Tibetan
དེ། མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པར་གྲུབ་པས། ཚད་མར་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཡུལ་མ་ངེས་ན། དེ་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་མི་འཐད་ཅིང་། དེས་ན་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཚད་མས་རང་སྟོབས་དང་། གཞན་སྟོབས་གང་རུང་གིས་ངེས་པ་དྲངས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཅིང་། འཕགས་པ་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཚེ། སོ་སྐྱེ་དང་འདྲ་ལ། སྨོན་གནས་མཁྱེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པའི་ཚེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ནའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེས། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་མཁྱེན་ནམ་མི་མཁྱེན་ཞེ་ན། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག དེས་ད་ལྟར་བ་དངོས་སུ་མཁྱེན་ཅིང་། འདས་མ་འོངས་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ། མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་ཤུགས་རྟོགས་བཀག་ཟིན་ཅིང་། འདས་མ་འོངས་ཀྱིས་རང་ངོས་ནས་རྣམ་པ་གཏད་པ་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཤར་ན་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་དེས་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་ཚུལ་ཚུར་མཐོང་གི་བློས་དཔག་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་དེ་མཁྱེན་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ལ། ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ། མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ། གྲུབ་པ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤངས་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། འདས་པ་བྱུང་ཟིན་བསྒྲུབ་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ན་འབྱུང་འགྱུར་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ངེས་གྱུར་ན། །སྔོན་བྱུང་བ་ཡང་དཔག་པར་ནུས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱན་གྱིས་གང་གཞན་ལ་འཆད་པ་ལ་དོན་དང་མཐུན་ཅིང་འགལ་བ་མེད་ན། ཡུལ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་རང་རང་གི་ཡུལ་འཆད་པ་བཞིན། གཞུང་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྩོམ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་ལ་འཆད་པ་ལ་དོན་དང་མཐུན་ཅིང་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟགས་འགོད་པ་དང་
Chinese
因此，所有现量都成立为无分别、无错乱的识，如同成立为量一样，这也是量。如果现量不能确定自己的对境，那么它对自相的有无进行取舍是不合理的，因此会变成分别。如果这样认为，则没有过失，因为凡夫的量是通过自己或他人的力量来引导确定的，从而进行取舍。圣者中那些没有脱离分别习气的人，在自然状态下与凡夫相同。当处于祈愿处智的等持等状态时，则依靠等持的力量进行取舍。而那些脱离分别习气的人，则仅仅依靠等持的力量进行取舍。那么，佛陀的智慧是了知过去和未来，还是不了知呢？一些古代人说，佛陀的智慧是真实了知现在的，而过去和未来是间接了知的。还有一些人说，是通过显现那两者的形象来了知的。还有一些人说，在佛陀的果位上没有智慧。这些说法都不合理，因为已经遮止了现量、间接和分别。如果过去和未来从自身方面赋予形象，那么这两者就会成为实有。如果依靠习气的力量显现形象，那么有境就会变成分别。如果按照后一种说法，那么就会导致没有一切智智。因此，佛陀了知所知的方式，是无法用世俗的智慧来衡量的，因为佛陀了知事物的方式是不可思议的。第三，关于成立的理路，有成立自性、成立相状、以及排除成立上的不合理之处这三个方面。第一方面，又分为成立过去已发生之事和成立未来将要发生之事两种。第一种是：如果确定了词句的差别，也能推测先前发生之事。如是说。如果庄严对他人所讲的内容与意义相符且没有矛盾，那么就遍及于现量证悟那个对境。例如，如同讲述各自的对境一样。《八千颂般若经》等的作者们，在对他人讲述时，也是与意义相符且没有矛盾的。依靠如是所说之相，成立了证悟对境的瑜伽现量先前已存在。第二方面是，安立宗和
English
Therefore, all direct perceptions are established as non-conceptual, non-erroneous consciousnesses. Just as it is established as valid cognition, so is this also valid cognition. If direct perception cannot ascertain its own object, then it is unreasonable to engage in acceptance and rejection based on the presence or absence of self-characteristics. Therefore, it would become conceptual. If you think so, there is no fault, because ordinary beings' valid cognitions engage in acceptance and rejection through the force of either themselves or others to lead to certainty. When noble ones who have not separated from the imprints of conceptualization remain in their natural state, they are similar to ordinary beings. When they remain in states such as the samadhi of knowing the aspiration realm, they engage in acceptance and rejection through the power of samadhi. Those who have separated from the imprints of conceptualization engage in acceptance and rejection solely through the power of samadhi. Then, does the wisdom of the Buddha know the past and future, or does it not know them? Some ancient people said that the wisdom of the Buddha directly knows the present, while the past and future are known indirectly. Others said that they are known through the appearance of those two aspects. Still others said that there is no wisdom at the level of the Buddha. These statements are unreasonable, because direct perception, inference, and conceptualization have already been refuted. If the past and future impart aspects from their own side, then those two would become substantially existent. If aspects appear due to the power of imprints, then the object-possessor would become conceptual. According to the latter view, it would follow that there is no omniscient wisdom. Therefore, the way in which the Buddha knows knowable objects cannot be measured by ordinary intelligence, because the way in which the Buddha knows them is inconceivable. Third, regarding the reasoning for establishing, there are three aspects: establishing the essence, establishing the characteristics, and eliminating inconsistencies in the establishment. The first aspect is further divided into establishing the past as having already occurred and establishing the future as about to occur. The first is: If the distinctions of words are ascertained, one can also infer what happened before. It is said. If the ornament's explanation to others is consistent with the meaning and without contradiction, then it is pervasive with the direct realization of that object. For example, just as explaining their respective objects. The authors of the "Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra" and others, when explaining to others, are also consistent with the meaning and without contradiction. Based on the sign as stated, it is established that the yoga direct perception of realizing the object has already occurred. The second aspect is, establishing the thesis and