Tibetan
ཀྱི་སྟེང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པའི་ཆ་དེ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། ཤེས་པ་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་དཔྱད། རང་རིག་དང་གཞན་རིག་འགལ་མི་འགལ་དཔྱད། རང་རིག་ལ་ཡུལ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་ཙམ་གྱི་ཆ་དང་། ཡུལ་གཞན་རིག་པའི་ཆ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཛིན་རྣམ་ཡིན་པས། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི། གཟུང་རྣམ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་བྱེ་བྲག་པས། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་མི་རིག་པར་ཐལ། ཡུལ་གཞན་རིག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ལ་འདོད་ལེན་འདེབས་རིགས་པར་ཐལ་བ་དང་། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོ་མི་རིག་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོ་མི་རིག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་རང་རིག་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྣམ་ངེས་ལས། དམིགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། །དོན་མཐོང་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འདིར་ཅི་སྟེ་རང་ངོས་མི་རིག་ན། །ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རིག །ཅེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །རང་ལུགས་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ལུང་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོར། རྟོག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །དོན་ལ་མ་ཡིན་དེ་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མྱང་བྱར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་དེ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་། །རང་རིག་ཕལ་ཆེར་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལ་རང་དུས་སུ་མྱོང་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་རིག་གྲུབ། །ཅེས་སོ། །རང་མྱོང་མེད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་ནི་བདེ་སོགས་ལ་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་གཅིག་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལ་མྱོང་བྱེད་ཡོད། རང་མྱོང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནམ། ཕྱིས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན། ཞེས་དཔྱད་ནས། གཞུང་ལས་བཤད་པའི་གནོད་བྱེད་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་གཉིས་འགལ་ཏེ། ཆོས་གཅིག་ལ་གཞན་རིག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། གཞན་རིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅིང་། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་ཡིན་ན། རང་རིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ། དབང་ཡིད་གཉིས་པོ་དེ་གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་པ་ཡོད་པས། དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། རང་རིག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ། དེ་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་མེད་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ། མངོན་སུམ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་དང་། དམིགས་བརྟག་ལས། དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ། སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ངོས་བཟུང་མཛད་པ་མི་འགལ་ཞིང་། ཚད་འབྲས་གཉིས་པར་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ལ་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་ཡུལ་མེད་པར་བཤད་ཅིང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རང་བདག་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ན། །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། ངེས་པར་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་མྱོང་འགྱུར་བའི། །ཡུལ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ། །རྣམ་གང་གིས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མྱང་བྱ་དེ་ཉིད་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན་འདི་ལ་ཁ་ཅིག ཐ་སྙད་དང་དོན་དམ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཆད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་ན་ཐ་སྙད་དུ་གཟུང་རྣམ་དེ་འཛིན་རྣམ་གྱི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་ཡུལ་ཡོད་དེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་དང་། མི་བསླུ་བ་དེ་ཡང་། མི་བསླུ་ལས་དང་བྱེད་པོ་དང་། །བྱ་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དུ་གསུངས་པ་དང་། དབྱེ་ན་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ཡོད་པས། རང་སྤྱི་གཉིས་གཞལ་བྱར་བྱེད་ཅེས་པའི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ། རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་བློ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དོན་དམ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ། སྒྲ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་དབྱེར་མེད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་ཡུལ་ཡོད་དེ། ཐ་སྙད་དུ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་བཞག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐ་སྙད་དུ་སྒྲ་གཅིག་ཉིད་ལ་རྟོག་པས་སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་པའི་ལྡོག་པ་གསུམ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་དུ་བཞག་པས། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཐད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་ལ་དགོངས་ནས། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་དང་། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཐ་སྙད་ལ་དགོངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་སྔར་གྱི་གཞུང་གཉིས་དང་། འདི་གཉིས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱི། །གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཐ་དད་ལྡན་ཞིང་རྟོག་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གཞལ་བྱ་དང་། འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི། །ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་གནང་བཞིན་བྱ། །ཞེས་སོགས་གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཡུལ་དང་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་རྣམ་གཞག་མང་དུ་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་དོན་དམ་པར་བློ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་དང་། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་བཞག་ཏུ་མེད་ཀྱང་། ཐ་སྙད་དུ་དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ན། འདིའི་མཐའ་ཆོད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འཆད་ཚུལ་གཞན་ལ་ནི་སྙིང་པོ་མ་མཐོང་ངོ་། །བཞི་པ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག ཅེས་གསུངས་པ་དང་། ཚད་མ་མདོར། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང་། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་སྔར་བཤད་པ། །དེ་དག་གི་དེ་སྒོམ་བྱུང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ། གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བ། ཡུལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཚུལ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྒྱུ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདག་རྐྱེན་ཡ
Chinese
之上的自己的本性，仅仅体验而生起的部分，就是那个。第三，如果是识，自己的本性上自证是现量，是否周遍进行观察。自证和他证是否相违进行观察。自证是否有境进行观察，这三者中，第一，一些古人说，具有二取相的识，有自己的本性显现的部分和境他证知的部分两种，其中第一，是执取相，所以在自己的本性上自证是现量，后者是所取相，所以在自己的本性上自证不是现量这样说。那么，对于胜论派，在佛教徒看来，感受乐受法，不证知自己的本性，因为是证知境他，这样对于这个说法，安立应成式是合理的，并且，取蓝色的根识法，不证知蓝色，因为不证知自己的本性，这样对于不承认自证的人来说，是破斥的应成式，但不是正确的应成式，因为已经承诺了那个。如果承认，那么《释量论》中说，如果对境不是现量，见义不能很好地成立。并且，这里如果自己不认识自己，怎么认识其他的自性？这样说，就相违了。自己的宗派认为是识，在自己的本性上自证是现量是周遍的，为了成立这个，有教证和理证两种。第一，在《量经》中说，分别念也认为是自证，对于义不是，因为是分别念。并且，《释量论》中说，自己的本性不是声音的意义，因此对于那个一切是现量。第二，安立能立，取蓝色的根识，在自己的本性上自证是现量，因为成为它的体验的行相，是取蓝色根识的自性，以成立两种方式，也大多成立了自证。那个也成立，从后来的忆念的标志，成立了取蓝色根识在自己的时间里有体验者，并且没有其他的体验的实物，从忆念也成立了自证。对于没有自体验的，说出破斥，对于乐等有其他的体验实物，因为对于那个有体验者，因为没有自体验。如果承认，和自己同时的识被其他的实物所体验
English
That very part of experiencing one's own nature on top of it is just that. Thirdly, if it is consciousness, examine whether or not it is pervasive that self-awareness is manifest in its own nature. Examine whether or not self-awareness and other-awareness are contradictory. Examine whether or not self-awareness has an object, and of these three, the first is: Some ancient people say that consciousness with dual appearances has two parts: the part where its own nature is clear, and the part where it knows other objects. The first is the grasping aspect, so self-awareness is manifest in its own nature. The latter is the grasped aspect, so self-awareness is not manifest in its own nature. Then, for the Vaiśeṣika, in the eyes of the Buddhists, the feeling of happiness is a dharma, it does not know its own nature, because it knows other objects. Therefore, it is reasonable to establish an undesirable consequence for this statement, and the root consciousness that grasps blue is a dharma, it does not know blue, because it does not know its own nature. Therefore, for those who do not accept self-awareness, it is a refuting consequence, but it is not a correct consequence, because that has been promised. If you admit it, then in the Pramāṇavārttika it says, "If the object is not manifest, seeing the meaning will not be well established." And, "Here, if one does not know oneself, how does one know the nature of others?" This is contradictory. In our own system, if it is consciousness, self-awareness is manifest in its own nature is pervasive. To establish this, there are two types of proof: scriptural and logical. First, in the Pramāṇasūtra it says, "Conceptual thought is also considered self-awareness, but it is not for the meaning, because it is conceptual thought." And, in the Pramāṇavārttika it says, "One's own nature is not the meaning of sound, therefore everything is manifest for that." Second, establishing the proof: the root consciousness that grasps blue is self-aware in its own nature, because the aspect that becomes its experience is the nature of the root consciousness that grasps blue. By establishing two ways, self-awareness is mostly established. That is also established, from the sign of later memory, it is established that the root consciousness that grasps blue has an experiencer in its own time, and there is no other experiencing substance, from memory also self-awareness is established. For those who do not have self-experience, stating the refutation is that there is another experiencing substance for happiness etc., because there is an experiencer for that, because there is no self-experience. If you admit it, the consciousness that is simultaneous with oneself is experienced by another substance.
Chinese
是这样认为吗？还是后来的意识由其他事物体验？这样考察后，就应讲述经论中所说的妨害。第二，这两者相矛盾，如果一个法是其他意识的知识，那么就不能遍及其他意识；如果是自己的体性是自识，那么就不能遍及自识。因此，在经部宗的观点中，眼识和意识这两个显现的对境，有不同于自身的其他事物，所以是境识显现，而不是自识显现。而在唯识宗的观点中，这两个显现的对境没有不同于自身的其他事物，所以承认自识显现。这样一来，在唯识宗的观点中，确定有两种显现，并且在《观所缘论》中，以唯识自宗的角度来确定眼识显现的三种因缘，这并不矛盾。在第二量果中，眼识的量果也被认为是自识的果，这些都统一为一个意思。第三，在《释量论·自释》中，说自识显现没有对境。而在《释量论》中说： “若立自为境，量能量果住，此应配一切。” 以及： “定与识同时，所领受之境，由何异于彼，而成所量耶？” 说自识显现的所领受就是自识显现的对境，这些话是什么意思呢？对此，有些人没有区分名言和胜义，就按照字面意思解释说自识没有对境，这是不合理的。因为如果名言上自识没有对境，那么名言上所取相就不是能取相的所量了。有些人说，从胜义的角度来说也有对境，因为是不欺骗所入对境的知识，因为是量。这种说法是，没有理解一切都是从名言量角度所作的关于量（pramāṇa，梵文）的定义，即不欺骗的知识，以及不欺骗也具有不欺骗的业、作者和作用三种性质，以及分为现量和比量两种，以及自共相二者作为所量的安立。关键的意义是：
English
Is that the understanding? Or is the subsequent consciousness experienced by another entity? Having examined this, the refutations stated in the scriptures should be discussed. Secondly, these two are contradictory. If one dharma is the knowledge of other-consciousness, then it is not pervasive of other-consciousness. If one's own nature is self-consciousness, then it is not pervasive of self-consciousness. Therefore, according to the Sautrāntika school, the objects that appear manifestly to both the sense consciousness and mental consciousness have entities other than themselves, so they are manifest object-consciousness, not manifest self-consciousness. According to the Yogācāra school, since the objects that appear manifestly to both do not have entities other than themselves, they assert self-consciousness as manifest. In this way, according to the Yogācāra school, the ascertainment of two kinds of manifest consciousness, and in the *Ālambanaparīkṣā*, the determination of the three conditions for sense-manifestation by taking the Yogācāra's own system as the basis, are not contradictory. In the second chapter on valid cognition and its result, the valid cognition and its result of sense-consciousness are also established as the result of self-consciousness, and all of these converge into one meaning. Thirdly, in the auto-commentary on the *Tattvasaṃgraha*, it is stated that self-consciousness has no object. And in the *Pramāṇavārttika*: "If self is established as the object, the valid cognizer, the valid cognition, and the result abide. This should be applied to all." And: "Since it is definitely simultaneous with the mind, what is experienced at the same time, how can the object be different from that, and become the object to be measured?" These statements say that what is experienced by self-consciousness is the object of self-consciousness. What is the intention behind these statements? Some people, without distinguishing between conventional and ultimate truth, explain that self-consciousness has no object according to the literal meaning, which is unreasonable. Because if self-consciousness has no object in conventional terms, then the apprehended aspect in conventional terms would not be the object to be measured by the apprehender aspect. Some say that even from the ultimate point of view, there is an object, because it is a knowledge that does not deceive the object it enters, because it is a valid cognition. This statement does not understand that the definition of valid cognition (pramāṇa, Sanskrit) as non-deceptive knowledge, and that non-deception also possesses the three characteristics of non-deceptive action, agent, and object, and that it is divided into two types, direct perception and inference, and that all the establishments of self and general characteristics as objects to be measured are all made from the perspective of conventional valid cognition. The crucial meaning is this: