Tibetan
་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར། །དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཏེ། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་ལ། གང་ལྟར་ཡང་བློ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་རིག་ལྟར་ན་ཡང་། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཚུལ་གཉིས་བརྗོད་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པས་དོན་ཤེས་པ་དང་། བློ་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ལ། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ན། ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །བློ་གཅིག་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་པས་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཚུལ་འདིའི་རྗེས་འབྲང་ངོ་། །བོད་ཕལ་ཆེར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་མོད། དེ་ནི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་རིགས་པ་མ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིགས་གཏེར་གྱི་དགོངས་པ་འདི་ལས་གཞན་དུ་འཆད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་གང་ན་ཡོད་སྟོན་དགོས་སོ། །འོ་ན་སྐབས་འདིའི་ཚད་འབྲས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྔར་གྱི་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་དང་། ཚད་མ་གཞིར་བྱས་ནས་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོ་རིག་པ་ཡིན་ཡང་དཔྱད་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་མངོན་སུམ་འབྲས་བུ་ཞེས་སྦྱར་བ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱལ་དབང་བློས། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང་། ལྷས་འཛིན་བདག་ཤེས་པའི་སྟེ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་རྣམ་རིག་པ་དཔེར་བྱས་པ་དང་། ཤེས་བྱ་ནང་གིར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དོགས་པ་བསུ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་རྣམ་རིག་པ་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་རིག་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས། རྣམ་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཚད་འབྲས་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་པའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་ལ། རང་རིག་འབྲས་བུ་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཉིད་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱོགས་བཞིན་དུ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ཞིང་དེའི་ལན་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རྩོད་སྤོང་རྣམས་ནི། རང་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྟོགས་ན། རང་གྲོལ་དུ་འགྱུར་བས་འདིར་མ་སྨོས་སོ། །བཞི་པ་རྣམ་རིག་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་ནས། རང་རིག་པའི་ཚད་འབྲས་ངོས་བཟུང་བ་ནི། མདོར། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མ་རིག་པའི
Chinese
说。如是说。在世俗谛中，如经部宗一样，是境识的量果，因为境的安立是它的自性。虽然是自证，但也认为是境识。如是说。无论如何都是两种心识，即使按照境识的观点，也是依赖于外境而宣说两种心识。如是说，所以是境识和心识两种。按照唯识宗的观点，则不依赖于外境。因此，一个心识有两种形态。如是说。一个心识被无明所染污，所以是境和识两种形态。我们也是随顺法称论师的这种观点。大多数藏人都随顺说一切有部，那是因为不了解事物力量的道理。如是说。那些与《理藏》的观点不同而解释的人，必须指出《理藏》的根本颂和注释在哪里。那么，此时的量果是什么样的呢？以前的境识的两种量果的所量和量作为基础，在果的阶段，名言上虽然是认识外境蓝色，但如果分析，则是认识自性的现量果。第三，嘉旺喇嘛说：不是想要像唯识那样执持行相。以及，如天神执持自我意识一样，如同唯识宗的观点。以唯识宗为例，为了消除说所知是内在一方的疑惑。因为唯识宗是前设的，所以说与唯识宗相合不合理，并非如此，因为在唯识宗的宗义中，遮止外境后，有唯识宗的量果和名言上承认外境的量果两种。第一种是，以所取相为所量，以自证为果的量果，正是那个，如同那个观点一样，如果自证是果，则能取相会变成量。为了消除这个疑惑并回答它。其他的辩论和破斥，如果理解了自宗的建立，就会自然解脱，所以这里没有说。第四，在分析对唯识宗量果的疑惑后，确定自证的量果是：总而言之，如此这般认识多种行相的
English
said. Thus it is said. In conventional truth, like the Sautrāntika school, it is the valid cognition and result of object-consciousness, because the establishment of the object is its very nature. Although it is self-awareness, it is also considered object-consciousness. Thus it is said. In any case, there are two aspects of mind, even according to the view of object-consciousness. It is said that two aspects are expressed in dependence on external objects. Thus it is said, so there are two aspects: object-consciousness and mind-consciousness. According to the Vijñānavāda school, it does not depend on external objects. Therefore, one (consciousness) has two aspects. Thus it is said. One mind is defiled by ignorance, so there are two aspects: object and consciousness. We also follow this view of Dharmakirti. Most Tibetans follow the Sarvāstivāda school, but that is because they do not understand the reasoning of the power of things. Thus it is said. Those who explain differently from the intention of the 'Treasury of Reasoning' must show where the root text and commentary of the 'Treasury of Reasoning' are. So, what is the valid cognition and result in this case? Taking the object to be measured and the valid cognition of the previous two valid cognitions and results of object-consciousness as the basis, in the stage of the result, although nominally it is the cognition of the external blue object, if analyzed, it is the manifest result of knowing one's own nature. Third, Gyalwang Lama said: It is not that we want to hold the appearance of grasping in the manner of Vijñaptimātratā. And, like the gods holding self-consciousness, it is like the aspect of Vijñaptimātratā. Taking Vijñānavāda as an example, in order to dispel the doubt of saying that the knowable is on the inner side. Because Vijñānavāda is presupposed, it is not reasonable to say that it is compatible with Vijñānavāda. It is not so, because in the tenets of the Vijñānavāda school, after negating external objects, there are two types of valid cognition and result: the valid cognition and result of Vijñaptimātratā and the valid cognition and result of nominally acknowledging external objects. The first is that the object of grasping is the object to be measured, and the self-awareness is the valid cognition and result of the fruit. It is precisely that, like that view, if self-awareness is the fruit, then the grasping aspect will become a valid cognition. In order to dispel this doubt and answer it. The other debates and refutations, if one understands the establishment of one's own system, will be naturally liberated, so they are not mentioned here. Fourth, after analyzing the doubts about the valid cognition and result of Vijñānavāda, the valid cognition and result of self-awareness is determined: In short, thus recognizing various aspects
Tibetan
་ཤེས་པ་དུ་མ་ཉེ་བར་བླངས་པ་དེ་ལྟར་ཚད་མ་དང་། གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་ཏེ་དེ་ཉིད་སྨྲས་པ། གང་ཚེ་སྣང་བ་དེ་གཞལ་བྱ། །ཚད་མ་དང་ནི་དེ་ཡི་འབྲས། །འཛིན་རྣམ་རིག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས། །ཞེས་དང་། དེའི་དོན་རྣམ་འགྲེལ་འདིར། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་པ་ནས། རང་རིག་ཅེས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་པའི་བར་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བློ་བདག་ཅེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས། གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་པོ་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་། བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བར་བསྟན། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཅེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྣང་བ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས། གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་གྱི་ནང་ནས། གཟུང་རྣམ་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་བསྟན། དེས་ན་སྔར་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པ་ཡང་བདེན་བརྫུན་མ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་། རང་རིག་འབྲས་བུ་བཞག་པ་ཡང་དངོས་བརྟགས་མ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པས། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་བཟུང་རྣམ་སྒྲོ་བཏགས་སུ་བསྒྲུབ་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རང་རིག་བརྟགས་པ་བ་ཡིན་པ་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་གསུམ་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལ། རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །འོ་ན་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ཀྱི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞི་སྟེ། འདི་ནི་གཞུང་གི་སྐབས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ཡིན་ཀྱང་། རང་རིག་ཁས་ལེན་པའི་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རིགས་གཏེར་ལས། དེ་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ནི། །རྣམ་གཞག་གྲུབ་མཐའ་ཕལ་ཆེར་མཐུན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་འདིའི་གཞུང་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། རང་རིག་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གང་ཟག་གང་གི་ངོར་བསྒྲུབ། བློ་གང་གི་བསྒྲུབ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་སྔར་རྒོལ
Chinese
如是多種識受持，如是與量及，所量系屬，彼即說，何時顯現彼所量，量與彼之果，執相知識為彼故，彼三無有異。如是說。彼義於此《釋量論》中，心識自性無有別，如是至，自證是為善說。如是之間宣說。彼中以心識自性等三頌，所取能取識三者，就意義上雖無有他異，然於心識迷亂時顯現為他異。所取能取及識等，以一頌說明依賴於彼顯現，而作量、果、所量三者之安立。如是若非，等三頌說明於所取能取識三者之中，成立所取之相無有諦實之理。是故先前於量果二者之時，所取之相安立為所量亦是未分諦實與虛妄，安立自證為果亦是未分事物與假立，是故是就諦實與虛妄二者而說。此處是成立所取之相為增益，故而觀待於彼之自證是為假立者，是成立全虛妄之宗派。彼三者就意義上雖無有他異，然於迷亂之顯現上則顯現為他異，對此遣除諍論者，由見解與法相同故，等三頌。若問全虛妄宗派之自證，以有法為果所作之量果之安立為何？答：彼中心識是為能斷，等四頌。此乃是論典之語境雖為全虛妄者，然凡是承許自證者，皆應適用於一切自證之量果，因《理藏》中，彼中自證量果者，安立宗派多相同，於此之時引用此論典作為能知之故。三、宣說心識二相與成立自證之理，分二：成立二相，及成立自證。初者分四：於何人之面前成立，以何心識而成立，所成立之二相之體性，宣說成立二相之理。初者，於外境承許者之前，成立二相之理，是先前之論敵。
English
Thus, taking up various cognitions, thus relating to valid cognition and the object to be measured, it is said, "When appearance is the object to be measured, valid cognition and its result, the mode of apprehension is for that reason, these three are not different." And its meaning, in this commentary on valid cognition, "Although mind and self are not different," up to, "Self-awareness is well explained." It is said in between. Therein, with the three verses such as mind and self, although the three, the apprehended, the apprehender, and cognition, are not different in meaning, they are shown to appear as different in the delusion of mind. With one verse such as the apprehended, the apprehender, and cognition, it is shown that relying on that appearance, the establishment of the three, valid cognition, result, and object to be measured, is made. If it is not so, with the three verses such as that, among the three, the apprehended, the apprehender, and cognition, the reason for establishing the non-existence of truth in the apprehended aspect is shown. Therefore, previously, at the time of the two, valid cognition and result, the apprehended aspect was established as the object to be measured, without distinguishing between truth and falsehood, and the establishment of self-awareness as the result was also without distinguishing between entity and imputation, therefore it was spoken of in terms of both truth and falsehood. Here, the apprehended aspect is established as an imputation, therefore the self-awareness that depends on it is an imputation, which is the establishment of the all-false tenet. Although these three are not different in meaning, they appear as different in the appearance of delusion, to refute the dispute about this, from seeing the sameness of phenomena, etc., are the three verses. If one asks, what is the establishment of valid cognition and result in the all-false tenet's self-awareness, which is made the result with a characteristic? Answer: In that, mind is the complete cutter, etc., are the four verses. Although this is the context of the treatise being all-false, it should be applied to all valid cognition and result of self-awareness that accept self-awareness, because in the Treasury of Reasoning, "In that, the valid cognition and result of self-awareness, the establishment of tenets is mostly the same," at that time this treatise is cited as the knower. Third, explaining the two aspects of mind and the reasoning for establishing self-awareness, there are two: establishing the two aspects, and establishing self-awareness. The first has four: in front of which person to establish, with which mind to establish, the nature of the two aspects to be established, explaining the reasoning for establishing the two aspects. The first is, in front of those who accept external objects, the reasoning for establishing the two aspects is the previous opponent.