Tibetan
་དང་ལྡོག་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འགལ་བའོ། །ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། འོ་ན་རྟགས་ཚུལ་གཉིས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པ་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་ངག་གཅིག་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་བསྡུས་པར་བརྗོད་ཀྱི་ཚུལ་བསྡུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། དཔག་གཞིར་བཟུང་བ་ཤེས་འདོད་ཡིན། །དེ་ལ་གྲུབ་པ་ཕྱོགས་ཆོས་སོ། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་དུ། ཤེས་འདོད་ལ་རྟགས་མངོན་སུམ་མམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གྲུབ་པ་ནི་ཚུལ་དང་པོ་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འབྲེལ་སྟོབས་ཀྱིས། །ཡོད་མེད་ངེས་པའི་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག །ཅེས་པའི་རང་འགྲེལ་དུ། རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲེལ་པ་ཚད་མས་ངེས་ནས་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲོ་བ་རྗེས་འགྲོ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡོག་ན་རྟགས་ལྡོག་པ་ནི་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ལོ། །འདི་དག་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ངེས་པར་མི་ནུས་པས་དཔེའི་སྟེང་དུ་ངེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། ཚུལ་གཉིས་པ་དང་རྗེས་འགྲོ་ཡི། །ལྡོག་པ་འཕེན་པའི་སྐྱོན་གཉིས་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་འགྲེལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་མཚན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ལ། ཚུལ་གསུམ་ངེས་རུང་ཙམ་ཞིག་དོན་རང་མཚན་ལ་ཡང་ཡོད་པས་གོ་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་དགོས་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་ཡུལ་འཛིན་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བ་ལྟར། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་གོ་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བར་གོ་བྱེད་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མ་མདོར། རྗེས་དཔག་བྱ་དང་དེར་མཚུངས་ལ། །ཡོད་དང་མེད་ལ་མེད་པར་ནི། །ངེས་པ་ཞེས་དང་། དེའི་དོན་རྣམ་ངེས་ལས། ཐ་མར་སྨོས་པའི་ངེས་པ་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཀ་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ། ངེས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པར་སྤོང་བ། དོན་གྱི་ཆོས་སུ་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བ་དང་གསུམ་ལས། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ལྔར་ཡོད་པའི་གཉིས་པ་ནི། རང་འགྲེལ་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། གཉིས་པ་རྟགས་ལས་རྟགས་འཛིན་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་ནི། ཚུལ་གསུམ་མ་ངེས་པའི་སྔར་རྟགས་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པ་དེ་རྟགས་མ་ཡིན་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན། དངོས་གང་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། །དེ་འདྲ་དེ་ནི་རྟགས་སེམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ཡི།
Chinese
以及，遣除相违品是互相决定的相违。如是说。在《量决定论》中说：如果成为第二种相状，则不是，因为随行和违逆互相是他体的缘故。因为那些仅用一句话也能表示，所以说是简略的语句，而不是简略的相状。如是说。在《理藏论》中说：所立作为衡量的基础，是想要了知的。其中，成立的是宗法。此处的自释中说：对于想要了知的，从现量或者比量成立的是第一种相状，称为宗法。如是说。以因和所立的关联力，有无决定的随行和违逆。此处的自释中说：以量成立因和所立的关联，因之后有所立随之而来是随行。所立的法违逆，因也违逆，这是违逆之相。这些在想要了知的法上不能决定，所以在譬喻上决定。如是宣说的缘故。第三，遣除诤论是，在《理藏论》中说：第二相状和随行的，遣除违逆的两种过失没有。如是宣说，从自释中了知。第二，那是如何成为定义的相状呢？仅仅三种相状可以决定，在意义自相上也有，所以成为能知，必须决定三种相状。如同不说根识能取境，因的词语也不说是能知，而是在能知上宣说的缘故。考虑到此，《量论根本颂》中说：随比量的事物和与其相似的，在有和无上没有，是决定。以及，其意义在《量决定论》中说：最后所说的决定，必须观察三种相状。如是宣说。在此，遣除诤论有：遣除对决定没有遍摄，遣除不符合意义的法，遣除太过分，以及三种。在外面的五种中，第二种是，自释中如此宣说：第二，因生不出因执着，太过分是，在三种相状没有决定之前，不是因，所以从那儿生出的因执着，就变成不是因生出因执着了。如果认可，任何事物变成什么样，那样的就是因心的，因，从那儿生出那样的。
English
And, eliminating contradictions is the contradiction of mutually determining each other. Thus it is said. In the *Tattvanirnaya* it says: If it becomes the second aspect, then it is not, because the concomitance and the counter-concomitance are mutually different. Because those can be expressed even with a single statement, it is said to be a concise statement, not a concise aspect. Thus it is said. In the *Tarkarahasya* it says: The object of inference taken as the basis is what is desired to be known. Among them, what is established is the property of the subject. In its auto-commentary it says: For what is desired to be known, what is established from perception or inference is the first aspect, called the property of the subject. Thus it is said. By the force of the connection between the sign and the probandum, the concomitance and counter-concomitance are determined as existence and non-existence. In its auto-commentary it says: Having determined the connection between the sign and the probandum by means of valid cognition, the probandum following the sign is the concomitance. If the property of the probandum is reversed, the sign is also reversed, this is the aspect of counter-concomitance. These cannot be determined on the object of inference that is desired to be known, so they must be determined on the example. Thus it is said. Third, refuting the argument is, in the *Tarkarahasya* it says: The second aspect and the concomitance, there are no two faults of rejecting the counter-concomitance. Thus it is said, it should be understood from the auto-commentary. Second, how does it become the characteristic of the definition? Just the three aspects can be determined, and they also exist in the self-character of the meaning, so in order to become the knower, it is necessary to determine the three aspects. Just as one does not say that sense consciousness can grasp objects, the word "sign" is also not said to be the knower, but it is spoken of as the knower. Considering this, in the *Pramanaviniscaya* it says: The object of inference and what is similar to it, in existence and non-existence, there is no, it is determination. And, its meaning in the *Tattvanirnaya* says: The determination mentioned at the end, all three aspects must be observed. Thus it is said. Here, refuting the argument includes: refuting the lack of pervasion in determination, refuting the incompatibility with the property of the meaning, and refuting being too extensive, and three. Among the latter five, the second is, the auto-commentary says as follows: Second, the consequence that the apprehension of the sign does not arise from the sign is: before the three aspects are determined, it is not a sign, so the apprehension of the sign that arises from it becomes the apprehension of the sign arising from what is not a sign. If you accept, whatever a thing becomes, that is the cause of the mind of the sign, from that arises that kind of.
Tibetan
།དངོས་ལས་དེས་བསྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་ངོ་བོ་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་འཆད་པ་ལ་སྤྱིར་རྟགས་འཛིན་སེམས་ལ་རྒྱ་བོད་ཀྱི་འདོད་པ་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་འདུག་ན་ཡང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིའི་དགོངས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། སྐྱེ་ཚུལ། ལུང་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་སྔོན་དུ་རྟགས་སུ་དགོད་བྱར་བཟུང་བའི་བཅད་ཤེས་གང་ཞིག རང་འབྲས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲས་རྟགས་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་དུ་བ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དང་། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་སྒྲ་བྱས་པར་ངེས་པའི་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་ནུས་ན་མངོན་སུམ་དེའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་བྱས་པར་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་ལྟ་བུ་དང་། རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་མ་ནུས་ན་སྒྲ་བྱས་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་ཏེ། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དགག་རྟགས་ལ་དག་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱོགས་འདི་ནི་དམིགས་སོ། །བུམ་པ་འདི་ནི་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་དྲངས་པའི་ཕྱི་མ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། དུ་བ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དེས། དུ་བ་ཉིད་ལ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། མེ་དུའི་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་དྲངས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གསུམ་བར་མ་ཆད་དུ་ངེས་པའི་ཚེ་བསྒྲུབ་ངག་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལ་མེ་ཡོད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའོ། །འདི་ནི་རང་དོན་རྟགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བར་དུ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་དོ། །ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་དུ་བ་ངེས་པའི་རྗེས་སུ་ཚུལ་གསུམ་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ངེས་པ་དེ་བརྗེད་ཟིན་ནས། ཕྱིས་བསྒྲུབ་ངག་བཀོད་པའི་ཚེ་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་དྲན་པ་སྐྱེས་ནས་དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་བློ་དང་དྲན་པ་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཆོད་ཀྱང་གཉིས་ཀ་དྲན་པར་མཚུངས་པས་དྲན་པས་ཆོད་ཅེས་སྨོས་སོ། །རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་ཡང་ཕལ་ཆེར་འདི
Chinese
如果有人问，这是否与“由事物产生，具有能立因的智慧”相矛盾？我们认为，作为理由而提出的事物，其自性如烟和所作等，会产生对理由的执著，但我们不认为从理由的特征，即三相成立的确定性中产生。如是说。为了阐释这些意义，一般来说，对于执著于理由的心识，汉藏两地的观点有很多不同，但为了如实阐释这位大士的意图，有四点：定义、实例、产生方式、与圣言结合。第一点是：在确定三相之前，凡是被认为是理由的决断识，都会成为自果，即具有能立因的后得比量的传承之因。第二点是：对于果因，如见到烟的现量之后产生的，对烟确定的决断识；对于自性因，如声音的执著现量，如果能以自力引出对声音是所作的确定，那么就像现量之后产生的，对声音是所作的确定这样的决断识；如果不能以自力引出，那么就像由了知声音是所作的后得比量所引出的，执著于所作的决断识，即以所作因成立声音是无常的理由执著心识一样。对于遮破因，就像由眼识现量引出的，这个方向是被见到的，这个瓶子是没有被见到的，这样的两个分别念引出的后者一样。第三点是：对烟确定的决断识，引出烟本身存在于山上的周遍，以及火和烟的彼生关系确定的周遍执著的两种分别念，像这样在三相无间断地确定时，不依赖于能立语，也会产生了知山上存在火的后得比量。这是就自利因而言的，对于此，作为间隔的忆念，除了确定三相的智慧之外，没有其他的了。此外，作为理由的实例，在确定烟之后，三相在各自的基上确定之后，如果忘记了，之后在陈述能立语时，产生忆念三相的忆念，并由此产生后得比量。对于此，虽然确定三相的智慧和忆念两者都可以作为间隔，但因为两者都相同于忆念，所以说是忆念作为间隔。对于自性因，也大多如此。
English
If someone asks, does this contradict "wisdom that arises from things and has the characteristic of a valid reason"? We believe that the nature of things presented as reasons, such as smoke and being made, etc., gives rise to attachment to reasons, but we do not believe that it arises from the certainty of the characteristics of reasons, i.e., the establishment of the three modes. Thus it is said. To explain these meanings, in general, there are many different views between China and Tibet regarding the mind that clings to reasons, but in order to explain the intention of this great being as it is, there are four points: definition, example, mode of arising, and combination with scripture. The first point is: before the three modes are established, any decisive knowledge that is regarded as a reason will become the cause of the lineage of the subsequent inference that is its own result, i.e., having a valid reason. The second point is: for the causal reason, such as the decisive knowledge that is certain about smoke, which arises after the direct perception of seeing smoke; for the nature reason, such as the direct perception of grasping sound, if it can bring forth the certainty that sound is made by its own power, then it is like the decisive knowledge that is certain that sound is made, which arises after that direct perception; if it cannot bring it forth by its own power, then it is like the decisive knowledge that grasps being made, which is brought forth by the subsequent inference that understands sound to be made, i.e., like the mind that clings to the reason of establishing sound as impermanent by the reason of being made. For the refutation reason, it is like the latter of the two conceptualizations brought forth by the direct perception of the senses that grasp the object, thinking, "This direction is seen," and "This vase is not seen." The third point is: the decisive knowledge that is certain about smoke brings forth the two conceptualizations that grasp the pervasion that smoke itself exists on the mountain, and the pervasion that is certain about the relationship of fire and smoke arising from it. When the three modes are continuously certain in this way, without relying on the statement of proof, the subsequent inference that knows that fire exists on the mountain will arise. This is in terms of the reason for oneself. For this, the memory that intervenes is none other than the wisdom that establishes the three modes. Furthermore, as an example of the reason, after the certainty of smoke, if the certainty of the three modes on their respective bases is forgotten, then later, when stating the statement of proof, the memory of remembering the three modes arises, and from that the subsequent inference arises. For this, although both the wisdom of establishing the three modes and the memory can be the interval, since both are the same as memory, it is said that memory is the interval. For the nature reason, it is mostly the same.