Tibetan
པོར་འཁྲུལ་དུས་ཀྱི་བུམ་པའི་དམར་པོ་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ལྟ་བུ་རྣམ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་གསུམ། སྒོ་རྒྱབ་ཀྱི་བུམ་པ་སོགས་དོན་རང་མཚན་གསུམ་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དོན་རང་མཚན་གསུམ་པོ་དེས་ཤེས་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཡིན་པ་ལ་མིན་པར་རྟོག་པ་དགག མིན་པ་ལ་ཡིན་པར་རྟོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག ནོར་བུའི་འོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་དེར་ནོར་བུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ནོར་བུ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན། རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མེད། ནོར་འོད་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་མ་གྲུབ། འོད་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྟགས་ལས་གཞི་དེར་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སཱ་ལུའི་ས་བོན་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མེད། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་མ་གྲུབ། མྱུ་གུ་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག དུ་བའི་རྟགས་ལས་དུ་ལྡན་གྱི་ལ་ལ་རྟག་པའི་མེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལ་ལ་ཆོས་ཅན། རྟག་པའི་མེ་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པའི་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་རློམ་ཚོད་ལ་འཁྲུལ་ཡང་སོང་ཚོད་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟག་པའི་མེ་དང་དོན་དམ་པའི་དུ་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་མེ་ཙམ་དང་དུ་བ་ཙམ་གྲུབ་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ། ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་རྟག་པའི་མེ་དང་དོན་དམ་པའི་དུ་བ་མ་གྲུབ་ན། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་མེ་ཙམ་དང་དུ་བ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞུང་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ་བའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་དང་། མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་ན་མཚན་གཞི་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་རང་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། འགའ་ཡང་མཚན་མ་དང་། ཚད་མིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ། རྨོངས་པ་མེད་པས་བསྟན་བཅོས་ལས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་ལའང་ངེས་བྱེད་གཞན་དགོ
Chinese
就像在昏暗时，对于瓶子的红色，眼识产生的三种错觉。如果说门后的瓶子等三个自相不混淆的实事，不是现量，那是不合理的。因为这三个自相不混淆的实事，从自身方面，将自相类似的显现投向这三种意识。第二部分分为两点：驳斥将是比量误认为不是比量，驳斥将不是比量误认为是比量。第一点，有些人认为，从宝珠的光芒的迹象，推断出该处有宝珠的意识，不是比量。如果将宝珠作为理由，则没有理由和有理由者；如果将宝珠的光芒作为理由，则不成立；如果仅将光芒作为理由，则不确定。如果是这样，那么从稻芽的迹象，推断出该处有稻种的比量，就不可能成立。如果将稻种作为理由，则没有理由和有理由者；如果将稻芽作为理由，则不成立；如果仅将芽作为理由，则不确定。第二点，有些人认为，从烟的迹象，推断出有烟的地方有常火的意识，是比量。有些人认为，有支分的地方是法，有常火，因为有真实的烟。这样写的时候，如果说在推测上错了，在结果上没错，那是不合理的。因为这三个成立的方式不成立。如果认为，即使常火和真实的烟不成立，仅火和仅烟成立，也没有过失，那是不合理的。因为如果作为特征的常火和真实的烟不成立，那么被它们所特征的仅火和仅烟也必须不成立。第三，在基上，说明确定定义的量，分为三点：经论中显示的方式，智者们解释的方式，确定合理的一方。第一点：如果将量的定义确定为不欺骗的意识，基确定为现量和比量两种，那么在这两种基之上，有不欺骗的意识，是从自身确定，还是从他者确定？如果像第一种情况，那么任何事物都不是特征，对于非量的定义，没有无知，因此经论中显示这两种定义将变得没有意义。如果像第二种情况，那么对于它也需要其他的确定者。
English
Just like the three illusions that arise in the eye consciousness when perceiving the redness of a vase in dim light. It is unreasonable to say that the three self-characterized entities such as the vase behind the door are not direct perception, because these three self-characterized entities, from their own side, project an appearance similar to themselves onto these three consciousnesses. The second part is divided into two points: refuting the misidentification of inference as non-inference, and refuting the misidentification of non-inference as inference. The first point is that some people think that the mind that infers the existence of a jewel in a place from the sign of the light of the jewel is not a valid inference. If the jewel is taken as the reason, then there is no reason and no subject of the reason; if the light of the jewel is taken as the reason, then it is not established; if only the light is taken as the reason, then it is uncertain. If so, then it is impossible for the inference that infers the existence of a rice seed in a place from the sign of a rice sprout to be valid. If the rice seed is taken as the reason, then there is no reason and no subject of the reason; if the rice sprout is taken as the reason, then it is not established; if only the sprout is taken as the reason, then it is uncertain. The second point is that some people think that the mind that infers the existence of permanent fire in a place with smoke from the sign of smoke is a valid inference. Some people think that a place with limbs is the subject, and there is permanent fire, because there is real smoke. When writing like this, it is unreasonable to say that if one is wrong in speculation, one is not wrong in the result, because the three modes of proof are not established. If one thinks that even if permanent fire and real smoke are not established, there is no fault because only fire and only smoke are established, that is unreasonable. Because if the distinguishing characteristics of permanent fire and real smoke are not established, then the only fire and only smoke that are distinguished by them must also not be established. Third, explaining the valid means of determining the definition on the basis, there are three points: the way shown in the scriptures, the way explained by the wise, and identifying the reasonable side. The first point: if the definition of valid cognition is determined as non-deceptive consciousness, and the basis is determined as two types, direct perception and inference, then on top of these two bases, is the existence of non-deceptive consciousness determined from oneself or from others? If it is like the first case, then nothing is a characteristic, and there is no ignorance of the definition of non-valid cognition, so showing these two definitions in the scriptures will become meaningless. If it is like the second case, then it also needs other determiners.
Tibetan
ས་པས་ངེས་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ལ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་གཞན་ངེས་ཡོད་ན་ངེས་བྱའི་ཚད་མ་དང་། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དཔྱད་པས་འཇིག་པས་རང་ངེས་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་འདོད་ཀྱང་། མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་དང་། གཞན་དག་མཚན་གཞིའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པར་འདོད་པ་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་། དང་པོ་བཞི་པོ་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཕྱི་མ་གཉིས་དོན་གཅིག་པས་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞུང་གང་གིས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་ངོས་གཟུང་བ། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་དང་། ཤེས་པ་གཉིས་ཡོད་པར་གང་ལས་ངེས་ཤེ་ན། ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཤེས་དེའང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཆ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་པ་སྟེ། འདིས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དོན་ལྡོག་གསལ་བའི་ཆ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། དེས་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ལའང་རང་ངེས་སུ་གྲུབ་སྟེ། དེ་དང་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་རང་ངེས་ཡིན་པ་དོན་གཅིག་པ་གང་ཞིག རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་གསལ་བའི་ཆ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་བསླུ་བ་ཡོད་པ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའང་ཡོད། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའང་ཡོད་ཅེས་པ་ནི། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་ནི་ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་ངེས་ཤེས་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་དང་། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་གཞུང་སྔ་མས་ཤེས་པའི་དོན་ལྡོག་ལ། རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་ལ། རང་ངེས་ག
Chinese
如果有人问：那么，由地基产生的决定会变成无止境的吗？ 对此的回答是： 从自身了悟自身的体性。 从名言中即是量。 论典是遣除愚昧的。 这样说。 第二，有些大梵志只承认他者决定，有些则认为如果存在他者决定，那么所决定的量和决定者的量二者，通过考察是一体还是他体而崩溃，因此只承认自决定。有些虽然承认自决定和他者决定二者，但通过所诠释的量的名言来区分，其他则通过基来区分，有些通过境来区分，有些则认为通过定义来区分，虽然有许多这样的观点，但前四种不是论典的意旨，后两种意义相同，因此会在自宗的场合中出现。 第三有三：论典以何种方式安立自决定和他者决定，定义和基的确定，遣除诤论。 第一是：如果量的定义是不欺骗的知识，那么基在现和比量二者的基础上，如何确定存在不欺骗和知识二者呢？ 是由量所引导的决定的知识来确定的。 那么，这个决定的知识是由自力引导的呢？还是由他力引导的呢？ 如果有人问，在存在知识的部分，能够由自力引导，这就是： 从自身了悟自身的体性。 这句话的意思是：通过这句话，普遍地，所有名言的量，在知识的意义反体清晰的部分，直接显示了自决定量。由此，所有自证现量也成立为不欺骗的定义的自决定。因为，它和自身的作用境是自决定，这两者意义相同。因为，必须将自证现量的清晰部分，在名言中安立为它的作用境。 在存在不欺骗的部分，也有由自力引导的，也有由他力引导的，这就是： 从名言中即是量。 这句话的意思是：名言是决定的智慧的名言决定识，而“量即是”的意思是，量的意义反体就是不欺骗。并且，决定的知识有由自力引导的和由他力引导的这两种。 简而言之，前一个论典对于知识的意义反体，只有自决定，后一个论典对于量的意义反体，自决定
English
If someone asks: Then, will the determination arising from the ground become endless? The answer to that is: From oneself, realize one's own nature. From terminology is valid cognition itself. Treatises are what dispel delusion. Thus it is said. Secondly, some great Brahmins only accept other-determination, and some think that if other-determination exists, then the valid cognition of what is to be determined and the valid cognition of the determiner, the two, collapse by examining whether they are one or different objects, therefore they only accept self-determination. Some, although they accept both self-determination and other-determination, distinguish them through the terminology of what is to be signified by valid cognition, others distinguish them through the basis, some distinguish them through the object, and some think they distinguish them through the definition, although there are many such views. However, the first four are not the intention of the treatise, and the latter two have the same meaning, therefore they will occur in the context of one's own system. Thirdly, there are three: the way in which the treatise establishes self-determination and other-determination, the ascertainment of the definition and the basis, and the refutation of disputes. The first is: If the definition of valid cognition is non-deceptive knowledge, then on the basis of the two, perception and inference, how is it determined that both non-deception and knowledge exist? It is determined by the determining knowledge led by valid cognition. Then, is that determining knowledge led by its own power? Or is it led by the power of others? If someone asks, in the part where knowledge exists, it is possible to lead by one's own power, that is: From oneself, realize one's own nature. This means: Through this statement, universally, all terminological valid cognitions, in the part where the meaning-reversal of knowledge is clear, directly show self-determining valid cognition. From this, all self-awareness perceptions are also established as self-determining in the definition of non-deception. Because, it and its own object of activity are self-determining, these two have the same meaning. Because, it is necessary to establish the clear part of self-awareness perception as its object of activity in terminology. In the part where non-deception exists, there is also leading by one's own power, and there is also leading by the power of others, that is: From terminology is valid cognition itself. This means: Terminology is the terminology of determining wisdom, determining consciousness, and "valid cognition itself" means that the meaning-reversal of valid cognition is non-deception itself. And, there are two types of determining knowledge: leading by one's own power and leading by the power of others. In short, the former treatise, for the meaning-reversal of knowledge, only has self-determination, and the latter treatise, for the meaning-reversal of valid cognition, self-determination