Tibetan
པར་མ་ཟད་ཡན་ལག་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་དུ་བཞག་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་བཞག་པ་དང་། ཡི་གེ་དང་། མིང་དང་། ཚིག་རྣམས་ཀྱང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་གཞན་དགག་པ་ལ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག སྤྱི་ཡིན་ན། དངོས་མེད་ཡིན་དགོས་ཤིང་། རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་གྲུབ་ན་སྤྱི་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་སྡེ་བདུན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་། མེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་། བུམ་སྣམ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དགག་པ་ལ། མངོན་སུམ་དང་། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དང་། ལུང་དང་། ཁས་བླངས་དང་། རང་ཚིག་གིས་གནོད་པ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱོད་མཉན་བྱ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པ་ལ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་གནོད་དེ། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། །བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །ཅེས་དང་། གང་ཡོད་དེ་འཇིག་བུམ་པ་བཞིན། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་ཅེས་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་པས་རིག་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དེ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་འགོག་པ་དེ་མི་རིགས་པར་ཐལ། རིག་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པ་དེ་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་སྒྲ་རང་མཚན་པ་དེ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྒྲའི་གཞན་སེལ་ལ་རང་མཚན་དུ་རློམ་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། བྱས་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དངོས་སུ་མ་བསྒྲུབ་པར། སྒྲ་རང་མཚན་པ་མི་རྟག་པར་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་ཁས་བླངས་འགལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། སོང་ཚོད་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གཞན་སེལ་དུ་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་རང་གིས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས། རྫས་དང་ལྡོག་པ་སྤྱི་བྱེ་བྲག །བསྒྲུབ་དང
Chinese
而且，多种支分聚集被认为是具有支分的事物，多个刹那聚集被认为是常有的事物，文字、名称和语句等也并非实有。第三，驳斥认为总法非实有的其他宗派。其中分为真实和消除诤论两部分。第一部分是：有些人认为，如果是总法，就必须是非实有，并且如果自己的差别法没有成立，那么就是总法，这是七部派的观点。因此，色、声等，火、水等，瓶、毡等一切都是常有的。他们这样说。为了驳斥这一点，有现量、事物力量的后比量、教证、承诺和自语相违这五种妨害。第一种是：声，作为所立宗，以耳识现量没有成立你是可听闻的，因为你是常有的。如果承认，那么声不是可听闻的，这并非被耳识现量所破除。第二种是：声是常有的，这被事物力量的后比量所妨害，因为从所作的因相可以成立声是无常的。第三种是：如果说因没有成立，因为所作不是成立声是无常的正确因相。那么，《量释论》中说：“仅仅坏灭存在相关联，自身之故声即是无常。”以及“凡是存在的即会坏灭，如瓶子一般，声也存在，这是自性因。”这与上述说法相违。此外，声明论者认为声明之声是常有的，圣者法称以多种理性的方式进行驳斥，这不合理，因为声明之声是常有的，这符合实际情况。第四种是：如果以所作之因相成立声是无常的时候，是成立声的自相是无常的，因此没有与上面所说的教证相违的过失。那么，是对声的他法遣除认为是自相而进行破立，还是对自相进行破立？如果是前者，那么不是以所作之因相直接成立声是无常的，而是认为直接成立声的自相是无常的，这与承诺相违。如果是后者，那么与认为已知的因相、法相、义相这三者是他法遣除相违。此外，在自己承诺为量士夫的论典中，实体和反体、总法和差别法，成立和
English
Moreover, that which is composed of many limbs is considered to be possessed of limbs, that which is composed of many moments is considered to be continuous, and letters, names, and words are also not established as real entities. Third, refuting other schools that hold universals to be non-existent. This is divided into two parts: reality and refuting arguments. The first part is: Some say that if it is a universal, it must be non-existent, and if its own particulars are not established, then it is a universal, which is the view of the seven schools. Therefore, forms, sounds, and so on, fire, water, and so on, pots, felt, and so on, are all permanent. They say this. To refute this, there are five obstacles: direct perception, inference by the power of things, scripture, commitment, and self-contradiction. The first is: Sound, the subject, is not established as audible by direct auditory perception because you are permanent. If you admit it, then sound is not audible, which is not refuted by direct auditory perception. The second is: Sound is permanent, which is contradicted by inference by the power of things, because from the sign of being produced, it is established that sound is impermanent. The third is: If the reason is not established, because being produced is not a valid reason for establishing that sound is impermanent. Then, the Pramāṇavārttika says, "Merely having destruction is related, therefore sound itself is impermanent." And "Whatever exists will be destroyed, like a pot, sound also exists, this is the nature sign." This contradicts the above statement. Furthermore, the Vedic followers believe that the sound of the Vedas is permanent, which the glorious Dharmakīrti refutes with many kinds of reasoning, which is unreasonable, because the sound of the Vedas is permanent, which is in accordance with reality. The fourth is: If, when establishing that sound is impermanent with the sign of being produced, it is establishing that the own-character of sound is impermanent, then there is no fault of contradicting the scripture mentioned above. Then, is it refuting and establishing what is considered to be the own-character of sound's exclusion of others, or is it refuting and establishing the own-character? If it is the former, then it is not directly establishing that sound is impermanent with the sign of being produced, but rather it is considered to be directly establishing that the own-character of sound is impermanent, which contradicts the commitment. If it is the latter, then it contradicts the view that the three aspects of the known sign, property, and meaning are exclusions of others. Furthermore, in the treatises that one has committed to as valid, substance and attribute, universal and particular, establishing and
Tibetan
་གཞན་སེལ་རྟོག་མི་རྟོག །གཞན་དག་རྣམ་གཞག་གཞན་དུ་འཆད། །ཁོ་བོ་གཞུང་བཞིན་འཆད་པར་འདོད། །ཅེས་པའི་འགྲེལ་པར་རྫས་དང་སྤྱི་ནི་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་གཉིས་བློ་དང་། སྣང་བ་དང་སེལ་བ་གཉིས་འཛིན་སྟངས་སོ་སོར་ངེས་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཏེ། དངོས་པོ་དང་རྫས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷོ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མཛད་པའི་ཆོས་རྗེའི་རྣམ་ཐར་ལས། ཁ་ཆེ་པཎ་ཆེན་གྱི་ཞལ་ནས། ཙམ་ཙམ་མང་པོ་ངས་མི་ཤེས། སྔོན་པོ་དོན་ལ་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གོ་བར་གསུངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། སྔོན་པོ་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་གོ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་རང་མཚན་གྱི་སྟེང་ན་རང་རང་གི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་པས་དགག་སྒྲུབ་བྱར་མེད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་སྔོ་མིན་དང་། སྒྲ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་གཞན་སེལ་གྱི་བློ་ངོའི་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་རྫས་དང་ལྡོག་པ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་སྒྲ་ཙམ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི། དོན་ལ་གནས་པའི་སྒྲ་དང་། སེལ་ངོའི་སྒྲ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་འཇུག་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་དུ་རུང་ཡང་། གནས་ལུགས་འཆད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་མ་གོ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། འཆད་ཚེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་མཁས། །འཇུག་ཚེ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པས་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་ཅེས་པ་ནི། དངོས་སུ་སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲས་ཤིང་། སྒྲ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཤུགས་ལ་མི་རྟག་པར་སྨྲས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤིང་རྫས་སུ་གྲུབ་ན། དེ་ཤ་པ་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན། ཞེས་འདྲི་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་རྗེས་དཔག་དང་། རྟོག་མེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཤ་པ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ཤིང་དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག་དང་། ཤ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤིང་དེ་ཤ་པ་དང་རྫས་གཞན་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཤིང་མེད་དོ། །ཅེས་མཚུངས་པར་བསྒྲེའོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཤ་པ་དང་རྫས་གཅིག
Chinese
“他者排除，分别与非分别。其他论述于他处阐释，我欲如经论述。”此之注释中，物质与总相是境，分别与非分别二者是识，显现与排除二者是执持方式，如此确定地阐述，与此相违，因为事物与物质等等，总的来说是承认的缘故。洛扎瓦·一切智所著的《法主的传记》中，喀什米尔班智达说道：“点点滴滴很多我不知道，蓝色在意义上存在。”如此宣说，与领会一切他者排除之要点相违，因为蓝色总的来说是承认的缘故。那么，他是如何领会一切他者排除之要点的呢？蓝色和声音等等，在意义自相之上，如其各自的状况而存在，因此无可否认和成立，但是，蓝色非蓝和声音常有等等存在增益，为了遣除存在的所有增益而进行否认和成立。那时，为了成立声音无常，在他者排除的意识面前，声音常有被排除。并且，对于此，没有区分物质和反体的声音仅仅成立为无常，是这个意思。因此，认为声音是常有的人们，将意义上存在的声音和排除面前的声音二者执为一体，所以在入门时那样做可以，但是在阐述实相时那样做，就是没有领会他者排除的要点。大自在的口中说：“阐述时分别而精通，入门时混为一谈而获得。”因为这个缘故。第五个是，声音常有，这是实际上说了声音是常有，说了声音的言外之意就是说了无常。第二个是，那么，如果木头成立为物质，那么，它是与夏巴物质相同还是相异呢？那么，量是现量还是比量呢？应该这样询问。如果成为分别的量是比量，成为非分别的量是现量，并且，没有从这二者之外转变的量，那么，成为夏巴的木头，是与夏巴物质相同，不是夏巴的木头，是与夏巴物质相异，并且，没有从这二者之外转变的木头。这样进行类比。如果木头法，与夏巴物质相同。
English
“Other exclusions, distinctions and non-distinctions. Other discussions are explained elsewhere. I wish to explain according to the scriptures.” In the commentary on this, substance and generality are objects, distinction and non-distinction are consciousness, and appearance and exclusion are the modes of apprehension, which is contrary to the definite explanation, because things and substances, etc., are generally accepted. In the biography of the Dharma Lord composed by Lodrak All-Knowing, the Kashmiri Pandit said, “I don’t know many bits and pieces, blue exists in meaning.” This statement is also contrary to understanding all the key points of other exclusions, because blue is generally accepted. So, how did he understand all the key points of other exclusions? Blue and sound, etc., exist in their respective states on the meaning of self-character, so there is no denial or establishment, but there are additions such as blue is non-blue and sound is permanent, etc., and denial and establishment are done to eliminate all the additions that exist. At that time, in order to establish that sound is impermanent, the sound that is permanent is eliminated in the mind of other exclusions. Moreover, the sound that does not distinguish between substance and negation is only established as impermanent, which is the meaning. Therefore, those who think that sound is permanent hold the sound that exists in meaning and the sound in front of exclusion as one, so it is okay to do so when entering, but doing so when explaining the reality is not understanding the key points of other exclusions. The great master said, “Be skilled by distinguishing when explaining, and obtain by confusing when entering.” For this reason. The fifth is that the sound is permanent, which is actually saying that the sound is permanent, and the implication of saying sound is saying impermanent. The second is, so, if wood is established as a substance, is it the same or different from Shapa's substance? Then, is the valid cognition manifest or inferential? This should be asked. If the valid cognition that has become a distinction is inference, and the valid cognition that has become non-distinction is manifest, and there is no valid cognition that has changed from these two, then the wood that has become Shapa is the same substance as Shapa, and the wood that is not Shapa is a different substance from Shapa, and there is no wood that has changed from these two. This is how the analogy is made. If the wood is the subject, it is the same substance as Shapa.