Tibetan
ཉིས་སུ་དབྱེ་བ། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ། མཐར་ཐུག་གི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་གང་ཡུལ་བཞིར་འགྱུར་དཔྱད། ཡུལ་ཅན་གང་ལ་ཡུལ་བཞིར་ཡོད་དཔྱད། ཡུལ་བཞི་སོ་སོའི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས། སྣང་ཡུལ། ཞེན་ཡུལ། འཇུག་ཡུལ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ལ། གཟུང་ཡུལ་ནི་མདོ་སྡེ་པས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་པོ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་ཅིང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་མེད་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་ཡུལ་ཡོད་ཅིང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་རྣམས་ལ་སྣང་ཡུལ་མེད། རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་ཡུལ་ཡོད་དོ། །གཟུང་ཡུལ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གཉིས་པོ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཅིང་། ཞེན་ཡུལ་ནི། རྟོག་པ་དོན་མཐུན་རྣམས་ལ་ཡོད། འཇུག་ཡུལ་ནི། ཚད་མ་དང་། རྗོད་བྱེད་སྒྲ་དོན་མཐུན་དང་། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། སྣང་ཡུལ། གཟུང་ཡུལ། ཞེན་ཡུལ། འཇུག་ཡུལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེས་རྣམ་པ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བའམ། རྣམ་མེད་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་གང་རུང་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་དང་། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ་རྣམ་པ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པ་མ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་དོན་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མྱང་བྱ་ལྟ་བུའོ། །རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ནི་དོན་སྤྱི་ལྟ་བུའོ། །ཡང་ན་ཡུལ་བཞིའི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་སྣང་ཡུལ་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་ཅིང་། རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ལ་འཇོག་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མྱང་བྱ་དང་། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་མེད་པ་གསལ་བ་དང་། རྟོག་པ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་དོན་སྤྱི་གསུམ་པོ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་ཅིང་། བར་པ་ནི་ཤེས་པ་དེའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་ཀྱང་སྤྱིར་སྣང་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་རིགས་གཏེར་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ་དཔྱད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། རང་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ནོ། །དབྱེ་ན། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ཡུལ་དང་། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ཡུལ་གཉིས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ན་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྔའོ། །
Chinese
二者区分：从进入方式上区分自共相二者，最终的所量归结为一个自相。第一者有三：何法成为四境之考察，何有境具有四境之考察，四境各自的体性。第一者是：一切法依赖于有境的各个心识，成为显现境、耽著境、进入境三种，而所取境唯有经部宗承许外五处，唯识宗没有所取境的安立。第二者是：所有无分别无错乱的意识都有显现境，无分别错乱识没有显现境，所有分别识都有显现境。所取境唯有义现和根现二者具有，耽著境唯有符合意义的分别识具有，进入境唯有量、能诠说与意义相符、以及补特伽罗具有。第三者有四：显现境、所取境、耽著境、进入境。第一者有体性和分类两种。体性是：以其赋予形象的方式显现，或者以无形象的方式直接显现的任何一种境。分类有：无分别识的显现境和分别识的显现境两种。第一者有以赋予形象的方式成为显现境，以及不赋予形象的方式成为显现境两种。第一者如：义现根现所取的意义。第二者如：自证现量所体验的对境。分别识的显现境如总义。或者说，成为四境之一的显现境，与有境的意识并非异体，安立为自身同时显现的自证现量所体验的对境，以及无分别倒识直接显现的无有，和分别识直接显现的总义这三者，中间者虽然是该意识的显现境，但总的来说不是显现境，这是否是《理藏》的观点呢？有待考察。第二者的体性是：对于自执现量，是直接赋予自相似形象的外境。
English
The distinction into two: distinguishing between self and general characteristics through the mode of entry, ultimately gathering the object to be measured into one self-characteristic. The first has three aspects: examining which phenomena become the four objects, examining which possessors have the four objects, and the individual nature of each of the four objects. The first is: all phenomena, in dependence on the individual minds of the possessors, become the three: appearing object, object of attachment, and entering object. The object of apprehension is only applied to the five external sense bases according to the Sutra School, while the Mind-Only School does not have the establishment of an object of apprehension. The second is: all non-conceptual, non-erroneous consciousnesses have an appearing object, while non-conceptual erroneous consciousnesses do not have an appearing object. All conceptualizations have an appearing object. The object of apprehension is only present in the two, sense-direct perception and meaning-direct perception. The object of attachment is present in all conceptualizations that accord with meaning. The entering object is present in valid cognition, expressive sounds that accord with meaning, and individuals. The third has four: appearing object, object of apprehension, object of attachment, and entering object. The first has two aspects: definition and division. The definition is: the object that appears through the way it bestows an image, or the object that directly appears without an image. The division has two: the appearing object of non-conceptual consciousness and the appearing object of conceptual consciousness. The first has two: becoming an appearing object through bestowing an image, and becoming an appearing object without bestowing an image. The first is like the apprehended object of sense-direct perception and meaning-direct perception. The second is like the object to be experienced by self-awareness direct perception. The appearing object of conceptual consciousness is like a general meaning. Alternatively, the appearing object that is one of the four objects is not a different substance from the consciousness of the possessor, and it is established as the object to be experienced by self-awareness direct perception that appears simultaneously, the clear absence that directly appears to non-conceptual mistaken consciousness, and the general meaning that directly appears to conceptual consciousness. The intermediate one, although it is the appearing object of that consciousness, is not generally an appearing object. Is this the intention of the Treasury of Reasoning? It needs to be examined. The definition of the second is: for self-grasping direct perception, it is the external object that directly bestows an image similar to itself. The division: from the perspective of the possessor, there are the apprehended object of sense-direct perception and the apprehended object of mental direct perception. From the perspective of the object, there are the five: form, sound, smell, taste, and tactile object.
Tibetan
གསུམ་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། རང་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་བློས་ཞེན་ནས་རིག་པར་བྱ་བ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་རྟོག་པ་ཚད་མའི་ཞེན་ཡུལ་དང་། བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་དེ་ཉིད་དེས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། ཡུལ་ཅན་དོན་མཐུན་གྱི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོའོ། །དབྱེ་བ་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སྔར་ལྟར་གསུམ་ལས་དང་པོ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་དཔག་གི་འཇུག་ཡུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་དང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཤེས་པ་རང་མཚན་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ན་བདག་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕུང་པོ་རང་མཚན་དང་། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ན་ཆོས་ཉིད་རྣམས་ཡིན་ནོ། །རྗེས་དཔག་གི་འཇུག་ཡུལ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམས་ལ་འཇོག་གོ །སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ནི་བ་ལང་རང་མཚན་པ་དེ་བ་ལང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དོན་མཐུན་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་བཅོམ་པའམ་བློས་གཞིག་པ་ན་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་མི་འཇུག་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་བཅོམ་པ་ན་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་མི་འཇུག་པ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། བློས་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་སོ་སོ་ཕྱེ་བ་ན་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་མི་འཇུག་པ་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ཆུ་ལྟ་བུའོ། །བཅོམ་པའམ་བློས་གཞིག་པ་ན་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འཇུག་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པས་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པའི་ཆོས་གཉིས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཙམ་པས། གང་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱས་སུ་རུང་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། གང་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་ནས་རྣམ་བྱང་རྒྱས་པས་ཁྱབ་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞེད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས། ག
Chinese
第三个的定义是：以自执的方式为主的，由贪执所认知的对境。如果分类，有正量认识的贪执对境和决断识的贪执对境两种。第一种是：后比量正量的行境等。第二种是：两种正量的行境本身所引导的，变成决断识的贪执对境等。第四个的定义是：成为有境符合义的作用生起之基础的，对境的主要部分。如果从有境的角度来分类，和之前一样有三种，其中第一种正量的行境有现量和后比量的行境两种。第一种中，就义现量的行境而言，是外境的自相；就自识现量的行境而言，是识的自相；就瑜伽现量的行境而言，按照经部宗的观点，是被无我所区分的蕴的自相；按照唯识宗的观点，是法性等。后比量的行境是安立在正确之因的所立宗上。声音的行境是，牛的自相是“牛”这个声音符合意义的行境等。第二种从本体的角度分为二谛。其中，毗婆沙宗认为，如果分解或用智慧分析时，不生起对它的执著的，这是世俗谛的定义。例如，分解时，不生起对它的执著的瓶子等；用智慧将八微尘一一分开时，不生起对它的执著的世间上著名的水等。如果分解或用智慧分析时，生起对它的执著的，这是胜义谛的定义。例如，色处等，他们这样认为。如《俱舍论》中说：“何为分解及，慧析则彼无，彼识不生故，如瓶水世俗，余者是胜义。”因为这样说的缘故。经部宗认为，在胜义中，能起作用和不能起作用的两种法，是这两种法的定义。因为说了“胜义能起作用是什么？”等。唯识宗认为，直接缘取它而容易使随烦恼增长的是世俗谛的定义；直接缘取它而周遍于清净增长的是胜义谛的定义。如《摄论》中说：
English
The third definition is: the object of attachment that is mainly based on self-grasping and is recognized by clinging. If classified, there are two types: the object of attachment of valid cognition and the object of attachment of decisive knowledge. The first is: the objects of valid inference, etc. The second is: the object of attachment of decisive knowledge that is transformed by the object of the two valid cognitions themselves. The fourth definition is: the main part of the object that is the basis for the arising of the function of the object-possessor conforming to the meaning. If classified from the perspective of the object-possessor, there are three types as before. The first, the object of valid cognition, has two types: the object of direct perception and the object of inference. In the first, in terms of the object of sense direct perception, it is the self-characterized object of the external world; in terms of the object of self-awareness direct perception, it is the self-characterized consciousness; in terms of the object of yogic direct perception, according to the Sautrāntika school, it is the self-characterized aggregates distinguished by selflessness; according to the Yogācāra school, it is the nature of phenomena, etc. The object of inference is established on the probandum of the correct reason. The object of sound is like the self-characterized ox being the object of the sound "ox" conforming to the meaning. The second, from the perspective of essence, is divided into the two truths. Among them, the Vaibhāṣika school believes that if one decomposes or analyzes with wisdom, and no clinging to it arises, then this is the definition of conventional truth. For example, when decomposed, no clinging to it arises, like a vase, etc.; when the eight subtle particles are separated one by one with wisdom, no clinging to it arises, like the water famous in the world, etc. If one decomposes or analyzes with wisdom, and clinging to it arises, then this is the definition of ultimate truth. For example, the sense-sphere of form, etc., they think so. As it is said in the Abhidharmakośa: "What is decomposed and, analyzed by wisdom, then that is without, that consciousness does not arise, like a vase and water, conventional, the other is ultimate." Because of this reason. The Sautrāntika school believes that in the ultimate, the two phenomena that can function and cannot function are the definitions of these two phenomena. Because it is said, "What is the ultimate that can function?" etc. The Yogācāra school believes that the definition of conventional truth is that which, when directly focused on, easily increases afflictions; the definition of ultimate truth is that which, when directly focused on, is pervasive with the increase of purification. As it is said in the Compendium of Abhidharma: