Tibetan
གྱི་ལེའུ་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་། རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་རྟོགས་བྱའི་རང་མཚན་ནི་གང་། དེས་དེ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་ཞེ་ན། དང་པོ་སྟོན་པ་ནི། མངོན་སུམ་བཞི་ཆར་གྱི་སྐབས་སུ་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་དང་། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དོན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་བ་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་སྟོན་པ་ནི། དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ། རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་རྐྱེན་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ། དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱིས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་གཟུང་དོན་དུ་བསྟན་པ་དང་། རང་རིག་གི་སྐབས་སུ་མྱོང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་སྟོན་པ་ནི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཏེ། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རང་མཚན་རྟོགས་ཏེ། དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི། ཚད་འབྲས་དང་པོའི་གཞུང་དང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་རང་མཚན་རྟོགས་ཏེ། དེ་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི། ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་གཞུང་རྣམས་སོ། །ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་སུ་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སོ། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ། གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུ་འཇོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི། དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་གསུངས་པའི་དགོས་པ། དགོས་པ་ཅན་གྱི་ཚད་འབྲས་དངོས། རྣམ་གཞག་དེ་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པ་དང་། ཡོངས་བཅད་ཀྱི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ལ། སྤྱིའི་དགོས་པ་དང་། སོ་སོའི་དགོས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་བྱ་བྱེད་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པ་འགོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་དང་། རང་རིག་མེད་པར་འདོད་པས་དེ་གཉིས་འགོག་པ་རིམ་པ་ལྟར་ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་གཞུང་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི
Chinese
是章节的内容。第一部分又分为：认识作用的现量是怎样的，所认识的自相是什么？它认识它的理由是什么？首先阐述的是：在所有四种现量的情况下，用于论证离分别的理证，以及阐述不被现量相似之义所迷惑的内容。其次阐述的是：在根现量的情况下，论证特殊的微尘作为所缘缘，以及在意识现量的情况下，阐述根现量的所取义作为第二刹那的所取义，以及在自证的情况下，论证所体验为知，以及在瑜伽现量的情况下，论证境的主体为真实义。第三阐述的是量果的论典，即：义识现量认识义的自相，因为生起为它的形相具足。这是第一量果的论典。自证现量认识识的自相，因为生起为体验的体性。这是第二量果的论典。在第一量果的情况下，以生起为义的形相具足的理由，安立认识义的识，那也是自身显现的本身。识是自己的本体，因此对于义来说是自证果。这是“外境义即使存在”等等的论典。在第二量果的情况下，将能取、所取、识三者安立为量、果、衡量三者，那也只是在迷乱的心识面前，能取、所取、识三者显现为不同的，实际上并非不同。这是“心识自性无有差别”等等的论典。第二部分分为三点：宣说量果的必要、具有必要的真实量果、必须确定该立宗。第一部分分为两点：遮遣的必要和总遮的必要。第一点又分为：共同的必要和各自的必要两种。第一种是：遮止外道认为作者和所作是不同的实物。第二种是：为了遮止自宗和他宗的某些派别，认为根识没有生起义的形相，以及认为没有自证，因此依次是第一和第二量果的论典。第二是
English
This is the content of the chapter. The first part is further divided into: What is the nature of the manifest cognition that cognizes, and what is the self-character of what is cognized? What is the reason for it to cognize it? The first thing to explain is: In the case of all four types of direct perception, the reasoning to prove the absence of conceptualization, and the content that explains not being misled by the meaning of seeming direct perception. The second thing to explain is: In the case of sense direct perception, proving that special atoms are the objective condition, and in the case of mental direct perception, explaining that the object apprehended by sense direct perception is the object apprehended in the second moment, and in the case of self-awareness, proving that what is experienced is knowledge, and in the case of yogic direct perception, proving that the subject of the object is the true meaning. The third thing to explain is the treatises on valid cognition and its result, namely: object-knowing direct perception cognizes the self-character of the object, because it arises as possessing its form. This is the treatise on the first valid cognition and its result. Self-awareness direct perception cognizes the self-character of consciousness, because it arises as the nature of experience. This is the treatise on the second valid cognition and its result. In the case of the first valid cognition and its result, the consciousness that establishes the cognition of the object by the reason of arising as possessing the form of the object is also the very appearance of itself. Consciousness is its own nature, so for the object it is the result of self-awareness. This is the treatise of "even if the external object exists," and so on. In the case of the second valid cognition and its result, the establishment of the three aspects of grasper, grasped, and awareness as the three aspects of valid cognition, result, and measurement, is only based on the appearance of the three aspects of grasper, grasped, and awareness as different in the face of confused mind, but in reality they are not different. This is the treatise of "mind and self are not different," and so on. The second part is divided into three points: the necessity of explaining valid cognition and its result, the actual valid cognition and its result that has necessity, and the necessity of ascertaining that very establishment. The first part is divided into two points: the necessity of exclusion and the necessity of total exclusion. The first point is further divided into: the common necessity and the individual necessity. The first is: to prevent outsiders from thinking that the agent and the action are different entities. The second is: to prevent some schools of our own and other schools from thinking that the sense consciousness does not have the appearance of the object, and that there is no self-awareness, so the treatises on the first and second valid cognition and its result are in that order. The second is
Tibetan
། ཚད་མས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། ཚད་འབྲས་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དགག རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་བཞག དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང་། །ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་བློ་དེ་དག །ཅེས་ཚད་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཉིད་རིགས་གཏེར་ལས། ལྟ་དང་ངེས་པ་ཚད་འབྲས་དང་། །ཕྲད་དང་དོན་རྟོགས་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དེར་སྨྲ། །ལ་ལ་དབང་ཤེས་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཅེས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་བྱ་བྱེད་རྫས་གཞན་དང་། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་མ་ཤར་བར་འདོད་པ་འདྲ་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། དཔྱོད་པ་བས་དང་པོར་དོན་ལ་ལྟ་བའི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དངོས་ཆོས་དང་། རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཞེན་པའི་བློ་ནི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་བློ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་ཡང་དབང་པོ་དོན་གང་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་པས་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ། ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་དག་མི་འཐད་དེ། ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དེ་དག་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་བའི་ཚད་འབྲས་མི་འཐད་དེ། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་དོན་ལ་ལྟ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་བློ་དེ་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་གཉིས་བཟུང་མ་བཟུང་གིས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན།
Chinese
为了通过论证量所量的方式，从而证悟所量即是量的自性。第二部分分为两点：量果总体的分类，以及量果各自的分类。第一部分分为三点：破斥认为量果是他体的观点，确立认为不是他体的观点，以及消除对此的争论。第一点分为陈述观点和破斥观点两部分。第一部分是：《释量论》中说：“因此，见与根联系，以差别而生诸智。”这样直接指出了量。同样，《理藏论》中说：“见与决定是量果，根与了知义为量果，于彼差别与有差别，有说根识为量果。”这样指出了量和果二者。其中，外道们认为能作所作是他体，量和果是所生能生，认为识上未显现对境之相，这些观点相似，但也有不同之处。对于数论派来说，首先观照对境的无分别识是量，之后产生的执著于实法和种姓等差别的识是果。胜论派认为根与境相合是量，之后产生的了知对境的识是果。其含义是，根与哪个境相联系，就了知那个境，而不是其他的。正理论者认为，执著于功德等差别的识是量，执著于有差别的事物之识是果。顺世外道认为，有形根是量，由此产生的了知对境的识是果。第二部分分为总的破斥和各自的破斥。第一点是：这些不合理，因为那些认为是量的事物，不能成立他们所认为的果，因为二者是他体。第二点是：数论派的量果不合理，因为在识上未显现对境之相的情况下，观照对境是不合理的。胜论派的量果也不合理，因为衡量功德等的识，在是否执著于功德和事物二者上没有差别，因为在未显现二者之相上是相同的。此外，量和果二者是境不同还是境相同？
English
In order to realize the nature of validity by demonstrating the means of understanding the object to be measured by valid cognition. The second part is divided into two points: the general classification of valid cognition and its result, and the individual classification of valid cognition and its result. The first part is divided into three points: refuting the view that valid cognition and its result are different entities, establishing the view that they are not different entities, and dispelling the dispute about this. The first point is divided into two parts: stating the view and refuting it. The first part is: In the *Pramāṇavārttika*: "Therefore, seeing and the connection of the senses, and the intellects through distinctions." Thus, valid cognition is directly indicated. Similarly, in the *Tattvasaṃgraha*: "Seeing and ascertainment are the result of valid cognition, contact and understanding of the object are considered the result of valid cognition. Some say that the sense consciousness is the result of valid cognition." Thus, both valid cognition and its result are indicated. Furthermore, the non-Buddhists consider the agent and the object to be different entities, valid cognition and its result to be the producer and the produced, and they believe that the aspect of the object does not appear in the mind. These views are similar, but there are also differences. For the Sāṃkhyas, the non-conceptual consciousness that first observes the object is valid cognition, and the consciousness that subsequently arises and clings to the distinctions of real entities and genera is the result. The Vaiśeṣikas consider the contact of the senses and the object to be valid cognition, and the consciousness that subsequently arises and understands the object to be the result. Its meaning is that the sense that is connected with an object understands that object, and not another. The Naiyāyikas consider the consciousness that apprehends the distinctions of qualities, etc., to be valid cognition, and the consciousness that apprehends the qualified substance to be the result. The Vaibhāṣikas consider the corporeal sense to be valid cognition, and the consciousness that arises from it and understands the object to be the result. The second part is divided into general refutation and individual refutation. The first point is: These are not reasonable, because those who consider something to be valid cognition cannot establish what they consider to be the result, because the two are different entities. The second point is: The valid cognition and its result of the Sāṃkhyas are not reasonable, because it is not reasonable to observe the object without the aspect of the object appearing in the mind. The valid cognition and its result of the Vaiśeṣikas are also not reasonable, because there is no difference in whether the consciousness that measures qualities, etc., grasps qualities and substance or not, because they are the same in not manifesting the aspects of the two. Furthermore, are valid cognition and its result different objects or the same object?