being able to function, because they do not abide in meaning, are not the object of sense perception, are imputed by conceptual thought, and are the same in being established by the wisdom of other-exclusion without establishing their own essence. Therefore, the self-character and so on mentioned earlier, and the common character and so on are objects, conceptual thought and non-conceptual thought are wisdom, and appearance and negation should be understood as the way of holding. The second aspect is divided into: definition, classification, and system. First, the definition of the general is the imputation that appears as common. The classification includes: genus general, meaning general, and collection general. The definition of the first is: relative to one's own appearance, the imputation that appears as a single exclusion that excludes from things of different kinds. For example, in the conceptual thought of holding a vase, the appearance of the vase is the imputation that appears to be excluded from non-vase things. The definition of the second is: the imputation of confusing appearance and imputation as one. For example, in the conceptual thought of holding a vase,
Tibetan
ག་པ་ལ་བུམ་པར་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་བུམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད། རྡུལ་རྫས་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་རགས་པར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས། དཔེར་ན་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་འདུས་པ་ལ་བུམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ལྟ་བུའོ། །བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད། རིགས་མི་མཐུན་དང་རིགས་མཐུན་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་ཉིས་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས། དཔེར་ན་ཤིང་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཤ་པར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་སོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། ཐད་ཀའི་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་དང་། གོང་མའི་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང་། འདི་དག་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་ལ་འཇོག་ཚུལ་གཞུང་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རྣམ་གཞག་ལ། དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། རིགས་པས་དགག་པ་དང་། ལུང་གིས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱི་གསལ་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པ་དགག སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དགག སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་གཞན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། སྤྱི་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། ཉི་ཚེ་བའི་སྤྱི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་གི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་ཅིང་། དེ་དང་རྫས་ཐ་དད། རྟག་པ་དང་། ཆ་མེད་དང་། གསལ་བ་རྣམས་དང་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཐག་པ་ལྟ་བུས་སྦྲེལ་ནས་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་བ་ལང་དུ་མ་ཐག་པ་གཅིག་གིས་སྦྲེལ་ནས་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བ་རྣམས་ལ་སྒྲ་བློ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་འགོག་པ་ལ་གཞུང་ལས་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་། རིགས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་ཤིང་གསལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་དེ། དེ་སྣང་རུང་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། གྲངས་ཅན་པའི་འདོད་པ་བརྗོད་པ། དེ་དང་རིགས་གཅིག་པའི་གངས་ཅན་པའི་འདོད་པ་བརྗོད་པ། གཉིས་ཀ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས། བདག་དང་། རང་བཞིན་དང་། ཆེན་པོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག དེ་ཙམ་ལྔ། འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཉེར་ལྔར་གྲངས་ངེས་པ་ལས་བདག་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟ་བ་པོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་དང་། རིག་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །རང་བཞིན་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ། རྒྱུ་དང་། སྤྱི་དང་། གཙོ་བོ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེས་ན། རྒྱུ་ཡིན་ན། སྤྱི་དང་། གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་། རང་བཞིན་ལ་ནི་དེ་གསུམ་མིང་གི་རྣ
Chinese
比如在嘎巴拉上显现为瓶子，是对外境瓶子进行增益的增益一样。第三个的特征：对众多微尘聚集显现为粗大的增益。比如对八微尘聚集增益为瓶子的增益一样。差别的特征：从异类和同类中也能遣除的，显现为二者聚合的遣除的增益。比如在树桩的错觉上，显现为肉的增益。第二，分类方面：有直接的共相和自相，以及上位的共相和自相两种。这些也需要在论典意义的场合中了解安立为增益的方式。第三，建立方面：有破除、安立、舍弃三种。第一，有以理破除和以教证破除两种。第一种有三种：破除共相显现为异体，破除共相显现为一体，破除共相为无实有的其他宗派。第一种是：胜论师说，大共相存在本身，以及少分的共相牛本身等等，遍及自己的显现，与显现异体，是常法，无分，显现与聚合的关系如同绳索般连接而存在，比如众多牛用一根绳索连接拴住一样。其本身也是显现上声音和智慧统一进入的原因。他们这样说。虽然论中对此有很多破斥，但理证的主要内容是：木头显现法，作为有法，你与异体的你的共相实体不存在，因为没有被能成立的量所证实的缘故。第二方面：讲述数论师的观点，与此同类的数论师的观点，二者都从一个方面破除，共有三种。第一种是：数论师们认为，神我和自性，以及大、我慢和十一根，五唯和五大种，一切所知都确定为二十五种，其中神我是所有变化的享受者，其本身也被称为知者、觉悟者和士夫。自性是产生一切变化的，其本身也被称为因、共相和主。因此，如果是因，则不遍及共相和主，但自性则三种名称的
English
For example, like the appearance of a vase on a skull, it is like the imputation of imputing an external vase. The third characteristic: the imputation of appearing coarse due to the aggregation of many particles. For example, like the imputation of imputing a vase to the aggregation of eight particles. The characteristic of difference: the imputation of appearing as a combination of two negations that can also be eliminated from dissimilar and similar classes. For example, the imputation of appearing as meat on the illusion of a tree stump. Second, in terms of classification: it is said that there are direct universals and particulars, as well as higher-level universals and particulars. These also need to be understood in the context of the meaning of the scriptures as to how they are established as imputations. Third, in terms of establishment: there are three types: refutation, establishment, and abandonment. First, there are two types: refutation by reasoning and refutation by scripture. The first has three types: refuting the assertion that universals appear as different entities, refuting the assertion that universals appear as one entity, and refuting other schools that assert universals as non-existent. The first is: the Vaiśeṣikas say that the great universal existence itself, and the minor universal cow itself, etc., pervade their own appearances, are different entities from the appearances, are permanent, indivisible, and the relationship between the appearances and the aggregation exists connected like a rope, just as many cows are tied together with one rope. It itself is also the cause of the unified entry of sound and wisdom into the appearances. They say this. Although there are many refutations of this in the scriptures, the main point of reasoning is: the appearance of wood, as the subject, your universal entity, which is different from you, does not exist, because it is not perceived by a valid means of establishment. The second aspect: stating the views of the Sāṃkhyas, the views of the Sāṃkhyas of the same kind, and refuting both from one aspect, there are three types. The first is: the Sāṃkhyas believe that the self and nature, as well as the great, ego, and eleven senses, five tanmātras, and five elements, all knowable things are determined to be twenty-five, of which the self is the enjoyer of all transformations, and it itself is also called the knower, the awakened one, and the puruṣa. Nature is what produces all transformations, and it itself is also called the cause, the universal, and the principal. Therefore, if it is the cause, it does not pervade the universal and the principal, but nature has three names of