Tibetan
ཞན་ངེས་གཉིས་ཡོད་པར་བསྟན་ཅིང་། འོག་ནས་འཆད་པའི་རང་ངེས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་ངེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པས་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ། གཞན་ངེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པས་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཉིད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པར་ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་དགོས་པའོ། །མཚན་གཞི་ལ་རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ནི་རང་ངེས་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ངེས་ན་རྗེས་དཔག་ཏུ་མི་རུང་ཞིང་། ངེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ལྷ་ཤཱཀ་ཆོས་མཆོག་གིས་འགྲེལ་པ་སུམ་ཆར་ལས་རྗེས་དཔག་རང་ངེས་ཁོ་ནར་བཤད་དོ། །མངོན་སུམ་ལ་བཞི་ལས། ཁ་ཅིག རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་རང་ངེས་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མཐོང་ཉིད་ལས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འདིའི་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པས་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱིས། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པ་སྐབས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ངེས་ཤེས་མེད་པས་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གང་ཡང་མེད་པ་སྲིད་ཅིང་། འཕགས་པ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་རང་ངེས་ཁོ་ནའོ། །རང་རིག་མངོན་སུམ་རྣམས་ནི་རང་ངེས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ཤེས་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་ཡུལ་གྱི་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རྒྱུད་བསླད་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ངེས་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་རང་ལས་ངེས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱང་འཕེན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཉམས་མྱོང་
Chinese
已经显示存在自决和它决两种。下面将要讲到的自决和他决的所有差别都取决于此。第二，自决量（pramāṇa）的定义：凡是量，对于自己所量的事物，凭借自身的力量引生定解，因此，通过自证自明现量，自己对于自己所量的事物不欺骗，即是凭借自身的力量引生定解。他决量（pramāṇa）的定义：凡是量，对于自己所量的事物，不能凭借自身的力量引生定解，因此，通过自证自明现量，自己对于自己所量的事物不欺骗，但不能凭借自身的力量引生定解，而必须凭借其他量的力量引生定解。作为例证，所有的比量（anumāna）都是自决量，因为如果具备三相的理由不能确定所要证明的事物，就不能成为比量；如果能确定，就能凭借自身的力量引生对所要证明的事物的定解。考虑到这一点，拉霞·却乔（Lha Shak Chok）在《三部释论》中将比量说成只是自决。在四种现量（pratyakṣa）中，有些人说，瑜伽现量只是自决量，因为《大慧经》中说：“能确定一切相。”这种说法不合理，因为这里的“大慧”是指现量见到事物时不会有错乱，因此能够凭借自身的力量引生定解，而不是指瑜伽现量，因为这与上下文无关，而且佛陀圣者的相续中没有定解，因此他们的相续中的瑜伽现量不可能引生定解。因此，瑜伽现量可能既不是自决也不是他决，而圣者有分别的瑜伽现量只是自决。所有的自证现量都是自决，因为对于自己所认识的主要对象，能够凭借自身的力量引生定解。但对于所认识的所有事物来说，并非都是自决量，因为被常执的错乱习气扰乱的众生的相续中的自证现量，在认识的刹那，不能凭借自身的力量引生定解。对于所认识的名言来说，也不是所有都是自决，因为外道相续中的比量经验
English
It has been shown that there are two types of determination: self-determination and other-determination. All the differences between self-determination and other-determination that will be explained below depend on this. Second, the definition of self-determining valid cognition (pramāṇa): Whatever is a valid cognition, it generates certainty about its object of measurement by its own power, so that through self-experiencing, self-aware direct perception, it does not deceive itself about its object of measurement, and it generates certainty by its own power. The definition of other-determining valid cognition (pramāṇa): Whatever is a valid cognition, it cannot generate certainty about its object of measurement by its own power, so that through self-experiencing, self-aware direct perception, it does not deceive itself about its object of measurement, but it cannot generate certainty by its own power and must generate it by the power of another valid cognition. As an example, all inferences (anumāna) are only self-determining valid cognition, because if a sign with the three aspects does not determine the object to be proven, it cannot be an inference; and if it does determine it, it can generate certainty about the object to be proven by its own power. Considering this, Lha Shak Chok in the three commentaries explained inference as only self-determining. Among the four types of direct perception (pratyakṣa), some say that yogic direct perception is only self-determining valid cognition, because the "Great Wisdom Sutra" says, "It determines all aspects." This is not reasonable, because the "Great Wisdom" here refers to the fact that direct perception does not err in seeing things, and therefore can generate certainty by its own power, and does not refer to yogic direct perception alone, because this is not the meaning of the context, and because there is no certainty in the minds of Buddhas and noble ones, so it is impossible for yogic direct perception in their minds to generate certainty. Therefore, it is possible that yogic direct perception is neither self-determining nor other-determining, and the yogic direct perception of noble ones with conceptual thought is only self-determining. All self-aware direct perceptions are only self-determining, because they can generate certainty about the main object of their cognition by their own power. However, not all objects of cognition are self-determining valid cognition, because the self-aware direct perception in the mind of a person whose mind is corrupted by the habit of clinging to permanence cannot generate certainty by its own power at the moment of cognition. Also, not all objects of cognition are necessarily self-determined, because the inferential experience in the mind of a tirthika
Tibetan
གི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་རྗེས་དཔག་གི་ཐ་སྙད་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་རྒྱུན་མེད་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན། གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་དང་། ཡིད་མངོན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་ཆོས་མཆོག་གིས་དོན་བྱེད་སྣང་གི་མངོན་སུམ་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་རང་ངེས་དང་། འཇུག་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ནི་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་རང་ངེས་དང་ཡོད་ན་གཞན་ངེས་ཡིན་ཅིང་། འདི་ལ་གསུམ་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །རིགས་གཏེར་ལས། དོན་བྱེད་སྣང་གི་མངོན་སུམ་དང་། གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས། དེ་གཉིས་རང་ངེས་དང་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ། དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད་པ་གཉིས་བསྣན་པས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མར་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་སྣང་གི་མངོན་སུམ་ནི་མེས་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་བྱེད་བཞིན་པར་སྣང་བའི་མེ་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཡུལ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པས་སྤུ་རིས་ཟིན་པའི་མངོན་སུམ་ལྟ་བུའོ། །དང་པོ་པ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གི་རིགས་འདྲ་སྔར་མ་མཐོང་བ་གསར་དུ་མཐོང་བ་སྟེ། བ་མེན་དང་པོ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ལྟ་བུའོ། །ཡིད་མ་གཏད་པ་ནི་རྟོག་པ་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་ནི་རྐྱེན་གསུམ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་ཀྱང་། ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་གེགས་བྱས་པས་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དབྱེ་ན། སྣང་བ་རང་ལས་ངེས་ཤིང་བདེན་པ་གཞན་ལས་ངེས། སྤྱི་རང་ལས་ངེས་ཤིང་ཁྱད་པར་གཞན་ལས་ངེས། སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ལས་ངེས་པ་དང་གསུམ་ལས། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དོན་ཚན་བཞི་བཞིའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་དབབ་ན། དང་པོ་ལ་མཚན་གཞི་ནི། དོན་ལ་མེ་ཡིན་ཅིང་རྟོག་པས་མེ་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་དམར་འབར་བ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །དེ་དམར་འབར་བ་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་པའི་ཆ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གཞན་ངེས་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་དང་། སྒྱུ་མའི་མེ་དང་ནོར་བུའི་འོད་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་ཕྱིས་མེའི་མདུན་དུ་ཕྱིན་ནས་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སམ། མངོན
Chinese
因为自证现量不能以自身力量引出后得的名称，又因为意现量是无常的，所以不能立即引出定解，因此，唯有他证的量，这是就自证和意现量都成为名称的量而言的。关于根现量，法胜论师认为是行相作用的现量和串习的现量，因此是自证；而进入的现量，如果没有错乱因则是自证，如果有则是他证。他们认为这有三种。在《理藏》中，将行相作用的现量和串习的现量分开，在这两者自证和具有错乱因的基础上，加上初见者和未专注者，认为是它证的量。其中，行相作用的现量，比如执火根现量，显现为火正在进行烧煮的作用。串习的现量，比如对境长期串习而把握细微差别的现量。初见者，是指以前未见过某种事物的同类，现在新见，比如初见牦牛的现量。未专注者，是指心识收摄于内的状态下的执取根现量。具有错乱因，是指虽然实际上是从三缘所生，但由于内外的一些错乱因的阻碍，不能以自身力量引出定解。对此进行分类，有显现由自身决定而真实由他决定，总相由自身决定而差别由他决定，以及显现本身也由他决定这三种。对每一种又从四个方面进行确定。第一种的例子是：实际上是火，但在犹豫是否是火的时候，执取远处红色火焰的根现量。这红色火焰是火的颜色，在这方面是量，因为这是无分别、无错乱的觉识。这对他证而言是，因为由于处所遥远，以及幻火和宝珠的光芒等错乱因，不能以自身力量引出定解。能决定的量是，后来走到火前，看到烧煮的作用的力量，或者现
English
Because self-cognizant perception cannot, by its own power, lead to the term of subsequent inference. And because mental perception is impermanent, it cannot immediately lead to ascertainment. Therefore, it is only the valid cognition of other-cognition. This is in terms of self-cognition and mental perception both being considered valid cognitions in name only. Regarding sense perception, Dharmakīrti considers it to be self-cognizant because it is the perception of functional appearance and the perception of habituation. The perception that engages is self-cognizant if there is no cause of error, and other-cognizant if there is. They consider there to be three types of this. In the *Treasury of Reasoning*, the perception of functional appearance and the perception of habituation are distinguished. On top of these two, which are self-cognizant and have causes of error, the first-time perceiver and the inattentive are added, and these are considered to be valid cognitions of other-cognition. Among these, the perception of functional appearance is like the sense perception that apprehends fire as it appears to be performing the function of burning and cooking. The perception of habituation is like the perception that grasps subtle details due to long-term habituation with an object. The first-time perceiver is the new seeing of something whose kind has not been seen before, like the perception of seeing a yak for the first time. The inattentive is like the sense perception that apprehends objects in a state where conceptual thought is withdrawn inward. The one with causes of error is one that actually arises from the three conditions, but because some internal or external causes of error obstruct it, it cannot lead to ascertainment by its own power. Dividing this, there are three: appearance is determined by itself, but truth is determined by another; the general is determined by itself, but the particular is determined by another; and appearance itself is also determined by another. Each of these is then established from four aspects. An example of the first is: in reality it is fire, but when one is hesitating whether it is fire or not, it is like the sense perception that apprehends a distant red blaze. That red blaze is the color of fire, and in that respect it is valid cognition, because it is a non-conceptual, non-erroneous awareness. This is other-cognizant, because due to the distance of the place, and causes of error such as illusory fire and the light of jewels, it cannot lead to ascertainment by its own power. The valid cognition that ascertains is the power of later going to the fire and seeing the function of burning and cooking, or the appear