Tibetan
་ཁ་ཅིག ཚུལ་གསུམ་དང་། སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཏེ་ལྔ་ཞེས་དང་། ཙ་ར་ཀ་པ་སོགས་ཚུལ་གསུམ་དང་། གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་དང་། ངེས་པ་སྟེ་དྲུག་ཡིན་ཞེས་པ་རྣམས་ནི་མི་འཐད་དེ། ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དཔོག་མི་ནུས་པས་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ན་མཚན་ཉིད་གཞན་རྣམས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བོད་ཕལ་ཆེར། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ནི། །ཞེས་འབྱུང་ན་དེ་ལྟར་འཐད་དུ་ཆུག་ཀྱང་། ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་ཐིགས་ལས། ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོད་པ་དང་། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ངེས་པའོ། །ཞེས་ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ནི་ཞེས་པས་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དང་། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་གསུམ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་གསུམ་ལའང་། །ཞེས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཚུལ་གསུམ་ལྡན་པའི་གཞིར་གསུངས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་དུ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚད་མ་མདོར། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་དོན་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཚུལ་གསུམ་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་ཀྱི། ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་གཞུང་གཅིག་ཀྱང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་དངོས་དང་། ཚུལ་གསུམ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་དང་། ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་གང་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། ཚད་མ་མདོར། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་ཞེས་དང་། རིགས་ཐིགས་ལས། ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ནི་ཞེས་དང་། འདིར་ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི། གཏན་ཚིགས་ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་འབྲེལ་པ་ངེས། །གཏན་ཚིགས་མཚན་ཉིད་སྐྱོན་མེད་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་རང་འགྲེལ་ལས། དེས་ན་ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་དང་། འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་དང་། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་གོ །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། མཚན་གཞི་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ཤེས་འདོད
Chinese
某些人说，具有三相、各自确定、以及无害对象的五种；还有遮罗迦派等认为，具有三相、无害对象、想要表达的单一数量、以及确定性这六种，这些说法都不合理。因为如果三相不完整，就无法推断所要证明的事物，因此标志不会成为正确的标志。如果三相完整，那么其他的定义就没有意义了。大多数藏族人认为三相是正确标志的定义，这是不合理的。如果出现“周遍于所立宗之法性”，这样说是可以接受的。但因为有“周遍于所立宗之法性之因”这样的说法，而且在《理滴论》中说：“具有三相之标志，存在于可推知的事物上，存在于相似的方面，并且确定不存在于不相似的方面。”因为“具有三相之标志”这句话是正确标志的定义，而其余部分则分别确定了三相的自性。并且，“因的即是三相”这句话，是说因是具备三相的基础，而不是说因本身就是三相。而且，《量论》中说：“由具三相之标志而见义。”等等，这些都说明具备三相的因是正确因的定义，但没有一部经论说这三相本身就是正确标志的定义。第二部分分为：真实的定义和三相各自的自性。第一部分是：具备三相的因、具有三相的因、周遍于所立宗之法性的因、以及所立宗之法性成立且关系确定的因，无论将哪个作为定义都没有区别。因为《量论》中说：“由具三相之标志”，《理滴论》中说：“具有三相之标志”，这里说：“周遍于所立宗之法性之因”，《理藏论》中说：“所立宗之法性成立且关系确定，因的定义无过失。”而且，在其自释中说：“因此，周遍于所立宗之法性、关系成立、以及三相确定，这些都是一个意思。”第二部分分为：定义和所定义。第一部分是：所立宗之法性的定义，想要了解。
English
Some say that there are five: having the three aspects, being individually determined, and having harmless objects; and the Carakas and others say that there are six: having the three aspects, having harmless objects, being a single number that one wants to express, and certainty. These statements are not reasonable, because if the three aspects are not complete, one cannot infer what is to be proven, so the sign will not become a correct sign. If the three aspects are complete, then the other definitions are meaningless. Most Tibetans consider the three aspects to be the definition of a correct sign, which is unreasonable. If it appears as "pervading the property of the subject," it may be acceptable. But because there is the statement "the reason pervading the property of the subject," and in the Nyayabindu it says, "A sign with three aspects is present in what is to be inferred, present in similar instances, and definitely absent in dissimilar instances." Because the phrase "a sign with three aspects" is the definition of a correct sign, and the rest identifies the nature of each of the three aspects. And, the statement "the reason is also the three aspects" means that the reason is the basis for possessing the three aspects, but it does not say that the reason itself is the three aspects. Moreover, the Pramanasutra says, "Meaning is seen from a sign with three aspects." And so on, these all state that a reason with three aspects is the definition of a correct reason, but there is not a single text that says that these three aspects themselves are the definition of a correct sign. The second part is divided into: the actual definition and the nature of each of the three aspects. The first part is: the reason that possesses the three aspects, the reason with three aspects, the reason pervading the property of the subject, and the reason where the property of the subject is established and the relationship is certain, it does not matter which one is taken as the definition. Because the Pramanasutra says, "From a sign with three aspects," and the Nyayabindu says, "A sign with three aspects," and here it says, "The reason pervading the property of the subject," and the Hetuvidya says, "The property of the subject is established and the relationship is certain, the definition of reason is without fault." Moreover, in its autocommentary it says, "Therefore, pervading the property of the subject, the relationship being established, and the three aspects being certain, these are all the same meaning." The second part is divided into: definition and what is defined. The first part is: the definition of the property of the subject, wanting to know.
Tibetan
་ལ་རྟགས་འཛིན་པའི་ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས། རྟགས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་འགོད་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་ལོ། །རྗེས་འགྲོའི་ཚུལ་གྱི་མཚན་ཉིད། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མཐོང་བའི་ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་བསྒྲུབ་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་ལོ། །ལྡོག་ཚུལ་གྱི་མཚན་ཉིད། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མཐོང་བས་ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བསྒྲུབ་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གསུམ་དང་། བསྒྲུབ་ངག་གི་བསྟན་བྱར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གསུམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་དུ་བ་ཁོ་ནའི་ཆོས། །དབྱེར་མེད་ཡིན་གྱི་ཆོས་གཞན་མེད། །ཅེས་པའི་གཞུང་གིས་བསྟན་པ་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་བྱས་པའི་སྟེང་གི་ཆོས་ཅན་སྒྲས་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆ་དང་། མཐུན་ཕྱོགས་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པའི་ཆ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྟག་པ་ལ་མེད་པར་ངེས་པའི་ཆ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་གཞན་སེལ་ཡིན། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་དུ། དེ་ལ་རྩོད་གཞི་ལ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་སོ། །རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲོ་བ་ནི་རྗེས་འགྲོའོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་རྟགས་ལྡོག་པ་ནི་ལྡོག་པའོ། །ཞེས་པའི་གཞུང་གིས་བསྟན་ཏེ། སྒྲ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དང་། བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་གསུམ་མོ། །འོ་ན་བསྒྲུབ་ངག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གསུམ་མ་བརྗོད་ན་དེ་ལ་དྲན་པ་སྐྱེད་མི་ནུས་པས་བསྒྲུབ་ངག་དོན་མེད་ཅིང་། བརྗོད་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་གྱི་བསྒྲུབ་ངག་གིས་རྗེས་ཁྱབ་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་བརྗོད། ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་གྱི་བསྒྲུབ་ངག་གིས་ལྡོག་ཁྱབ་མི་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་བརྗོད་པ་གང་རུང་གིས་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ལ་དྲན་པ་བསྐྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱི་མཚན་གཞིར་བཟུང་བ་ནི་གཞུང་དང་འགལ་ཏེ། རིགས་ཐིགས་ལས། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ
Chinese
以能立因的量所引生的定解，主要必须以确定周遍于所立有法的方式来成立作为能立因的方式。随行方式的定义：以现量见到能立因法之关联后，由其所引生的定解，主要必须以确定周遍于同品的方式来成立作为能立因的方式。遣返方式的定义：以现量见到能立因法之关联后，由其所引生的定解，主要必须以确定不周遍于异品的方式来成立作为能立因的方式。第二，分为：作为能立因自性的三种方式，以及作为能立语所诠释的三种方式。第一种是：三种方式唯是烟的法，无有差别即是，没有其他法。此论典所诠释的是：作为能立因的体性的基础上，以有法，以声音不具，以异体遮遣来区分的部分；以及同品唯有无常的部分；以及异品恒常上确定没有的部分，这三种。第二种是：能立因的体性是异体遮遣。在自释中说：其中在所诤事上成立不具异体遮遣是宗法。能立因之后所立随行是随行。由所立法的反面力量使能立因遣返是遣返。此论典所诠释的是：声音是所作，如果所作则周遍于无常，如果恒常则周遍于非所作，这三种。那么，如果不说作为能立语自性的三种方式，就不能在那上面生起忆念，因此能立语就变得没有意义了；如果说了，那么区分这两者的差别就没有意义了，如果这样问。没有过失，因为，以法相同的能立语在随同周遍的同品上说，以法不相同的能立语在遣返周遍的异品上说，无论哪一种都能在作为能立因自性的随行遣返上生起忆念的缘故。有些人，将所作作为成立声音是无常的三种方式的体性，这与论典相违背，因为在《量滴论》中，随行
English
The way of the sign that must be primarily established by the cognition derived from the valid cognition that apprehends the sign, by way of ascertaining that it exists in accordance with the way of establishing the sign as the subject of the desired property. Definition of the way of concomitance: The way of the sign that must be primarily established by the cognition derived from the valid cognition that sees the connection between the sign and the property, by way of ascertaining that it exists in accordance with the way of establishing the sign to be posited only in the similar instances. Definition of the way of counter-absence: The way of the sign that must be primarily established by the cognition derived from the valid cognition that sees the connection between the sign and the property, by way of ascertaining that it does not exist in accordance with the way of establishing the sign to be posited in the dissimilar instances. Secondly, there are two: the three modes that are the nature of the sign, and the three modes that are the object of explanation of the proof statement. The first is: The three modes are only the property of smoke, There is no difference, there is no other property. This is what is taught by the text: The basis of the sign is the part that is distinguished by the non-existence of sound, the exclusion of otherness, on top of the subject; and the part that exists only in the similar instance of impermanence; and the part that is ascertained to be absent in the dissimilar instance of permanence, these three. The second is: The nature of the sign is the exclusion of otherness. In the auto-commentary, it says: Among them, the establishment of the non-existence of the exclusion of otherness on the subject of dispute is the property of the subject. The following of the probandum after the sign is the concomitance. The counter-absence of the sign by the force of the opposite of the probandum is the counter-absence. This is what is taught by the text: Sound is produced, if it is produced, it is pervaded by impermanence, if it is permanent, it is pervaded by non-production, these three. Then, if the three modes that are the nature of the proof statement are not stated, then it is not possible to generate recollection on that, therefore the proof statement becomes meaningless; if it is stated, then distinguishing the difference between the two is meaningless, if asked like that. There is no fault, because, the proof statement of the same property is stated on the similar instance of the following pervasion, the proof statement of the different property is stated on the dissimilar instance of the counter-absence pervasion, whichever can generate recollection on the following counter-absence that is the nature of the sign. Some people, take production as the nature of the three modes of establishing sound as impermanent, this contradicts the text, because in the "Drop of Reasoning", the following