Tibetan
ང་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བ་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའོ། །གང་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པར་བྱང་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་པས། མཐོང་བ་ཡང་དག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་ལྟ་བུའོ། །མཐོང་བ་རྫུན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་སོ་སྐྱེའི་བློའི་དངོས་ཡུལ་ལྟ་བུ་ཞེས་བཞེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པར་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་འཇུག་ཡུལ་སྒོ་ནས་མངོན་ལྐོག་གཉིས་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ལ་དོན་སྤྱི་ལ་མ་ལྟོས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། མངོན་གྱུར་གྱི་དབྱེ་བ་དང་། ལྐོག་གྱུར་གྱི་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་། ཆོས་ཉིད་གཉིས། དང་པོ་ལ་དོན་དང་ཤེས་པ་གཉིས་སོ། །ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ། རྟོག་མེད་མ་འཁྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་དང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ། རང་རིག་མངོན་སུམ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་མངོན་གྱུར་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཟླ་གཉིས་དེ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་མངོན་གྱུར་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དབྱེ་བ་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྔར་ལྟར་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་བུམ་པ་དེ་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་དང་། ཤེས་པ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་མེད་པའི་གང་ཟག་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་ནི་སོ་སྐྱེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ། རྗེས་དཔག་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་། ཚད་མིན་གྱི་བློའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ལ་ལྐོག
Chinese
因为经中说：以我为对境，能增长一切烦恼的对境是世俗谛。以何为对境，能增长清净的对境是胜义谛。中观派认为，以正确的见解所执取的对境是胜义谛的自性，例如圣者相续中的等持的执取对境。以虚假的见解所执取的对境是世俗谛的自性，例如凡夫心的真实对境。如《入中论》中所说：以见万法皆虚假，能取万法之二相，真实所见即彼性，虚假所见说俗谛。第三、从所入之境的角度，对现前和隐蔽二者进行定义和分类。首先是定义，分为不依赖总义而能理解的和依赖总义而能理解的。其次是分类，分为现前和隐蔽两种。第一种是现前的分类，又分为从境的角度分类和从有境的角度分类。首先，从境的角度分为法相和法性两种。法相又分为事物和知识两种。从有境的角度分为无分别不错乱和无分别错乱两种。首先，无分别不错乱又分为境识现量、自识现量和瑜伽现量三种。第一种是色等五境。第二种是所有知识。第三种是法性等。第二种是二月，二月对于二月显现的眼识来说是现前的。第二种是隐蔽的分类，又分为境和有境两种。首先，和之前一样分为三种。第一种是瓶子，瓶子对于执取瓶子的分别念来说是隐蔽的。知识是自相续的知识，对于没有他心通的人来说是隐蔽的。法性对于凡夫来说是隐蔽的。从有境的角度分为比量和非量两种。首先，比量又分为自力比量、信解比量和名声比量等是隐蔽的。
English
Because it is said in the scriptures: The object that increases all afflictions when focused on me is the conventional truth. The object that increases purity when focused on what is the ultimate truth. The Madhyamaka school believes that the object grasped by the correct view is the nature of the ultimate truth, such as the object grasped by the Samadhi of the noble continuum. The object grasped by the false view is the nature of the conventional truth, such as the real object of the ordinary mind. As it is said in the "Entering the Middle Way": By seeing all things as false, one can grasp the two aspects of all things, the real is what is seen as it is, and the false is said to be the conventional truth. Third, from the perspective of the entering object, define and classify the manifest and the hidden. First is the definition, which is divided into what can be understood without relying on the general meaning and what can be understood by relying on the general meaning. The second is the classification, which is divided into manifest and hidden. The first is the classification of the manifest, which is divided into classification from the perspective of the object and classification from the perspective of the subject. First, from the perspective of the object, it is divided into two types: dharma characteristic and dharma nature. Dharma characteristic is divided into things and knowledge. From the perspective of the subject, it is divided into non-conceptual non-erroneous and non-conceptual erroneous. First, non-conceptual non-erroneous is divided into three types: object consciousness direct perception, self-consciousness direct perception, and yogic direct perception. The first is the five objects such as form. The second is all knowledge. The third is dharma nature and so on. The second is the double moon, which is manifest to the eye consciousness that sees the double moon. The second is the classification of the hidden, which is divided into object and subject. First, it is divided into three types as before. The first is the vase, which is hidden to the conceptual mind that grasps the vase. Knowledge is the knowledge of one's own continuum, which is hidden to those who do not have clairvoyance of others' minds. Dharma nature is hidden to ordinary people. From the perspective of the subject, it is divided into inference and non-validity. First, inference is divided into self-powered inference, belief inference, and fame inference, etc., which are hidden.
Tibetan
་གྱུར་གསུམ་ནི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་པོ་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཅད་ཤེས། ལོག་ཤེས། ཐེ་ཚོམ་ལ་ལྐོག་གྱུར་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོན་པོ་དེ་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་གང་རུང་དེ་དེ་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་པོའི་ཐེ་ཚོམ་མངོན་གྱུར་པ་ལ་དེ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ལ་མངོན་གྱུར་ཡིན་ན་མངོན་གྱུར་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅིང་། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ན་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་ན་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ན་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་ལ་ནི་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་ལྐོག་གྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་རིམ་བཞིན། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་དང་། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་བར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་སོ། །ཡང་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་དང་། ཐུན་མོང་བར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། དེ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གནས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དངོས་ཤུགས་གཉིས་ལས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ། རང་མཚན་ལ་དབྱེ་ན། དོན་དང་ཤེས་པ་རང་མཚན་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་དང་། ནང་དོན་བེམ་པོ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ། གཉིས་པ་ལ་མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔའོ། །ཤེས་པ་རང་མཚན་ལ་དབྱེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡོད་དོ། །སྤྱི་མཚན་ལ་དབྱེ་ན། བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས། ལྡོག་པ་མེད་དགག་གི་སྤྱི་དང་། བློའི་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱི་གཉིས་གསུངས་ཀྱང་། གཞུང་ལས་བཤད་པ་ནི། དངོས་པོ་དང་། དངོས་མེད་དང་། གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་གསུམ་སྟེ། དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། །བརྟེན་ཕྱིར་སྤྱི་དེའང་རྣམ་པ་གསུམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཅིག་ལ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་སྤྱི། ཐ་དད་ལ་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་སྤྱི། གཅིག་ལ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་སྤྱི། ཐ་དད་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་སྤྱི་དང་བཞིར་དབྱེར་རུང་སྟེ། གཞན་སེལ་ལ་དེ་ལྟར་ཕྱེ་བ་གང་
Chinese
隐蔽三者是那三个理由的所立宗一样。第二，对于决断识、倒识、怀疑有隐蔽等三种，第一是：蓝色是为取蓝的根识所引生的定解是隐蔽一样。第二是：声音是常法，对于执声音是常法的分别念是隐蔽一样。第三是：声音是常或无常任何一种，对于如是怀疑者的怀疑现量来说，是那样的。因此，对于无分别倒识是现量，则不遍于现量；对于分别倒识是隐蔽，则不遍于隐蔽，因为对于无分别倒识的显现境来说，不遍于存在；对于分别倒识的耽著境来说，不遍于存在。对于怀疑是隐蔽来说，安住在义上的诸方是隐蔽，另一方则不是隐蔽。第四，从进入方式的角度分为自共二者，有体性和差别两种，第一是依次：不杂乱地安住在处所、时间和自性的事物，以及在处所、时间和自性上共同显现的增益。或者不是共同安住的事物，以及共同显现的增益，如《释量论》中说：那是安住在非共同的事物自性，是自己的体性。从所说的直接和间接两种方式可以了解。第二，如果从自相来分，有义自相和识自相两种。第一种有外义色法和内义色法两种。第一种有色等外五处。第二种有眼等内五处。如果从识自相来分，有六识聚及其眷属。如果从共相来分，藏族古代人说，有遣余无遮的共相和心的断除他法的共相两种，但论典中说，有事物、非事物和依赖二者的共相三种，因为：依赖事物和非事物二者，因此共相也有三种。又可以分为：在一个上区分不同的共相，在不同上集合为一的共相，在一个上显现为一的共相，在不同上显现为不同的共相四种，在断除他法上如何分
English
The three hidden things are like the subject to be proven of those three reasons. Secondly, regarding decisiveness, wrong knowledge, and doubt, there are three types of hiddenness. The first is: blue is the definite knowledge brought about by the root consciousness that apprehends blue, like being hidden. The second is: sound is permanent, like being hidden to the conceptual thought that grasps sound as permanent. The third is: sound is either permanent or impermanent, like being that to the manifest doubt of the doubter who doubts in that way. Therefore, if non-conceptual wrong knowledge is manifest, it is not pervasive of being manifest; if conceptual wrong knowledge is hidden, it is not pervasive of being hidden, because for the appearing object of non-conceptual wrong knowledge, it is not pervasive of existence; for the object of attachment of conceptual wrong knowledge, it is not pervasive of existence. For doubt being hidden, the aspects that abide in reality are hidden, and the other aspect is not hidden. Fourth, from the perspective of the way of entering, there are two types: self and general. There are two aspects: definition and division. The first is in order: things that abide without mixing in place, time, and nature, and imputations that appear common in place, time, and nature. Or things that do not abide in common, and imputations that appear common, as it is said in the Pramāṇaviniścaya: That is the nature of things that abide in non-common, it is its own definition. It can be understood from the two ways of direct and indirect that are spoken of. Second, if divided from the perspective of self-character, there are two types of self-character: object and consciousness. The first has two types: external object matter and internal object matter. The first has the five external sense sources such as form. The second has the five internal sense sources such as the eye. If divided from the perspective of consciousness self-character, there are the six aggregates of consciousness with their retinues. If divided from the perspective of general character, the ancient Tibetans said that there are two types of general character: the general character of negation without exclusion and the general character of mental exclusion of others, but what is explained in the treatises is that there are three types of general character: things, non-things, and those that depend on both, because: since it depends on both things and non-things, therefore the general character also has three aspects. Also, it can be divided into four types: the general character that distinguishes differences in one, the general character that gathers differences into one, the general character that appears as one in one, and the general character that appears as different in different. How to divide that in exclusion of others