Tibetan
་དང་འདྲ་ཞིང་། ཕྱོགས་ཆོས་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་ཆོས་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཚུལ་གསུམ་བར་མ་ཆད་དུ་ངེས་ན་རང་དོན་རྟགས་དང་། ཚུལ་གསུམ་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ངེས་ནས་བརྗེད་ན་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དགག་རྟགས་ལ་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། མཐར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་སོང་བའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་རྟོག་གེ་བའི་གསང་ཚིག་ཏུ་སྣང་ངོ་། །དེང་སང་ཚུལ་གསུམ་ཅིག་ཅར་དུ་དྲན་པ་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་རྟགས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་དོན་རྟགས་ལ་ནི་ཐོག་མར་ཁྱབ་པ་དྲན་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་སྟེ། དུ་བ་གློ་བུར་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་དུ་བ་ཡོད་ན་ནི་མེ་ཡོད་པས་ཁྱབ། འདི་ནའང་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་མེ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་སྐབས་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ཐོག་མར་དྲན་ཅིང་། ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་ཐོག་མར་དྲན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉན་ཤེས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གིས་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དབྱེ་བར་བཤད་པ་དང་། དེ་དང་རྗེས་དཔག་གི་བར་དུ་དྲན་པས་ཆོད་པར་བཤད་པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་འདིར། རྟགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དང་། ལྷས་རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་དུ་བ་དང་། སྐྱེ་ལྡན་འཛིན་པའི་བློ་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་གསུངས་པ་དང་། ཤས་རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མངོན་སུམ་གྱི་ཕྱིས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། ཉི་སྦས་ཀྱིས་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། སྔར་དྲངས་པའི་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ཁོ་བོ་ཅག་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་ངོ་བོ་དུ་བ་དང་བྱས་པ་སོགས་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལུགས་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་གནས་པ་ནི་སྔོན་ཆད་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བར་སྣང་ངོ་། །མདོར་ན། རྟགས་འཛིན་སེམས་ཁྱད་གཞི་འཛིན་པའི་བློ་དང་། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ཁྱད་ཆོས་འ
Chinese
相似。当需要通过周遍、法和因来论证时，如果对周遍、法和因的理解之后，由比量所引生的决断识之后，不间断地确定三相，则是自利因；如果在各个三相的基础上确定后忘记，则成为他利时的论式，也与前者相似。对于反驳因，虽然不一定从作为因的因持心（རྟགས་འཛིན་སེམས།）本身产生确定性。但最终当成为从因推导果的论式时，从该论式产生，这似乎是论理学家的秘密用语。现在说想要同时记住三相，这是未经考察的，因为在争论的基础上产生执持因的分别念，以及在例子上产生执持周遍的分别念，这二者不可能同时产生。因此，对于自利因，首先忆念周遍，然后在忆念周遍之后忆念周遍法，从而产生比量。例如，当突然看到烟时，会确定：如果存在烟，则必然存在火；因为这里也存在烟，所以存在火。对于他利的情况，对于以周遍法为先导的情况，首先忆念周遍法；对于以周遍为先导的情况，首先忆念周遍。因为作为这两者之因的听闻识是按照这样的顺序产生的。第四点是：陈那（ཕྱོགས་གླང་།，约公元480-540年）将因持心分别念说成是现量似现，并说它与比量之间由忆念来区分；在《释量论》中，说因的果和有因是比量的因；自在（ལྷས།）将烟说成是因的体性，将执持有生者的心说成是因持心；胜友（ཤས།）说因的所缘境是现量的后起；日藏（ཉི་སྦས།）说因的知识不是事物性的所缘境；以及之前引用的《理藏自释》中说：我们认为作为因的烟和所作等产生因持，但不认为从因的相状三相确定中产生。这些所说之义安住在这种方式上，似乎是以前其他人没有见过的。总之，因持心是执持差别基的智慧，而三相的确定是差别
English
Similar. When it is necessary to prove through pervasion, property-of-the-subject, and reason, if after understanding the pervasion, property-of-the-subject, and reason, the three aspects are continuously ascertained after the decisive knowledge brought about by inference, then it is a reason for oneself; if after ascertaining on each of the three aspects and forgetting, it becomes a proof for others, which is also similar to the former. For refutation reasons, although there is no certainty that it arises from the mind that apprehends the sign (因持心，rtags 'dzin sems) itself as the sign. But in the end, when it becomes a proof for proving the result from the cause, it seems to be a secret term of logicians that it arises from that proof. Nowadays, the desire to remember the three aspects simultaneously is unexamined, because it is impossible for the conceptualization of apprehending the sign on the basis of the subject of debate and the conceptualization of apprehending the pervasion on the example to arise simultaneously. Therefore, for the reason for oneself, one first remembers the pervasion, and then after remembering the pervasion, one remembers the property-of-the-subject, and thus inference arises. For example, when suddenly seeing smoke, one will ascertain: if there is smoke, then there must be fire; because there is smoke here, therefore there is fire. In the case of others, for those with the property-of-the-subject as the antecedent, one first remembers the property-of-the-subject; for those with the pervasion as the antecedent, one first remembers the pervasion. Because the hearing consciousness that is the cause of these two arises in that order. The fourth point is: Dignāga (ཕྱོགས་གླང་།, ca. 480-540 CE) explained the mind that apprehends the sign as a division of apparent perception, and said that it is distinguished from inference by memory; in the Commentary on Valid Cognition, it is said that the result of the sign and the sign-possessor are the cause of inference; Lha (ལྷས།) said that the nature of the sign is smoke, and the mind that apprehends living beings is said to be the mind that apprehends the sign; Śa (ཤས།) said that the object of the sign is a later arising of perception; Nyi Sbas (ཉི་སྦས།) said that the knowledge of the sign is not an object of things; and in the previously quoted Commentary on the Treasury of Reasoning, it is said: We believe that the nature of smoke and what is made, etc., which are to be posited as signs, give rise to sign apprehension, but we do not believe that it arises from the certainty of the three aspects of the sign. The meaning of all these statements rests on this very method, which seems to have been unseen by others before. In short, the mind that apprehends the sign is the wisdom that apprehends the basis of distinction, and the certainty of the three aspects is the
Tibetan
ཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པར་ཤེས་ན་ལུགས་འདི་རང་གྲོལ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་མཚན་གཞི་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་གཞན་སེལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་བྱས་པ་རྟགས་སུ་སོང་བའི་ཚེ། རང་མཚན་དང་སྒྲ་དོན་གང་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་ངོར་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་བྱས་པ་ཙམ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེས་སྒྲ་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་མི་འཛིན། རང་མཚན་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཡང་མི་འཛིན་པར་བྱས་པ་ཙམ་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་ཚེ་རང་མཚན་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། སྔར་གྱི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བྱས་པ་དེ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ཉིད་སྒྲ་དོན་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བྱས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་སེལ་ཡིན་པས་གཞན་སེལ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཚོན་བྱའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། གཞུང་ལས། མཚན་ཉིད་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་དབྱེ་སྒོ་དུ་མར་འགྱུར། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་སྦྱོར་བ་ཡི། །སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་ངེས་པར་མཛད། །ཅེས་དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་སྒོ་ལྔ། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་གཅིག་སྟེ་དྲུག་ཏུ་མཛད་ཀྱང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རིགས་མ་ལུས་པར་བསྡུས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དབྱེ་སྒོ་བཅུ་སྟེ། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས། བསྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས། འབྲེལ་པའི་སྒོ་ནས། རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་སྒོ་ནས། འགོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། རྒོལ་བའི་སྒོ་ནས། བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། དགག་རྟགས་ཐམས་ཅད་མཐར་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འདུས་པས་དཔེ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས། སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་དཔེ་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་འཕྲོས་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་མཇུག་ཏུ་བཤད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འབྲས་རང་གི་གཏན་ཚིགས་ཐོག་མར་གསུངས་ལ། རྣམ་ངེས་ལས། འབྲས་རང་གི་རྟགས་ལས་འཕྲོས་ནས་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་
Chinese
如果知道是执著的分别念，那么这种方式就会自然解脱。第二，体相是，在《理藏》中说：“相的体相是遣除他法。”这样说，在成立声音是无常的时候，如果所作成为了因，那么自相和声义哪个是真因呢？对于以所作成立声音是无常的真因的分别念来说，在声义和自相没有分开的情况下，仅仅是所作才是真因，因为它不执著声义为真因，也不执著自相为真因，而是执著仅仅是所作为真因。在之后的分别念将它们分开的时候，自相不是真因，因为不能对自相直接进行破立。声义是真因，因为在之前的分别念中显现的所作是真因，而且它没有超出声义的范围。因此，在以所作成立声音是无常的真因的分别念中显现的所作本身就是遣除他法，所以遣除他法是真因。第三，所诠的详细分类是，经文中说：“具有彼体性的，因的分类有很多种。法称论师从结合的角度，确定为三种。”这样，从本体的角度分为五种，从结合的角度分为一种，总共分为六种。但是，如果从涵盖所有因的种类的角度来说，则有十种分类，即从结合的角度、进入方式的角度、能立的角度、成立方式的角度、所成立的法的角度、关系的角度、作为因的安立的角度、安立方式的角度、辩论者的角度、陈述方式的角度进行分类。第一种是，从结合的角度可以归纳为果、自性、不可得因三种。所有的遮破因最终都可以归纳为显现可能而不可得的因，因此可以在一个例子上确定。能立因两种需要在不同的例子上确定。关于这一点，《释量论》中说，从不可得因引申出对似因的详细解释，最后才解释，因此首先说的是果和自性因。《定量论》中说，从果和自性因引申出对因法关系的成立
English
If one knows that it is the mind of clinging, then this method will become self-liberated. Second, the defining characteristic is, in the "Treasury of Reasoning" it says, "The defining characteristic of a sign is the elimination of others." It is said that when establishing that sound is impermanent, if 'caused' becomes the sign, then which, the own-character or the sound-meaning, is the valid sign? For the conceptualization that grasps 'caused' as the valid sign for establishing that sound is impermanent, 'caused' alone is the valid sign in the face of the sound-meaning and the own-character not being separated, because it does not grasp the sound-meaning as the valid sign, nor does it grasp the own-character as the valid sign, but grasps only 'caused' as the valid sign. When the subsequent conceptualization separates them, the own-character is not the valid sign, because one cannot directly perform affirmation and negation on the own-character. The sound-meaning is the valid sign, because that 'caused' that appeared to the previous conceptualization is the valid sign, and it does not go beyond the scope of the sound-meaning. Therefore, that 'caused' that appears in the conceptualization that grasps 'caused' as the valid sign for establishing that sound is impermanent is itself the elimination of others, so the elimination of others is the valid sign. Third, the detailed classification of the signified is, the scripture says, "That which possesses that characteristic, the divisions of reason become many. Dharmakirti definitely made three from the perspective of combination." Thus, he made five divisions from the perspective of entities and one from the perspective of combination, making six in total. However, if one considers it from the perspective of encompassing all types of reasons, then there are ten divisions, namely, from the perspective of combination, from the perspective of the way of entering, from the perspective of the establisher, from the perspective of the way of establishing, from the perspective of the dharma to be established, from the perspective of relationship, from the perspective of the establishment as a sign, from the perspective of the way of establishing, from the perspective of the opponent, and from the perspective of the way of expression. The first is, from the perspective of combination, it is included in the three reasons of effect, nature, and non-observation. All negative signs can ultimately be included in the reason of non-observation of what is possible to appear, so it can be determined on one example. The two affirmative signs must be determined on separate examples. Regarding this, in the Commentary on Valid Cognition, it says that from the sign of non-observation, the detailed explanation of seeming reasons is explained at the end, so the reasons of effect and nature are mentioned first. In the Ascertainment of Valid Cognition, it says that from the signs of effect and nature, the establishment of the relationship between the sign and the dharma