Tibetan
གྱིས་བརྟགས་པ་དགག་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ལུགས་སྒྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། གཟེགས་ཟན་དང་། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲན་དེར་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་སྨྲ་བ་དེ་དག་དང་མཚུངས་ཀྱང་རུང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་མཚུངས་ཀྱང་རུང་བར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་རྒྱུར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིག་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། དགོངས་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ། འདི་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཡོད་དོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ། འདི་ལ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཡོད་དོ། །དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལས། སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་དོན་རིག་དང་། རྣམ་རིག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱི་དོན་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས་སྐད་ཅིག་སྔ་མར་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་དབང་ཤེས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་ཕྱི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ཞལ་ནས། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་ལ་འཇུག་པ་ན། །ཁོ་བོས་མདོ་སྡེའི་སྐབས་ལ་རྣམ་པར་བརྟེན། །ཞེས་གསུངས་པར་གྲགས་སོ། །གཉིས་པ། རྣམ་རིག་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཚེ་རྣམ་བདེན་པས་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པར་སྣང་བ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས་རྣམ་མེད་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། རགས་སྣང་ཡོད་མིན་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ
Chinese
对于其他宗派的考察的驳斥，分为三点：确立善逝的宗义。第一点是，顺世外道主张自性为因，自在天主张自在天为因，数论派主张神我为因，胜论派和声闻二部主张极微为因，唯识宗主张一切显现为心，以及主张自性空者认为一切法胜义中远离戏论，但世俗中与实有宗相同，或者与世间共许相同。第二点是，主张自性为因不合理，因为会被遮止无因而生的理证所损害。主张自在天和神我为因也不合理，因为会被遮止常法而生的理证所损害。第三点分为两点：确定密意和导师如何确定这一点。第一点是，善逝在进入世俗谛时，承认极微，对此有毗婆沙宗和经部宗两种宗义。在进入世俗谛的真如时，承认唯识宗，对此有相真和相假两种。在进入胜义谛的真如时，安立一切法远离戏论。第二点是，如此在佛教的四种宗义中，导师确定了哪一个呢？对此有义理和相理两种，在承认第一种时，遮止了毗婆沙宗认为根识以无分别的方式直接执取与其同时的外境，而承认经部宗认为在前一刹那三缘聚合的基础上，在第二刹那根识生起具有对境之相，从而了知外境。导师自己也说：“如果进入外境的考察，我将依赖经部的观点。”据说他是这样说的。第二，在承认相理时，遮止了相真派认为根识所显现的粗大之相是真实成立的观点，而承认相无。因此，他说：“对于境和识，是否存在粗大之相？”等等。
English
Refutation of the Examination of Other Schools. There are three points: establishing the tenets of the Sugata. The first point is that the Lokayata (materialists) assert nature as the cause, the Ishvaravadins (theists) assert Ishvara as the cause, the Samkhyas (enumerators) assert Prakriti as the cause, the Vaisheshikas (atomists) and the two Hinayana schools assert atoms as the cause, the Chittamatrins (Mind-Only school) assert all appearances as mind, and those who assert emptiness of inherent existence consider all dharmas to be free from elaboration in ultimate truth, but in conventional truth, they are the same as those who assert reality, or they are the same as worldly conventions. The second point is that asserting nature as the cause is not reasonable, because it is harmed by the reasoning that prevents arising from no cause. Asserting Ishvara and Prakriti as the cause is also not reasonable, because it is harmed by the reasoning that prevents arising from permanence. The third point is divided into two points: identifying the intention and how the teacher ascertained it. The first point is that when the Sugata enters into conventional truth, he accepts atoms, and there are two tenets of the Vaibhashika and Sautrantika schools on this. When entering the suchness of conventional truth, he accepts the Chittamatra school, and there are two types of it: appearance-true and appearance-false. When entering the suchness of ultimate truth, he establishes all dharmas as being free from elaboration. The second point is that among the four Buddhist tenets, which one did the teacher ascertain? On this, there are two types: meaning-consciousness and appearance-consciousness. When accepting the first, he refutes the Vaibhashika school's view that sense consciousness directly apprehends external objects without any appearance, and accepts the Sautrantika school's view that on the basis of the aggregation of three conditions in the previous moment, sense consciousness arises with the appearance of the object in the second moment, and thus knows the external object. The teacher himself said, "If I engage in the examination of external objects, I will rely on the Sautrantika perspective." It is said that he said so. Second, when accepting appearance-consciousness, he refutes the appearance-true school's view that the coarse appearance that appears to sense consciousness is truly established, and accepts appearance-less. Therefore, he said, "For objects and consciousness, is there a coarse appearance or not?" etc.
Tibetan
ས་ན་སྐབས་འདིར་མདོ་སེམས་གཉིས་ལས། གོང་དུ་སྨྲས་པའི་རྩོད་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ན། གཏན་ཚིགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེའི་ལུགས་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ཉིད་གཟུང་ཡུལ་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལུགས་ལ་གཟུང་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས། རིགས་གཏེར་དུ། ཇི་སྲིད་ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་པ། །དེ་སྲིད་རྒྱུ་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཟེར། །ཤེས་བྱ་ནང་གིར་ཞུགས་པ་ན། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྲུབ་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡུལ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་དང་པོ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བསྡུ། དེ་དག་གི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། བློའི་མཚན་ཉིད་རིག་པ། ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་གསལ་ཞིང་མྱོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་གཉིས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཤིང་བཅད་པ་ལྟར་ཡུལ་ལ་མ་ཞུགས་པ་དང་། འཇུག་བཞིན་པ་དང་། ཞུགས་ཟིན་པ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ལ། དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཕྱྭ་པ་ཆེན་པོ་སོགས་ན་རེ། ཚད་མིན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་ཡིད་དཔྱོད། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ། བཅད་ཤེས། ལོག་ཤེས། ཐེ་ཚོམ་དང་ལྔར་འདུས་པ་ལས། ལྔ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཡིད་དཔྱོད་ལ། མཚན་ཉིད་ནི། རྟགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་བདེན་པ་གསར་དུ་ངེས་པའི་རིག་པ། དབྱེ་ན། རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཡིད་དཔྱོད། རྒྱུ་མཚན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་དཔྱོད། རྒྱུ་མཚན་མ་ངེས་པའི་ཡིད་དཔྱོད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཕ་མེས་ཀྱི་ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་ན་ཆུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་ངེས་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་བདེན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་མ་ངེས་ཀྱང་བྱས་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་བློའི་མཚན་ཉིད། ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་དང་མི་འགལ་བར་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བའི་བློ། དབྱེ་ན། ཡུལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་དང་། ཡིད་མ་གཏད་པའི་དང་། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཟིན་པའི་སྣང་ལ་མ
Chinese
在此，关于经部宗和唯识宗二者，如果将前面所说的辩论按经部宗的观点来理解，那么第一个论证是不成立的，因为按照经部宗的观点，显现作用的外境本身被认为是所取境。如果按照唯识宗的观点来理解，那就是所希望的，因为按照唯识宗的观点，作为所取境的境和有境是不成立的。考虑到这个意义，在《理藏论》中说：“只要承认外境存在，那么原因就被称为所取境。当知识进入内心时，境和有境就不成立了。”境的分析的分别论，即第一部分已经讲完了。 接下来，关于作为认识的心的部分，分为三个方面：定义、分类和归纳、以及确定这些的意义。第一部分是：心的定义是认知，知识的定义是清晰且体验。第二部分是：从境的角度来分，有有概念和无概念两种。从自性的角度来分，有错觉和非错觉的知识两种。从进入方式的角度来分，有像砍断的树一样未进入境、正在进入、以及已经进入三种。第三部分包括破斥和建立两个方面。第一方面包括陈述观点和破斥观点两个方面。第一方面是：以前的学者，如霞巴大师等说，所有非量的心都包含在臆测、显现而不确定、决断识、颠倒识、怀疑这五种之中。这五种中的每一种又各有定义和分类两种。第一种，关于臆测，定义是：不依赖于理由而新确定隐蔽事物的真实性的认知。分类有：无理由的臆测、理由颠倒的臆测、理由不确定的臆测三种。第一种，例如认为祖先的老井里有水的想法。第二种，例如依赖于不确定和不成立的理由而完全确定所要证明的事物是真实的认知。第三种，例如虽然三相不确定，但从所作的理由中认为声音是无常的认知。显现而不确定的心的定义是：与错误方面的假设不矛盾，而显现事物自身特征的心。分类有：境的形象不清晰的、心不专注的、以及被错觉的原因所占据的显现而
English
Here, concerning the two, Sautrāntika and Cittamātra, if the aforementioned debate is understood from the perspective of Sautrāntika, then the first argument is not established, because according to Sautrāntika, the external object that produces appearance itself is considered the object of apprehension. If it is understood from the perspective of Cittamātra, then that is what is desired, because according to Cittamātra, the object and subject, as objects of apprehension, are not established. Considering this meaning, in the Treatise on Reasoning it is said: "As long as external objects are accepted, then the cause is called the object of apprehension. When knowledge enters the mind, object and subject are not established." The analysis of objects, the first part, has been explained. Next, concerning the mind as the knower, there are three aspects: definition, classification and categorization, and determining the meaning of these. The first part is: the definition of mind is cognition, and the definition of knowledge is clarity and experience. The second part is: from the perspective of the object, there are two types: conceptual and non-conceptual. From the perspective of nature, there are two types: illusory and non-illusory knowledge. From the perspective of the way of entering, there are three types: not entering the object like a cut tree, entering, and having entered. The third part includes two aspects: refutation and establishment. The first aspect includes two parts: stating the view and refuting the view. The first aspect is: former scholars, such as Phya-pa Chenpo, etc., say that all non-valid cognitions are included in five: presumption, unclear appearance, decisive cognition, mistaken cognition, and doubt. Each of these five has two aspects: definition and classification. The first, concerning presumption, the definition is: a cognition that newly ascertains the truth of a hidden object without relying on a sign. The classifications are: causeless presumption, inverted reason presumption, and uncertain reason presumption. The first, for example, is the thought that there is water in the old well of the ancestors. The second, for example, is the cognition that relies on uncertain and unestablished reasons to definitively ascertain that the object to be proven is true. The third, for example, is the cognition that, although the three modes are uncertain, infers from the reason of being made that sound is impermanent. The definition of unclear appearance is: a cognition that appears with the characteristics of the object itself without contradicting the imputation of the opposite side. The classifications are: unclear image of the object, inattentive mind, and appearance that is seized by the cause of illusion.