Tibetan
བའི་སྒྲུབ་པའི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དགག་པའི་མཚན་ཉིད། བློས་དགག་བྱ་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་རྣམ་བཅད་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་དང་མེད་དགག་གཉིས། མཚན་ཉིད་གཅིག་གིས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོན་གྱིས་མཁས་པ་ཕྱྭ་པ་སོགས་ན་རེ། དངོས་རྟོགས་དང་། ཤུགས་རྟོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་དང་། དོན་གཞན་གྱིས་རྣམ་པ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ཤུགས་རྟོགས་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བསྒྲུབ་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གམ། མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་སེལ་བའི་སྒྲུབ་པའམ་མ་ཡིན་དགག་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ཚེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་ཕྱིས་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ཚེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དགག་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གམ། མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་དགག་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་མཁས་པས་དག་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་མེད་པར་ངེས་པའི་ཚེ་བུམ་པས་དག་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད། རྒོལ་བ་རྨོངས་པས་བུམ་པ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་མེད་པར་ངེས་པའི་ཚེ་བུམ་པས་དག་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། མངོན་སུམ་ཤུགས་རྟོགས་མེད་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞུང་གི་ཆ་འགར། ཤུགས་ལས་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་གོ་བ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་བྱེད་པའམ་ཚུལ་གསུམ་གོམས་པ་ལས་གློ་བུར་བའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་རབ་བྱེད་བརྒྱད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་མཚན་གཞི་སོ་སོའི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་དཔག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མངོན་སུམ་ཡང་དག ལོག་ཕྱོགས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད། མཚོན་བྱའི་དབྱེ་བ། མཚན་གཞི་སོ་སོའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱྭ་པ་སོགས་མངོ
Chinese
是能立的遮破分出的遮破的定义。以智慧将所遮破的能立进行区分，并且仅仅在区分上进行理解。此和无遮二者，因为要以一个定义来表示。第二，有遮破、安立、舍弃三种，其中第一种是，以前的智者 Phya pa 等说，现量和比量的定义分别是，以事物本身的行相显现的方式来断除增益，以及以其他事物的行相显现的方式来断除增益，这种说法是不合理的，因为一切比量都会成为隐蔽的证量。第二种是，依赖于能立因的比量，或者由现量引导的定解所遣除的能立，或者是非遮的能立。例如，当远离了执声音为常的错乱因的执声音的现量所引导的定解，确定声音为无常时，就说声音成立为无常。如果有错乱因，之后从因确定声音为无常时，就说声音成立为无常。依赖于能遮因的比量，或者由现量引导的定解来成立遮破。例如，当论敌智者以清净执的根现量所经历的自证现量所引导的定解，确定某个地方没有瓶子时，就说以瓶子清净。论敌愚者从瓶子未被量所见的因，确定某个地方没有瓶子时，就说以瓶子清净。第三种是，如果没有现量和隐蔽的证量，那么论师在论典的某些部分说，通过隐蔽而理解的意义来理解，这与此相违。答：没有过失，因为这是指从现量的作用或者串习三种方式而突然产生的比量。定义观察的善说，即第八品善说完毕。༈ །།第二，各个定义的事相有两个，即现量和比量。第一，有三种，即现量正量、反面的现量似现量、量和果。第一，有三种，即定义、所诠释的分类、各个定义的事相。第一，有遮破和安立两种，其中第一种是，Phya pa 等现
English
The definition of negation divided by the means of establishing is the definition of negation. It is to understand by distinguishing what is to be negated and what is to be established by wisdom, and only on the distinction. This and non-affirming negation, because they are to be represented by one definition. Secondly, there are three: negation, establishment, and abandonment. The first is: Earlier scholars such as Phya pa said that the definitions of direct cognition and indirect cognition are, respectively, cutting off superimposition through the appearance of the aspect of the object itself, and cutting off superimposition through the appearance of the aspect of another object. This is unreasonable, because all inference would become implicit cognition. The second is: inference based on the establishing sign, or the establishing that is eliminated by the certainty led by direct perception, or the establishing of non-affirming negation. For example, when the certainty led by the direct perception of grasping sound, which is free from the cause of error in grasping sound as permanent, determines that sound is impermanent, it is said that sound is established as impermanent. If there is a cause of error, then later, when it is determined from the sign that sound is impermanent, it is said that sound is established as impermanent. Inference based on the negating sign, or establishing negation by the certainty led by direct perception. For example, when the opponent, a scholar, uses the certainty led by the self-awareness direct perception experienced by the pure grasping sense direct perception to determine that there is no pot in a certain place, it is said to be pure of pot. When the opponent, a fool, determines from the sign that the pot is not perceived by valid cognition that there is no pot in a certain place, it is said to be pure of pot. The third is: if there is no direct perception or implicit cognition, then the teacher says in some parts of the text, "Understanding is through the meaning understood implicitly," which contradicts this. Answer: There is no fault, because this refers to the sudden arising of inference from the action of direct perception or the habituation of the three modes. The excellent explanation of the examination of definitions, that is, the eighth chapter of excellent explanation, is finished. ༈ །། Secondly, there are two aspects of the individual bases of definitions: direct perception and inference. First, there are three: correct direct perception, the opposite of apparent direct perception, valid cognition and its result. First, there are three: definition, the divisions of what is to be explained, and the individual bases of definitions. First, there are two: negation and establishment. The first is: Phya pa etc. dir
Tibetan
ན་སུམ་དང་། མངོན་སུམ་ཚད་མ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ། ཕྱི་མའི་མཚན་ཉིད། སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་གཞུང་ལས་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་མངོན་སུམ་གྱི་རང་ལྡོག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དངོས་དང་། དེའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པའམ། རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མ་འཁྲུལ་པའི་རིག་པ་དེ། མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མངོན་སུམ་ཚད་མ་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟོག་བྲལ་གྱི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ། མ་འཁྲུལ་བའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ། གཉིས་ཀའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་ནི། སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། རྟོག་པ་ནི་བརྗོད་པ་དང་འདྲེར་རུང་བའི་ཤེས་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་རུང་བ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན། རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག བརྡ་ལ་མ་བྱང་བའི་བྱིས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་བསྡུ་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་བློ་དེས། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། རུང་བ་འཛིན་པའི་བློ་དེས་བརྡ་བྱེད་རྒན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རུང་བ་འཛིན་པའི་རིགས་ལ་འཇོག་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། སྔ་མ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། འདྲེས་པ་འཛིན་པའི་རིགས་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་འདིར་བསྟན་གྱི་བྲལ་བྱ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད། སྒྲ་དོན་འདྲེས་པ་འཛིན་པའི་དང་། སྒྲ་དོན་འདྲེས་རུང་འཛིན་པའི་དང་། སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་དང་། དོན་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཞེན་བློ་རྣམས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ནི། རང་ལྡོག་ལ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་མི་ལྡན་པ་སྟེ། དེའི་དོན་ཡང་རང་མཚན་གཞིར་བཟུང་བའི་ཚེ་སྔར་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་མ་ཚང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག རྣམ་རིག་པ་ལྟར་མི་བསླུ་བ་ལ་འདོད་པ་དང་།
Chinese
对于现量和现量 પ્રમાણ (pramāṇa，量)分别进行区分。首先，第一个的定义是：离分别且无错乱的知识。后者的定义是：对于先前未曾理解的事物，通过体验的力量来断除增益。这样说是不合理的，因为分为二者在论典中没有说明，并且对于先前未理解的事物没有决断，断除增益在现量的自相上是不可能的。第二，分为定义的真实含义和理解其意义两个方面。第一方面是：如果从遣除邪分别的角度来说，就是离分别且无错乱的知识；如果从遣除异品的角度来说，就是无错乱的知识。这就是现量的定义，并且它也是现量 પ્રમાણ (pramāṇa，量)的定义。因为在《释量论》中说：“现量离分别且无错乱。”如果从它是 પ્રમાણ (pramāṇa，量)的角度来说，那么对于现量 પ્રમાણ (pramāṇa，量)就没有说明其他的定义了。第二方面分为三个：理解离分别的意义，理解无错乱的意义，理解二者的意义。第一，所要远离的分别，是执持声音和意义的分别。在《释量论》中说：“任何知识执持声音和意义，那就是该知识的分别。”以及在《释量论》中说：“分别是指与言说相混合的知识。”那么，说“相混合”的必要性是什么呢？一些印度人说，这是为了包括那些不精通词语的孩童相续中的分别，因为执持声音和意义的心识没有遍及到那些分别。这种说法对于另一种情况也是一样的，因为执持“相混合”的心识没有遍及到精通词语的老年人相续中的分别。如果说，安立在执持“相混合”的类别上就没有过失，那么对于前者也是一样的，因为安立在执持“混合”的类别上。总之，对于这里所说的所要远离的分别的定义，执持声音和意义混合的，执持声音和意义可混合的，执持声音和意义的，以及执持总义的执着心识，应当理解为没有差别。与此相离的方式是：在自相上不具备分别的定义，它的意义是，在以自相为基础的时候，先前的定义不完整。第二，有些人像唯识宗一样，认为是不欺骗。
English
Regarding the distinction between direct perception (na sum) and direct valid cognition (mngon sum tshad ma), firstly, the definition of the former is: knowledge that is free from conceptualization and non-erroneous. The definition of the latter is: cutting off superimposition through the power of experience on a matter not previously understood. It is not reasonable to say this, because dividing into two is not explained in the treatises, and there is no determination for what has not been understood before, and cutting off superimposition is impossible in the self-aspect of direct perception. Secondly, there are two aspects: the actual definition and understanding its meaning. The first aspect is: if from the perspective of eliminating wrong conceptualizations, it is knowledge that is free from conceptualization and non-erroneous; if from the perspective of eliminating dissimilar types, it is non-erroneous knowledge. This is the definition of direct perception, and it is also the definition of direct valid cognition. Because in the Pramāṇaviniścaya (rnam nges) it says: "Direct perception is free from conceptualization and non-erroneous." If from the perspective that it is a valid cognition (tshad ma), then no other definition has been given for direct valid cognition. The second aspect has three parts: understanding the meaning of being free from conceptualization, understanding the meaning of being non-erroneous, and understanding the meaning of both. First, the conceptualization to be abandoned is the conceptualization that grasps sound and meaning. In the Pramāṇasamuccaya (rnam 'grel) it says: "Whatever knowledge grasps sound and meaning, that is conceptualization for that." And in the Pramāṇaviniścaya (rnam nges) it says: "Conceptualization is knowledge that is liable to be mixed with expression." So, what is the necessity of mentioning "liable"? Some Indians say that it is for the purpose of including the conceptualization in the mindstream of children who are not proficient in language, because the mind that grasps sound and meaning does not pervade those conceptualizations. This statement is also the same for the other case, because the mind that grasps "liable" does not pervade the conceptualization in the mindstream of old people who are proficient in language. If it is said that there is no fault in establishing it on the category of grasping "liable", then it is also the same for the former, because it is established on the category of grasping "mixed". In short, the definition of the conceptualization to be abandoned shown here, the mind that grasps the mixture of sound and meaning, the mind that grasps the possibility of mixing sound and meaning, the mind that grasps sound and meaning, and the clinging mind that grasps the general meaning, should be understood as having no difference. The way to be free from this is: not possessing the definition of conceptualization in its own aspect, its meaning being that when the self-characteristic is taken as the basis, the previous definition is incomplete. Secondly, some, like the Vijñānavādins, consider it to be non-deceptive.