Tibetan
་མདོ་སྡེ་པ་དང་། ཕྱི་དོན་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི། སྔར་རྒོལ་སེམས་ཙམ་པས་ཕྱི་རྒོལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་མན་ཆད་ཀྱི་ངོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་རྣམ་མེད་དུ་འདོད་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས། ཤེས་པའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རྒོལ་ལ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། བློ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཚུལ་དང་། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རྒོལ་ལ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་མ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་རང་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ། །དེ་ཡང་ཡང་དག་དྲན་ལས་གྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན། དཀའ་བའི་གནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། གཞུང་དང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞུང་ཕྱི་མ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གཞུང་དེའི་དོན་ལ་ཕྱོགས་གླང་གིས་བཤད་པའི་རིགས་པ་གཉིས་དང་། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་བཤད་པའི་རིགས་པ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ཡིན་པར་མངོན་ཏེ། ངེས་པར་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ་ལྷས་དེ་དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ངེས་པར་བློ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་པ་གཞན་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་སྐྱོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་ན། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་གཉིས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་རིགས་པ་ཕྱི་མ་ལྔ་པོ་ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་གི་དོན་ལ་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་རིག་གྲུབ། །ཅེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་རྟགས་འགོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་ངོས་བཟུང་བ། དགོད་བྱའི་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་བསྒྲུབ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ
Chinese
关于经部宗和不承认外境存在的两种方式的论证是：先前，论敌唯识宗是针对外来的，即针对分别说部以下的宗派进行论证的，因为必须针对主张心识无相的论敌进行论证。第二种方式是：所有显现为境的知识都这样论证，即遮止了在它自身显现为外境，而必须论证为知识的自性。第三种方式是：仅仅是境和有境的两种方式不是需要论证的，因为对外来的论敌来说已经成立了。在同一个心识中体验到的能持相的方式，以及显现为境的所取相的方式这两种，前者不是需要论证的，因为对外来的论敌来说已经成立了。因此，后者是需要论证的，因为那件事物的自性没有成立。因为那也是从正确的忆念中成立的。因为这样说了。第四种方式是：学诚论师陈那说：“境识是它的知识。”以及“后来也从忆念中。”所说的意义有两种：总的阐述了经文中的显示方式，以及详细解释了困难之处。第一种分为两种：依靠第一部经文进行论证，以及依靠后面的经文进行论证。第一种是：很明显，对于那部经文的意义，陈那论师所说的理路有两种，法称所说的理路有五种，总共是七种。因为在《释量论》“必定与心识一起”的旧注疏中，天神自在这样解释：“如果是那样，就叫做境的知识等等。”因为“必定与心识”等等，他自己就显示了其他的理路。以及在“这里过失也和先前一样”的注释中说：“如果解释说境的知识是知识等等，那么自己就极好地论证了两种方式。”因为很明显，后面五种理路是法称的理路，对于陈那经文的意义，法称的理路论证了两种方式。第二种是：由“也从忆念中成立我识”等等来显示。第二部分有四点：为了安立俱时决定之因，确定论敌；确定所立之因的自性；论证它的方式；遣除对它的辩驳。第一
English
The reasoning for establishing the two ways of the Sutra School and non-acceptance of external objects is: Previously, the opponent, the Mind-Only School, argued against external opponents, specifically those below the Vaibhashika School, because it was necessary to argue against opponents who assert that consciousness is without aspects. The second way is: All cognitions that appear as objects are argued in this way, by denying that what appears at its own time is an external object, and it must be argued as the nature of cognition. The third way is: Merely the two ways of object and subject are not to be argued, because they are already established for the external opponent. Among the two ways of experiencing in the same mind, the aspect of grasping, and the aspect of appearance as an object, the former is not to be argued, because it is already established for the external opponent. Therefore, the latter is to be argued, because the nature of that thing is not established. Because that is also established from correct recollection. Because it is said so. The fourth way is: Master Dignāga said, "Object-cognition is its cognition." And, "Later, also from recollection." The meaning of what is said has two aspects: generally showing the way it is shown in the text, and specifically explaining the difficult points. The first has two aspects: establishing based on the first text, and establishing based on the later text. The first is: It is clear that for the meaning of that text, Dignāga's reasoning has two types, and Dharmakīrti's reasoning has five types, making a total of seven. Because in the old commentary of "necessarily together with mind," the god said, "If that is the case, it is called object-cognition, etc." Because "necessarily with mind," etc., he himself showed other reasonings. And in the commentary of "here also the fault is the same as before," it says, "If it is explained that object-cognition is cognition, etc., then oneself has excellently argued the two ways." Because it is clear that the latter five reasonings are Dharmakīrti's reasoning, and for the meaning of Dignāga's text, Dharmakīrti's reasoning argues the two ways. The second is: It is shown by "also from recollection, self-awareness is established," etc. The second part has four points: identifying the opponent in order to establish the sign of co-occurring determination; determining the nature of the sign to be established; arguing its way; refuting the objections to it. First
Tibetan
་ནི། ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་པའི་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་དང་། ཁས་མ་བླངས་པའི་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་རྟགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ། གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཡིན་པས། གཉིས་ཀ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་མན་ཆད་ཀྱི་ངོར་འགོད་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་རྣམ་མེད་དུ་འདོད་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་འགོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་དོན་ནི། དོན་དུ་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དང་། དེ་ལ་རང་དུས་སུ་དོན་དུ་སྣང་བ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དོན་ནི་རྣམ་ངེས་ལས། །སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཡུལ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ། །རྣམ་གང་གིས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་ན། རྫས་གཞན་བཀག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ཞིང་། ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྔོན་པོར་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ལྷས་སྦྱོར་བ་ཡང་། གང་ཞིག་གང་དམིགས་པ་ན་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པ་ལྟར་ན། རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ནི་རྣམ་བརྫུན་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་རྣམ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །མཐུན་པའི་དོན་ནི། ཁ་ཅིག ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དང་། དེ་ལ་རང་དུས་སུ་ཟླ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་བཞིན་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཞིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དམིགས་བརྟག་ལས། རྫས་སུ་མེད་དེ་ཟླ་གཉིས་བཞིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ལྷས། དཔེར་ན་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་མིག་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱིས། གཞན་གཉིས་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་ཞེས་དང་། ཆོས་མཆོག་གིས། ཟླ་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། རྫས་གཞན་ཡིན་ན་རྟགས་མི་སྲིད། །ཟླ་གཉིས་སྣང་བཞིན། ཞེས་ཟླ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཁོ་ན་དཔེར་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྣམ་བརྫུན་པ་ལྟར་ན། ལྷན་ཅིག་པ་ནི་ཡུལ་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དམིགས་པ་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། ངེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་ན། དམིགས་པ་ནི་མྱོང་བ་ཡིན་ལ་གཞན་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་རྣམ་བརྫུན་པ་ལྟར་ན། དུས་མཉམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གང་ཞིག ཅིག་ཅར་སྣང་བའམ་འཛིན་པས་ཁྱབ་པ། རྣ
Chinese
是关于外境存在被承认的俱时缘定和不被承认的俱时缘定的两种理由。第一种是，经部宗成立二谛的理路；第二种是，唯识宗成立二谛的理路。因此，二者都是在分别说部以下的宗义面前安立的，因为是在承认心识无相的论敌面前安立的缘故。第二种的法，有法是：显现为境的根识，以及它在自身时间里显现为境是唯一的。法的含义如《释量论》所说：“青色与彼识，非是其他识。”以及《集量论》所说：“境若是异于彼，以何相而能成？”因此，遮遣异体是所立之法。又如《集量论》所说：“见谓显现青色。”以及“由识之错乱，二月显现。”的注释中，自在论师也说：“若于何而缘，即缘于彼，则彼即是彼。”因此，是异体是所立之法，前者是就假相而言，后者是就真相而言。相似的含义是：有些人说，显现二月的根识，以及它在自身时间里显现为二月的相状一样，这是不合理的，因为那本身就是所立之法。因此，是指根识错乱时所显现的二月相状一样。如《缘起论》所说：“非实物，如二月。”以及《集量论》所说：“由识之错乱，二月显现。”以及，自在论师的注释中说：“例如，对于一只眼睛有错乱的人来说，就像执著于另一个月亮一样。”法称说：“二月亦互相相似。”以及，《理藏论》中说：“若是异体则无有能立，如二月显现。”因为仅仅以显现为二月作为比喻的缘故。理由的含义，就假相而言，俱时是境与时间同时显现，缘是执著，定是周遍。就真相而言，缘是体验，其他与前者相同。因此，就假相而言，同时显现为异体的名言境与有境，任何同时显现或执著都周遍，
English
It concerns the two signs of simultaneous object determination, those that acknowledge external objects and those that do not. The first is the reasoning that establishes the two truths according to the Sautrāntika school. The second is the reasoning that establishes the two truths according to the Cittamatra school. Therefore, both are presented from the perspective of the Vaibhāṣika school and below, because they are presented from the perspective of opponents who believe in non-conceptual cognition. In the second case, the subject of the thesis is: a sense consciousness that appears as an object, and that it appears as an object in its own time is unique. The meaning of the property is as stated in the Pramāṇavārttika: "Blue and that consciousness are not other consciousnesses." And as stated in the Pramāṇasamuccaya: "If the object is other than that, by what aspect will it be established?" Therefore, negating a different substance is the property to be established. Also, as stated in the Pramāṇasamuccaya: "Seeing is what appears blue." And in the commentary on "Due to the delusion of consciousness, two moons appear," Lhasbyor also said: "Whatever is determined when something is determined, that is the same as that." Therefore, being the same substance is the property to be established, the former being in terms of false appearance and the latter being in terms of true appearance. The meaning of similarity is: Some say that the sense consciousness that appears as two moons and the way it appears as two moons in its own time are the same, which is not reasonable, because that itself is the property to be established. Therefore, it means like the appearance of two moons in a deluded sense consciousness. As stated in the Dmigs brtag: "Not a substance, like two moons." And as stated in the Pramāṇavārttika: "Due to the delusion of consciousness, two moons appear." And in its commentary, Lha said: "For example, for someone with a visual impairment, like grasping another moon." Chokchok said: "The two moons are also similar to each other." And in the Rigs gter, it says: "If it is a different substance, there is no proof, like the appearance of two moons." Because only the appearance of two moons is taken as an example. The meaning of the reason, according to false appearance, simultaneous is the appearance of object and time at the same time, object determination is grasping, and certainty is pervasion. According to true appearance, object determination is experience, and the rest is the same as before. Therefore, according to false appearance, any nominal object and subject that appear as different at the same time are pervaded by simultaneous appearance or grasping.