Tibetan
་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པ། བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་ལ་གནས་པའི་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་གཅོད། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་མི་སྲིད་པ་གཅོད། བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱབ་ཆེས་པ་གཅོད་ལ། མ་ཁྱབ་པ་གཅོད་པ་ཞིག་ཁ་བསྐང་ངོ་། །བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ནི་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བྲམ་ཟེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ནི། བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཏེ། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་བཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ཡིན་པ། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། དེ་དག་ལས་མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག་ན་ལུགས་དང་པོ་ལ། ཚད་མ་དེ་མཚོན་བྱ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་མཚན་ཉིད་དོན་ལྡོག་གཉིས་ཀྱིས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། རང་ལ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེང་སང་གི་བོད་དག་འདི་ལྷ་དབང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་མཚན་ཉིད་གཉིས་པ་ཞེས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མ་བརྟགས་པར་རང་དགར་སྨྲ་བ་སྟེ། ཁྱོད་རང་ལྟར་ན། གསར་དུ་ཞེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཆོས་ཅན། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དང་པོ་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་ཟུར་གཉིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སུམ་ཆར་ཁས་བླངས། ལུགས་གཉིས་པའང་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་རྒྱུ་མེད་པར་སོ་སོར་མཚན་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གསུམ་པའང་མི་འཐད་དེ། མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པའི་ཚིག་དེ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་གཅོད་པའི་ནུས་པ་མེད་ན། གཞན་ནས་ཁ་བསྐང་བས་ཚིག་སྔ་མ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་པའང་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ནི་མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ལ་འདོད་པར་སྣང་ལ། དེ་དང་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའང་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འདོད་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་སྤོང་བར་མཛད་པའི་གཞུང་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་བཞི་པའང་མི་འཐད་དེ། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པས་མི་དགོས། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པས་མངོན
Chinese
的差别完全断除的进入境获得。作用的差别，在于对意义完全决断的作用。其中，以本体的差别断除执著事物是量之自性；以境的差别断除不可能；以作用的差别断除太过宽泛，而对不周遍进行补充。证悟真谛是量的作用，而不是自性，如是说。追随婆罗门者说：证悟真谛具有三种法：本体的差别是遣除相违品的增益；境的差别是先前未证悟之义；执持方式的差别是对意义不颠倒，如是说。如果对这些不合理之处进行驳斥，那么在第一种观点中，量会变成两种所诠，因为必须以自性、义反体两种方式来安立。对自己来说则不相同，因为不欺惑、不了解、意义明晰这二者是义反体。如今的这些藏人并非是天神的旨意，因为他人说第二个自性是指自性的部分。这是未经考察的随意之说。按照你自己的观点，新颖的自性部分，作为法，不是量的第一个自性部分，因为是它的第二个部分。三者都承认了。第二种观点也不合理，因为在回答什么是量的一般自性时，没有展示一般自性，而是分别说这个是自性，是不相关的缘故。第三种观点也不合理，因为如果被安立为自性的词句没有断除不周遍的能力，从其他方面进行补充，会导致之前的词句变成有缺陷的，并且证悟真谛是量的作用，而不是自性，也不是经论的旨意，因为证悟真谛似乎被认为是未了解之义的显现者，并且它与不欺惑的知识意义相同，如果也认为它不是自性，那么与论师对它进行遮遣自性三种过失的经论相违。第四种观点也不合理，因为境的差别，先前未证悟者，没有区分，所以不需要。本体的差别，断除增益，是明显的。
English
Obtaining the object of entry by completely cutting off the difference of. The difference in function lies in the ability to completely determine the meaning. Among them, the difference in essence cuts off the perception of things as the nature of validity; the difference in object cuts off the impossible; the difference in function cuts off the over-extension, and supplements the non-pervasive. Realizing the truth is the function of validity, not the nature, as it is said. Those who follow the Brahmins say: Realizing the truth has three dharmas: the difference in essence is the removal of the superimposition of contradictory things; the difference in object is the meaning that has not been realized before; the difference in the way of holding is not reversing the meaning, as it is said. If these unreasonable points are refuted, then in the first view, validity will become two signified objects, because it must be established in two ways: nature and meaning opposite. It is not the same for oneself, because not deceiving, not understanding, and clear meaning are the opposite of meaning. These Tibetans today are not the intention of the gods, because others say that the second nature refers to the part of nature. This is an unexamined arbitrary statement. According to your own view, the novel part of nature, as a dharma, is not the first part of the nature of validity, because it is its second part. All three are admitted. The second view is also unreasonable, because in answering what is the general nature of validity, the general nature is not shown, but it is said separately that this is the nature, which is irrelevant. The third view is also unreasonable, because if the words established as nature do not have the ability to cut off non-pervasiveness, supplementing from other aspects will cause the previous words to become defective, and realizing the truth is the function of validity, not the nature, nor is it the intention of the scriptures, because realizing the truth seems to be regarded as the manifestor of the meaning that is not understood, and it has the same meaning as the knowledge that does not deceive, and if it is also considered not to be the nature, then it contradicts the scriptures in which the teacher refutes the three faults of nature. The fourth view is also unreasonable, because the difference in object, the one who has not realized before, has no distinction, so it is not needed. The difference in essence, cutting off the superimposition, is obvious.
Tibetan
་སུམ་ལ་མ་ཁྱབ། དོན་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་དོན། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་ན་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངེས་པའི་དབང་གིས་རང་ངོ་བོས། །མ་ཡིན་དུ་མའི་བདག་སྐྱོན་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་གི་ལུགས་འཆད་པ་ནི། གཞུང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཤད། མི་བསླུ་བའི་དོན་བཤད། དེས་ན་ཚིག་གཞན་བསྣན་མི་དགོས་པར་གྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པས་ཚད་མ་མདོའི་གཞུང་ཀུན་གྱི་དགོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་བསྟན་ཏེ། ཚད་མ་མདོར་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་འཆད་པའི་སྐབས་སུའང་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ཤིང་། བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་དེའི་ཁོངས་སུ་མི་གཏོགས་པར་གསུངས་པ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུའང་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞིར་བཞག་ལ། མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ཡང་དག་དང་། བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་དུ་བཤད་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུའང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་བསླུ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མདོའི་དགོངས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན། ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། དེ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདིར་ཚད་མ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་མདོའི་དགོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་ཐོག་མར་སྟོན་པའང་སྐབས་སུ་བབས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཙོ་བོར་མི་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་གཞག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ཡང་རང་མཚན་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་གཏོགས་པར་དོན་ལ་མཐུན་ཏེ། མི་བསླུ་བའི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི་མི་བསླུ་ཞེས་དང་། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང་། དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་ཀ་འཇུག་སྟེ། དེ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། བྱེད་པ་པོ་གང་གིས་མི་བསླུ་བ། ལས་གང་ལ་མི་བསླུ་བ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་མི་བསླུ་བ་
Chinese
不遍及一切。意义是通达真理的意义。如果理解为如实通达意义，那么现量和比量都不可能，因为：以决定的力量，以自性，不是众多非有之主的过失。如是说之故。第二，宣说自己的宗派是：解释前后两部论典的意旨，解释不欺骗的意义，因此不需要添加其他词语就能成立，共有三点。第一点是：正量是不欺骗的具有者，通过这句话，揭示了成为正量部所有论典意旨的正量的意义反体，即在正量部中，在宣说正量数量确定的场合，也说不欺骗的知识都属于正量数量确定的范畴，而欺骗的知识不属于该范畴。在现量的情况下，也以无分别的知识为基础，不欺骗的知识是正确的现量，而欺骗的知识被说成是相似现量。在两个比量的情况下，对于所证成的事物，不欺骗的理由是正确的理由，而对于所证成的事物，欺骗的理由被说成是相似理由。如果经部的意旨是这样，那么陈那在论典的某些部分中，直接宣说“不认识之义的明示”作为正量的自性，这难道不矛盾吗？不矛盾，因为这两者意义反体相同。所谓“不认识之义的明示”，也由“也是不认识之义的明示者”来表示。这样一来，因为这里是解释正量部的赞颂语的场合，所以首先展示成为经部意旨的正量的意义反体也很恰当，因为薄伽梵是正量，也主要是通过不欺骗的方式来安立的。前后两者在意义上也是一致的，都属于有自相或无自相中的任何一种，即在解释不欺骗的意义时也说：安住于能成办义利是不欺骗，在解释不认识之义的明示的意义时也说：不认识自己的自性，是什么样的知识？如是说之故。世俗的正量和胜义的正量都适用不欺骗和不认识之义的明示，因为这两者意义反体相同。第二点是：谁不欺骗？对什么事业不欺骗？以什么方式不欺骗？
English
It does not pervade all. The meaning is the meaning of realizing the truth. If it is understood as realizing the meaning as it is, then both direct perception and inference are impossible, because: By the power of certainty, by its own nature, it is not the fault of the owner of many non-existents. As it is said. Second, explaining one's own system is: Explaining the intention of the two earlier and later treatises, explaining the meaning of non-deception, therefore it is established without adding other words, there are three points. The first point is: Valid cognition is knowledge that is not deceptive, by this sentence, the opposite of the meaning of valid cognition, which becomes the intention of all the sutras of the valid cognition section, is revealed, that is, in the valid cognition section, in the context of explaining the definite number of valid cognitions, it is also said that non-deceptive knowledge belongs to the category of definite number of valid cognitions, and deceptive knowledge does not belong to that category. In the case of direct perception, non-conceptual knowledge is taken as the basis, and non-deceptive knowledge is correct direct perception, and deceptive knowledge is said to be apparent direct perception. In the case of the two inferences, for the object to be proven, the non-deceptive reason is the correct reason, and for the object to be proven, the deceptive reason is said to be the apparent reason. If the intention of the sutra is like this, then does it not contradict that Dignāga explicitly stated in some parts of the treatise that "clarification of the meaning of the unknown" is the characteristic of valid cognition? It does not contradict, because these two are the same in meaning. The so-called "clarification of the meaning of the unknown" is also indicated by "also the clarifier of the meaning of the unknown". In this way, since this is the occasion to explain the praise of the valid cognition section, it is also appropriate to first show the opposite of the meaning of valid cognition that becomes the intention of the sutra, because the Bhagavan is valid cognition, and it must be established mainly through the way of non-deception. Both the former and the latter are consistent in meaning, belonging to either having self-characteristic or not having self-characteristic, that is, when explaining the meaning of non-deception, it is also said: abiding in the ability to perform the purpose is non-deceptive, and when explaining the meaning of clarifying the meaning of the unknown, it is also said: not knowing one's own characteristic, what kind of knowledge is it? As it is said. Both conventional valid cognition and ultimate valid cognition apply to both non-deception and clarification of the meaning of the unknown, because these two are the same in meaning. The second point is: Who does not deceive? What action does not deceive? How does it not deceive?