Tibetan
ཞིག སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་གཞན་སེལ་གསུམ་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་མཐར་ཐུག་གི་གཞལ་བྱར་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། འོ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྤྱིར་རྟོག་གེའི་གཞུང་ལུགས་ལས། དང་པོ་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ངོས་བཟུང་ནས། དེ་དང་འདྲ་བའི་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་བསྒྲུབ་པ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཏེ། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ངོས་བཟུང་ནས། དེའི་འོག་ཏུ། དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མའི་དོན་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པ་ལྟར་ཕན་གནོད་ནུས་པའི་ཡུལ་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མས་བླང་བྱའི་ཕན་པ་ནུས་པའི་ཡུལ་དང་། དོར་བྱའི་གནོད་པར་ནུས་པའི་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་ཁོ་ནས་ཕན་གནོད་ནུས་ཀྱི་སྤྱི་མཚན་གྱིས་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དོན་གཉེར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ་དང་། རྗེས་དཔག་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པའི་ཚེ་མི་བསླུ་བས་ན་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། རང་མཚན་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་འཇལ་ན་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ལ། ལྐོག་གྱུར་དུ་འཇལ་ན་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ཅིང་། གཉིས་ཀ་ཡང་སྐྱེས་བུ་འཇུག་ན་མི་བསླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དངོས་སུ་འཇལ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་མངོན་གྱུར་དུ་མཇལ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པ་ཚིག་གྲོགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །མདོར་ན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཡོད་ཀྱང་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་སྟེ། ལྷའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལྟར་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་
Chinese
一，因为总相和总相差别、遣除他法三者要点相同。五、将最终的所量归纳为一个自相，那么，如果问：‘自己的体性是一个所量。’等等，所说的所量是一个自相，这是什么意思呢？一般来说，在正理的论典中，首先确定无论是否进入宗派都公认的量，然后将与此相似的导师确立为量士夫，这是当时的意义。确定不欺骗、无误解、意义明确之后，在其下说：‘具有此者即是薄伽梵量。’因此，无论是否进入宗派都公认的量的意义是，如《释量论》中所说，从‘利益和无利益的获得和舍弃，必定以正确的知识为先导’的场合所显示的那样，是对能产生利益和损害之境，进行取舍的因的知识。像这样的量，所取的能产生利益之境和所舍的能产生损害之境，唯是自相，因为唯有自相才能产生利益和损害，总相不能做到这一点。因为这是具有取舍之果的，所以，一切士夫都会进入。并且，不能成办意义，寻求意义又有何用？’这样说的缘故。并且，自相一个本身，在使意义明了的现量成为衡量者时，是所取境，在使比量成为衡量者时，是所执境。依靠这两种量，士夫进入时，因为不欺骗，所以是进入境。考虑到这一点，《理藏自释》中说：‘自相本身，如果直接衡量，是所取境，如果间接衡量，是所执境，两者士夫进入时，因为不欺骗，所以是进入境。’这样说的。‘直接衡量’的意思也是指显现地衡量，这是通过语气的力量可以知道的。总之，自相一个本身，在使现量和比量两种量成为衡量者时，虽然进入方式的所量有自相和总相两种，但是进入境的所量唯是自相，‘自己的体性是一个所量。’等等的观点没有错谬。在《天释》中说：‘这样的话，自己的体性唯是自己的自性，以及他者的自性的
English
One, because the general characteristic, the difference of the general characteristic, and the exclusion of others are the same in essence. Five, to summarize the ultimate object of measurement into one self-characteristic: Well then, if asked, 'One's own nature is one object of measurement,' etc., what does it mean to say that the object of measurement is one self-characteristic? Generally speaking, in the treatises of logic, first, the valid means of cognition that are recognized by all, whether or not they have entered a philosophical system, are identified. Then, establishing a teacher similar to this as a valid person is the meaning of the occasion. After identifying non-deception, non-misunderstanding, and clear meaning, it is said below that 'The one who possesses this is the Blessed One, the valid means of cognition.' Therefore, the meaning of the valid means of cognition recognized by all, whether or not they have entered a philosophical system, is, as stated in the *Compendium on Valid Cognition*, from the occasion of 'Obtaining and abandoning benefit and non-benefit must be preceded by correct knowledge,' it is the knowledge that causes the acceptance and rejection of objects that have the power to benefit and harm. Such a valid means of cognition, the object of benefit that can produce benefit and the object of harm that can produce harm are only self-characteristics, because only self-characteristics can produce benefit and harm, and general characteristics cannot do this. Because this has the result of acceptance and rejection, all individuals will enter. And, if it cannot accomplish meaning, what is the use of seeking meaning?' Because it is said so. And, the self-characteristic itself, when the direct perception that clarifies meaning is used as a measure, is the object to be grasped, and when inference is used as a measure, it is the object of attachment. Relying on these two valid means of cognition, when an individual enters, because it is not deceptive, it is the object of entry. Considering this, the *Auto-commentary on the Treasury of Reasoning* says, 'The self-characteristic itself, if measured directly, is the object to be grasped, and if measured indirectly, it is the object of attachment, and when both individuals enter, because it is not deceptive, it is the object of entry.' It is said so. The meaning of 'measuring directly' also refers to measuring manifestly, which can be known through the force of the words. In short, the self-characteristic itself, when the two valid means of cognition, direct perception and inference, are used as measures, although the object of measurement of the way of entering has two, self-characteristic and general characteristic, the object of measurement of the object of entry is only the self-characteristic, and the view that 'one's own nature is one object of measurement,' etc., is not mistaken. In the *Commentary of the Gods*, it says, 'In that case, one's own nature is only one's own essence, and the essence of others.'
Tibetan
སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ་དང་། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ནས་ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་ཡུལ་དུ་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ། མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ། དགག་པ་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་། གཞན་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དོན་སྤྱི་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན། མེད་པ་གསལ་བ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔ་མ་ནི་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡོད་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་མ་ཡིན་ན། ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པའི་ཆ་དང་། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི། སྤྱི་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། དངོས་མེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། བླང་དོར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་མེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དོན་རིགས་གཏེར་ལས། ཡུལ་གཉིས་བཞེད་པས་གནོད་ཅེ་ན། །ཞེས་པ་ནས། བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་མེད། །ཅེས་པའི་བར་གྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་ལྔའི་དོན་མ་འཁྲུལ་བར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་གཟུང་ཡུལ་མཁས་པས་བཀག ཤེས་པར་གྱུར་པའི་གཟུང་ཡུལ་འདིར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། གཞན་
Chinese
因为通过……的方式证悟。 它们的体性是什么样的呢？ 经中说，安立为能衡量之二。 第三，遣除诤论分二：遣除错觉识无境的诤论和遣除所取境自相的诤论。 初者分四：遣除与所说能衡量之二相违的诤论，遣除总义与无者在显现境上相同的诤论，遣除与体验相违的诤论，遣除否定不为量所证的过失。 初者是：如果现量和比量二者在能衡量一个自相时，所入之境仅仅是自相，那么，与学派创始人陈那论师所说的能衡量之二相违。答：没有过失。因为一个自相有从自己的体性方面证悟和从其他的总义方面证悟的两种证悟方式，所以安立为自相和总义二者。 其次是：如果总义在事物上不存在也是能衡量的，那么，无者显现也与之相同。答：没有过失。因为前者虽然不是自相，但是依靠它能够获得所入之境的自相；而后者自己的体性不是自相，并且依靠它也无法获得所入之境的自相。 第三是：如果显现境不是自相，那么，与在意识中显现明显相违。答：没有过失。因为在分别念中显现明显的行相部分和对外境增益的部分二者中，前者是意识，后者是总相。 第四是：应成无有衡量无事之量。如果是成为取舍之因的量的所入之境，则必须是自相。答：没有过失。因为衡量无事之量是衡量有无的。 这些的意义在《理智宝藏论》中，从“如果主张二境有妨害吗？”到“为了成立故无有相违”之间的五又二分之一颂的意义已经无误地阐述完毕。 其次分二：诤论和回答。 初者是：所取境的能衡量是自相一个，这种观点不合理。因为外境的所取境已经被智者遮止，成为意识的所取境在此是不可能的。 二者是：总的建立宗派的分类，以及……
English
Because it is realized through the means of... What are their characteristics? It is said in the scriptures that they are established as the two that can be measured. Thirdly, refuting the arguments is divided into two: refuting the arguments against the absence of an object in erroneous consciousness, and refuting the arguments against the self-characterized object of apprehension. The first has four parts: refuting the contradiction with the statement of two measurable objects, refuting the argument that the general meaning and non-existence are the same in the manifest object, refuting the contradiction with experience, and refuting the fallacy that negation is not understood by valid cognition. The first is: If the two, direct perception and inference, are applied to measure a single self-characteristic, and the object of application is only the self-characteristic, then it contradicts what the teacher Dignāga said about the two measurable objects. Answer: There is no fault, because a single self-characteristic has two ways of being understood: being understood from the aspect of its own nature and being understood from the aspect of the general meaning of others, so it is established as the two, self and general. Secondly: If the general meaning does not exist in the object but is measurable, then the manifestation of non-existence is also the same. Answer: There is no fault, because the former, although not a self-characteristic, has the attainment of the self-characteristic of the object of application based on it; while the latter, its own nature is not a self-characteristic, and based on it, the self-characteristic of the object of application cannot be attained. Thirdly: If the object of appearance is not a self-characteristic, then it contradicts the clear appearance in consciousness. Answer: There is no fault, because among the aspect of the clear appearance in conceptual thought and the aspect of superimposing it on external objects, the former is consciousness, and the latter is the general characteristic. Fourthly: It follows that there is no valid cognition that measures non-existence. If it is the object of application of valid cognition that becomes the cause of acceptance and rejection, then it must be a self-characteristic. Answer: There is no fault, because the valid cognition that measures non-existence measures existence and non-existence. The meaning of these is in the Treasury of Logic, from "If asserting two objects is harmful?" to "There is no contradiction because of establishing." The meaning of the five and a half verses has been explained without error. Secondly, there are two parts: argument and answer. The first is: It is unreasonable to assert that the measurable object of apprehension is a single self-characteristic, because the object of apprehension that has become an external object has been rejected by the wise, and it is impossible for the object of apprehension to become consciousness here. The second is: A general establishment of the classification of philosophical tenets, and...