Tibetan
་དང་རྫས་གཞན་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་ཤ་པ་གཉིས་ཀ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་རྗེས་གང་རུང་དུ་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དཔྱད་ནས་བཀག་པས་སྤྱི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ། རྫས་སུ་གྲུབ་ན་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་དཔྱད་ནས་བཀག་པས་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཁེགས་པར་ཐལ། ཚད་མ་ཡིན་ན་མངོན་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལུང་གིས་དགག་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྤྱི་ཡི་བློ་ཡང་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས། །སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་བཏགས་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སྤྱི་ནི་དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེས་ན་སྤྱི་ཡི་ཆོས་རྣམས་ནི། །མངོན་སུམ་མིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། གཞན་ཡང་སྤྱི་དོན་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་འདི་ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། །ཞེས་སོགས་སྤྱི་དངོས་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་བརྒྱད་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ལུང་གིས་དགག་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ཁས་ལེན་བཞིན་དུ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་འདོད་པ་རྣམས་འགོག་པ་ཡིན་ལ། རིགས་པས་དགག་པ་རྣམས་ནི་དེ་དང་གྲངས་ཅན་གཉིས་ཀ་ཐུན་མོང་དུ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་འགོག་པའི་ཚེ་ཤིང་སྤྱི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་ཤིང་གསལ་རྣམས་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་དཔྱད་ནས་འགོག་པས་ཆོག་མོད་ཀྱི། བོད་དག་གིས་ཤིང་སྤྱི་དངོས་པོ་བར་མ་གྲུབ་ཀྱི་ཤིང་སྤྱི་དང་དངོས་པོའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་སྒྲིབ་གཡོགས་ལྟར་ན་ཤིང་གསལ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་གྱུར་པའི་ཤིང་སྤྱི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་དགག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི། ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་ངོར་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བའི་གཞན་སེལ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་གཞན་སེལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློ་ངོར་གྲུབ་པས་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱི་ཁེགས་ན་བྱེ་བྲག་ཁེགས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་གྲུབ་ན་སྤྱི་གྲུབ་པས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ལྟར་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། གལ་སྟེ་ག
Chinese
或者与其他的物质相同。因为你和夏帕两者都成立为物质的缘故。如果是这样，那么量（pramāṇa）法，应成为现量和比量中的一种。因为是量之故。直到劫末都是如此。如果以一般显现的物质是一个或物质是各异的进行分析遮破，不能成立一般是物质。如果成立为物质，那么物质是一个或物质是各异的，因为不遍及的缘故。如果是这样，那么二月显现的根识，分析遮破它是现量和比量中的哪一个，应成为它是量而成立。如果是量，那么现量和比量中的一种，因为不遍及的缘故。第二，以教证遮破。在《释量论》中说：“一般的智慧也是错乱的。”以及“由分别的知识的境，是词的意义假立的。”以及“一般是无实体的自性，因此它不是根识行境。因此一般的法相，因为成立不是现量。”以及在《释量论略释》中说：“此外，认为一般义是其他的这种认识”等等说了许多。并且“因为是所说之义，因此它不是实有。”等等说了八种成立一般是无实的理。这样以教证遮破的那些，是如同法称论师的论典所许诺的那样，是遮破承许一般是实有者。以理遮破的那些，是和数论外道两者共同遮破的。其中，在遮破数论外道时，可以取树一般作为法，分析树的各个显现和物质是一个或物质是各异的进行遮破。但是，我们藏人没有成立树一般是实有，而是承认树一般和实有的所依是相同的。以“树的各个显现的总集成为树一般作为法来遮破”的语句作为遮盖，应当遮破。第二，自宗是，在具有三种特点的执树分别识面前，显现为不是树的遣余是一般。虽然那在树的各个显现上不是真实成立，但是因为在遣余不错乱的智慧面前成立，所以如果遮破了这样的“一般”，那么就遮破了差别，如果成立了差别，那么就成立了一般，因此进行遮破和成立。因为说“由错乱而认为是一个事物”。第三，遣除争论是，如果
English
or any other substance. Because both you and Shapa are established as substances. If so, then valid cognition (pramāṇa) should be either perception or inference. Because it is valid cognition. It is the same until the end of the kalpa. If it is argued that by analyzing and negating whether the general appearance is one substance or different substances, it cannot be established that the general is a substance. If it is established as a substance, then it is not pervasive because it is either one substance or different substances. If so, then the sense consciousness of the appearance of two moons, by analyzing and negating which one it is between perception and inference, it should be established that it is valid cognition. If it is valid cognition, then it is not pervasive because it is either perception or inference. Second, refutation by scripture. In the Commentary on Valid Cognition, it says, "The mind of the general is also confused." And, "By the object of discriminative knowledge, the meaning of the word is imputed." And, "The general is a non-existent entity, therefore it is not the object of sense perception. Therefore, the characteristics of the general, because it is established as not being perception." And, in the Half and Fourth, it says, "Furthermore, this understanding of the general meaning as other" and so on, many are said. And, "Because it is the object to be expressed, therefore it is not real." And so on, eight reasons for establishing the general as non-existent are stated. Thus, those refutations by scripture are, as promised by the treatises of Dharmakirti, refuting those who assert the general as real. Those refutations by reasoning are commonly refuting both that and the Samkhya. Among them, when refuting the Samkhya, it is permissible to take the tree general as the subject and analyze whether the various appearances of the tree and the substance are one or different and then refute. However, we Tibetans have not established the tree general as real, but we acknowledge that the basis of the tree general and the real is the same. As if concealing with the statement, "The collection of the various appearances of the tree becomes the tree general as the subject to be refuted," it should be refuted. Second, the own system is, in the face of the tree-grasping conceptual mind with three characteristics, the exclusion of other than tree appearing as the other-exclusion is the general. Although that is not truly established in the various appearances of the tree, it is established in the face of the non-erroneous mind of other-exclusion, so if such a "general" is refuted, then the particular is refuted, and if the particular is established, then the general is established, therefore refutation and establishment are done. Because it is said, "Due to confusion, it is understood as one thing." Third, refuting the dispute is, if