Tibetan
དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་གཉིས་ཚད་འབྲས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། བློ་ཕྱི་མ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །རིགས་པ་ཅན་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེའི་དྲི་ཡང་རྟོགས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེ། དེ་གཉིས་དང་ཕྲད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཚད་འབྲས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། མིག་དབང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་དང་། སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དོན་ལྡོག་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་དང་། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི། བྱེད་པ་དངོས། བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། ཚད་མའི་སྟེང་གི་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་ཏུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞལ་བྱ་ནི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི་སྟེ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུ་ནི་བྱེད་པ་དངོས་ཏེ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚད་མ་ནི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེས་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་གྱི། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་དུ་ཚད་མ་ལས་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་མེད་ཀྱི་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་། དེ་རྣམ་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་བཞག །ཅེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། དེས་ན་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལ་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདི་ཚད་མ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དང་། བྱེད་པ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཞིང་། འབྲས་བུ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དང་། བྱ་བ་དང་། མཚོན་བྱ་དང་། རྣམ་པར་གཞག་བྱ་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། ལས་ནི་གཙོ་བོར་གཞལ་བྱ་ལ་འཇུག་ཅིང་། སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ལས་ཀུན་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག །ཅེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལས་དེ་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐབས་འདིར་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་དང་ཤེས་པ་གཉིས། འབྲས་བུ་ལ་དོན་རིག་རང་རིག་གཉིས། ཚད་མ་ལ་གཟུང་རྣམ་དང་། འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་རང་རིག་ཏུ་ངེས་ཀྱང་། གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་དོན་རིག་ཏུ་མ་ངེས་ཏེ། གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་ནས་དོན་རྟོགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་ལ་དོན་རིག་འབྱུང་ཞིང་། རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་རྟོགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་ལ་རང་རིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་མ་བཤད་ཅེ་ན། ཚད་འབྲས་འདི་དག་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། རང་ངེས་གཞན་ངེས་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཚད་འབྲས་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་ནི། ཚད་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་སྲོལ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྣང་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་དང་པོ་དང་། རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་གཉིས་པ་དང་། ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་གསུམ་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ཅིང་། དེང་སང་བོད་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་ཆེ་བར་སྣང་མོད་ཀྱིས། ཚད་འབྲས་ཀྱི་རིགས་མ་ལུས་པར་འདུ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཞེས་པའི་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་བསྟན་པའི་ཚད་འབྲས་མ་ཚང་བས་གར་སོང་དྲིས་ན་མཛུབ་མོས་མཚོན་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློས། བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཏེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་དང་པོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མི་མཛད་པར་དེ་བཀག་ནས། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་པས་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡིས་ཡུལ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དཔྱད་ན། རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་། དེ་ལ་ཡང་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་དང་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ནི་ལེགས་མོད་ཀྱི་སྔར་གྱི་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས། ཚད་འབྲས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་མི་བགྲང་བ་དང་། ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་སུ་འདོད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མི་ལེགས་ཏེ། གཞུང་འདི་དག་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་དང་པོ་གསུམ་ཆར་གྱི་ཚད་འབྲས་སྟོན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དཔྱད་ན། རང་རིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་སློབ་དཔོན་འདིའི་ལུགས་ལ། གང་ཚེ་རྣམ་རིག ཅེས་སོགས་དོན་རིག་འབྲས་བུར་གསུངས་པས་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུར་འཆད་པ་དང་། འཛིན་བདག་ཤེས་པའི་སྟེ། རྣམ་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བ
Chinese
首先，那两者不应成为量果。其次，不应需要后续的智慧。有宗者的量果也不合理，眼识，作为法，当你认识瓶子的形状时，应同时认识它的气味，因为作为你的主因的有色根，与两者相遇没有差别。分别说者的量果也不合理，眼根，作为法，你不应能区分认识蓝色和认识黄色的意义差别，因为你作为认识黄色的根识和认识蓝色的根识的因没有差别。第二，有境量进行作用的基础，实际的作用，进行作用的原因，即量之上的所作、能作、作，被安立为量、果、所量三者。其中，所量是进行作用的基础，如蓝色。果是实际的作用，如认识蓝色。量是进行作用的原因，如蓝色的显现，因此，量和果是分别安立的因果，而不是生起和生者的因果。《经部自释》中说：“对此，外道认为，除了量之外，果没有成为其他意义。”这里也说：“依靠那分别安立，一切分，立为所成和能成。”《理藏》中说：“因此，对于分别安立的因果二者，认为是量果。”这里，量和能成、作者、体相、分别安立者等是意义相同名称不同的，果和所成、所作、所表、分别所立等是意义相同名称不同的，业主要指所量，有时也指所作，因为“一切业是能成”中的业是指所作。因此，这里所量有境和知识两种，果有境识和自识两种，量有显现和执取两种，当执取作为量时，果是自识。
English
Firstly, those two should not become valid results. Secondly, there should be no need for subsequent wisdom. The valid result of the logician is also unreasonable. Eye consciousness, as a phenomenon, when you recognize the shape of a vase, you should also recognize its smell, because the sense organ that is your primary cause, being a form, has no difference in encountering the two. The valid result of the Vaibhashika is also unreasonable. Eye sense, as a phenomenon, you should not be able to distinguish the difference between recognizing blue and recognizing yellow, because you are the cause of both the sense consciousness that recognizes yellow and the sense consciousness that recognizes blue without any difference. Secondly, the basis for the activity of the object-possessing valid cognition, the actual activity, and the reason for engaging in the activity, that is, the three aspects of action on the valid cognition, are established as the three: valid cognition, result, and object of valid cognition. Among them, the object of valid cognition is the basis for engaging in the activity, such as blue. The result is the actual activity, such as recognizing blue. The valid cognition is the reason for engaging in the activity, such as the appearance of blue. Therefore, valid cognition and result are cause and effect that are established separately, but not cause and effect of arising and arising. In the "Autocommentary on the Sutra", it says: "Regarding this, the outsiders think that apart from valid cognition, the result does not become another meaning." Here also it says: "Relying on that separate establishment, all parts are established as what is to be proven and what proves." In the "Treasure of Reasoning", it says: "Therefore, for the two, cause and effect, of separate establishment, it is considered valid result." Here, valid cognition and the prover, the agent, the characteristic, and the establisher are synonymous with the same meaning, and the result and the proven, the action, the signified, and the established are synonymous with the same meaning. Action mainly refers to the object of valid cognition, and sometimes it also refers to the action, because the action in "all actions are the prover" refers to the action. Therefore, here the object of valid cognition has two: object and knowledge; the result has two: object consciousness and self-consciousness; the valid cognition has two: appearance and grasping. When grasping is taken as valid cognition, the result is self-consciousness.
Chinese
虽然不一定。如果将所取之相作为量，则果不一定是义知，如果将所取之相作为量来成立对境的认识时，果上生起义知，如果成立对自方真实显现的相的认识时，果上生起自证之故。为何未说瑜伽现量的量果呢？这些量果是以普遍共称的量来安立的，如自知他知一般。第二，各个量果的分别安立是：量果的名称有三种大的传统，教师法胜将义知的量果称为第一，自证的量果称为第二，外境存在而自证的量果称为第三。现在似乎在所有藏地都广为人知，如果以涵盖所有量果种类的方式来说，从它的体性上确定对境。（《释量论》）的根本和注释所说的量果不完整，如果问去哪里了，则需要用手指指明。教师天自在智说：成办事业，等等的意义，不使用第一的名称而遮止它。唯识宗的量果有三种，第一是：因此一个具有两种方式。（《释量论》）所说。第二是：当识以因缘境。（《释量论》）等等所说。第三是：外境如果存在。（《释量论》）等等所说。这样说来，如果观察唯识宗，自证的量果，以及名言中义知的量果，并且进一步观察则分为自证为果和三种，这很好，但是以前的义知的量果，不包括在量果的范畴内，并且第三个量果认为是唯识宗的观点则稍微不太好，因为这些论典是以前的三种现量的量果的显示者，如果观察经部宗，则成为没有显示自证为果的论典的过失。有些人认为这位教师的观点中，当识等等所说的义知为果，因此比较解释第一个量果的意义，以及所取能取知识的，如同唯识宗一样。这样说来
English
Although it is not certain. If the apprehended aspect is taken as valid cognition, then the result is not necessarily object-cognition. If the apprehended aspect is taken as valid cognition to establish the understanding of the object, then object-cognition arises in the result. If the understanding of the aspect that appears directly to oneself is established, then self-cognition arises in the result. Why is the result of the valid cognition of yogic direct perception not explained? These results of valid cognition are established in terms of the valid cognition that is universally known, just like self-knowing and other-knowing. Second, the individual distinctions of the results of valid cognition are: there appear to be three major traditions regarding the terminology of the results of valid cognition. Master Dharmakirti designated the result of valid object-cognition as the first, the result of valid self-cognition as the second, and the result of valid self-cognition when external objects exist as the third. Although it seems to be widely known in all of Tibet nowadays, if it is done in a way that includes all types of results of valid cognition, then, "From its nature, the object is ascertained." If one asks where the results of valid cognition taught by the root text and commentary (of the Pramāṇavārttika) are incomplete, one must point with one's finger. Master Devendrabuddhi said, "It accomplishes the action," etc. He does not use the term "first" for the meaning of these, but rather refutes it. Among the three results of valid cognition according to the Mind-Only school, the first is: "Therefore, one has two ways," as taught by (the Pramāṇavārttika). The second is: "When consciousness is the object by way of cause," etc., as taught by (the Pramāṇavārttika). The third is: "Even if external objects exist," etc., as taught by (the Pramāṇavārttika). As it is said, if one examines the Mind-Only school, it is good to divide the result of valid self-cognition, and the result of valid object-cognition in name only, and further examine it into self-cognition as the result and three types. However, it is slightly not good that the previous result of valid object-cognition is not included in the category of results of valid cognition, and that the third result of valid cognition is considered to be the view of the Mind-Only school, because these treatises are the displayers of the results of valid cognition of the previous three types of direct perception. If one examines the Sautrāntika school, it would be a fault to not have treatises that display self-cognition as the result. Some people think that in this teacher's view, "When consciousness," etc., says that object-cognition is the result, therefore comparing and explaining the meaning of the first result of valid cognition, and the apprehended and apprehender consciousness, is just like the Mind-Only school. As it is said,