Tibetan
དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས། མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པར་དེ་ཉིད་མི་བསླུ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་རང་མཚན་ཡོད་པས་དེ་ལ་འཇུག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་མི་བསླུ། དོན་རང་མཚན་མེད་པས་དེ་ལས་ལྡོག་ན་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་མི་བསླུ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་ལ་ཞུགས་ན་དེ་ཐོབ་པ་ལ་མི་བསླུ། རང་མཚན་མེད་པས་དེ་ལས་ལྡོག་ན་དེ་མེད་པ་ལ་མི་བསླུ་བའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་ཡུལ་གྱི་མི་བསླུ་བ་དེ་ཚང་སྟེ། རང་ཉིད་གཞལ་བྱར་འཇོག་པའི་ཚེ་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅད་ཤེས་དང་ཐེ་ཚོམ་ལ་བྱ་བའི་མི་བསླུ་བ་ཚང་བ་སྲིད་དེ། དེ་རང་མཚན་ལ་ཞུགས་པས་རང་མཚན་ཐོབ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བྱེད་པ་པོའི་མི་བསླུ་བ་མ་ཚང་སྟེ། དེ་ཡིན་ན་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་དགོས་པ་ལས། བཅད་ཤེས་ནི་ཚད་མ་སྔ་ཕྱིའི་གཟུང་བའི་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པས་འཛིན་སྟངས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡུལ་གྱི་མི་བསླུ་བ་དང་། བྱ་བའི་མི་བསླུ་བ་ཙམ་གྱིས་འདིའི་མི་བསླུ་བའི་གོ་མི་ཆོད་དེ། འདིའི་མི་བསླུ་བ་ཡིན་ན། ཆོས་གསུམ་ལྡན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཏེ། འདིའི་མི་བསླུ་བ་ལ་ཆོས་སུམ་ལྡན་དགོས་པས་བྱེད་པ་པོའི་མི་བསླུ་བ་ལ་གསར་རྟོགས་ཀྱི་དོན་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསར་དུ་ཞེས་པའི་ཚིག་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་ཅིང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་ངེས་ལས། འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་བྱ་བ་ལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་དང་། བསམ་པ་ལ་ནི་བསླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་དང་། བསླུ་མེད་ཕྱིར་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་དང་། བསླུ་བ་མེད་ཅན་གང་ཡིན་དེ། །བསྒོམ་བྱུང་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད། །ཅེས་དང་། ཚད་མ་ཉིད་ནི་བཀག་པ་སྟེ། །བསླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་དེ་དོན་དུའང་། །ཞེས་སོགས་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསླུ་བ་ཚང་མ་ཚང་གི་སྒོ་ནས་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་པར་སྣང་གི གསར་དུ་ཞེས་པའི་ཚིག་བསྣན་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། འདི་ཁོ་ན་གསུངས་ཤིང་། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་མའི་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་འདི་བཞིན་དུ་མཛད་པས་བ
Chinese
三者之中，第一是：了知事物如其存在的方式，存在即知其存在，不存在即知其不存在，此为不欺惑。第二是：事物具有自相，若依此而行，则于能成办事物不欺惑；事物不具自相，若从此背离，则于不能成办事物不欺惑。第三是：若趋入自相，则于获得此自相不欺惑；事物不具自相，若从此背离，则于此自相不存在不欺惑。因此，一切事物皆具足此处所说的对境之不欺惑，因为其自身在成为所量时，安住于能成办事物之故。决断识与怀疑可能具足所作之不欺惑，因为其趋入自相，故可能获得自相。然而，作者之不欺惑并不具足，因为若是如此，则必须是执取方式不错误，但决断识是将前后量之所取境执为一，故执取方式是错误的。因此，仅凭对境之不欺惑与所作之不欺惑，无法成立此处的不欺惑，因为若要成为此处的不欺惑，则必须具足三种法。第三是：仅凭不欺惑之识即可圆满正量的定义，因为此处的不欺惑必须具足三种法，所以作者之不欺惑具足新证悟之义。因此，无需赘述“新”字，因为其无有简别且有重复之过。因此，在《释量论·成量品》中说：“以此等完全决断事物而行时，于成办事物无有欺惑之故。”此处也说：“正量是不欺惑之识。”又说：“于思惟则因不欺惑，即使是错乱也是正量。”又说：“因不欺惑故，即是正量。”又说：“凡是不欺惑者，彼即是修所成现量，立为正量。”又说：“正量即是遮止，因欺惑之故，彼于义中亦然。”等等《释量论》的论典，皆以具足一切不欺惑的方式来安立是否为正量，未见添加“新”字，而且《量理宝藏论》的根本颂和注释中也只是如此宣说，追随其后的某些先贤也是如此造论。
English
Of the three, the first is: Knowing things as they exist, knowing existence as existence, and non-existence as non-existence, this is non-deception. The second is: Because things have their own characteristics, if one engages with them, one is not deceived in being able to accomplish things; because things do not have their own characteristics, if one deviates from them, one is not deceived in being unable to accomplish things. The third is: If one enters into self-characteristics, one is not deceived in obtaining those self-characteristics; because things do not have self-characteristics, if one deviates from them, one is not deceived in the non-existence of those self-characteristics. Therefore, all things possess the non-deception of the object as taught here, because when they themselves become the object of measurement, they abide in being able to accomplish things. Decisive cognition and doubt may possess the non-deception of action, because they enter into self-characteristics, so it is possible to obtain self-characteristics. However, the non-deception of the agent is not complete, because if it were, then the manner of apprehension must be non-erroneous, but decisive cognition apprehends the objects of previous and subsequent valid cognitions as one, so the manner of apprehension is erroneous. Therefore, the non-deception here cannot be established solely by the non-deception of the object and the non-deception of the action, because if it is to be the non-deception here, it must possess three qualities. The third is: The definition of valid cognition is perfected by mere non-deceptive cognition, because the non-deception here must possess three qualities, so the non-deception of the agent possesses the meaning of new realization. Therefore, there is no need to add the word "new," because it has no distinction and has the fault of repetition. Therefore, in the Pramāṇavārttika-svārthānumāna it says: "Because when these completely ascertain things and act, there is no deception in accomplishing things." Here it also says: "Valid cognition is non-deceptive knowledge." It also says: "In thought, because it is non-deceptive, even if it is mistaken, it is still valid cognition." It also says: "Because it is non-deceptive, it is valid cognition." It also says: "Whatever is non-deceptive, that is meditative direct perception, considered as valid cognition." It also says: "Valid cognition is a negation, because it is deceptive, it is also so in meaning." And so on, the treatises of Pramāṇavārttika establish whether or not something is valid cognition by means of possessing all non-deceptions, and the addition of the word "new" is not seen, and in the root verses and commentary of the Tshad ma rigs gter, only this is taught, and some of the earlier scholars who followed it also composed in this way.