Tibetan
་། མཚོན་གཞི་སོ་སོའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱིར་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ལ་ཆོས་གསུམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་བསྒྲུབ་པ། ཁྱབ་བྱེད་ཆོས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ། ཆོས་གསུམ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚན་ཉིད། མཚོན་བྱ། མཚན་གཞི་གསུམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་རང་རིག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་སྟེ། ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ན་གཞན་དང་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་བློ་མ་འཁྲུལ་བས་ཞེན་དུ་རུང་བ་དང་། དེའང་གཞི་དང་བཅས་པར་འཆར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔང་ལོས། ལཀྵཎ་ཅེས་པའི་སྒྲ་གཅིག་ཉིད་ལོ་ཙཱ་བས་རེས་མཚན་གཞི་དང་། རེས་མཚོན་བྱ་ལ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་པས་འདི་གཉིས་དོན་གཅིག་ལ། དེང་སང་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོའི་བརྡ་ཆད་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཤེས་གཞི་གསུམ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་བརྗོད་གཞི་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ལ་མཚོན་བྱ་ལ་མཚན་ཉིད་དུ་བྱས་པ་དང་། མཚོན་བྱེད་ལ་མཚན་ཉིད་དུ་བྱས་པ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ངོ་བོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ལྟ་བུ་དེ་མིན་ལས་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚོན་བྱ་དང་མཚན་གཞི་དོན་གཅིག་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་སོགས་བཞི་པོ་དེས་མཚན་གཞི་ཉེར་ལེན་གྱི་གཟུགས་ཕུང་ལྟ་བུ་ཡང་མཚོན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་མངོན་པ་དང་། རྩ་ཤེར་ལས། མཚོན་བྱ་དང་མཚན་གཞི་དོན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་སོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན། མཚོན་བྱ་དང་མཚན་གཞི་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་གསུངས་པ་དེས་མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གང་རུང་རེ་རེ་མཚོན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལ་དགོངས་ལ། འདི་ཉིད་རྟོག་གེའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་བཤད་དེ། ཚད་མ་མདོར། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ལྔ་གསུངས་པ་ལ། རྣམ་འགྲེལ་དུ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་གཅོད་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་གསུངས་ལ།
Chinese
各自所诠之义决定。初中有三：总的名称、所诠、能诠三者的自性；别说量之体性必须决定；以体性所诠之义决定。初中有三：于所知以三法周遍而成立；周遍之三法自性必须决定；三法各自之安立。初者：一切所知以体性、能诠、所诠三者周遍，以自证之力量而成立，任何所知之行相于心境中显现时，有与他不同之行相，并且彼于不乱之名言能安立，而且彼亦显现为有基之故。དཔང་ལོས།（班智达）说：“lakṣaṇa（梵文天城体，lakṣaṇa，梵文罗马拟音，相）此一语，译师有时译为所依，有时译为能依，故此二者意义相同，现在名称、所诠、能诠三者的连结并非大论之术语，否则所知、能知、知依三者，所说、能说、说依三者等亦应成为必须。”如是说。此须分别，总的体性有以所诠作为体性，以能诠作为体性二者。后者有以有为法之体性无常等，安立本体之体性，以及以无常之体性刹那等，从非彼而辨别之体性二者。初者，所诠与所依意义相同，痛苦谛之体性无常等四者，亦须诠释所依近取蕴之色蕴等之故。以此而作意，于《俱舍论》和《中观根本慧论》中，所诠与所依说为意义相同。如后者，所诠与所依意义不相同，量之体性说为不欺惑之识，彼不能诠释所依现量、比量任何一个之故。作名称、所诠、所依三者连结者，即是意指此，此即于正理之论典中所说，于《量经》中，说为他义成立之体性五法，于《释量论》中，说由遮遣不遍、过遍、不成三过失之门径，而成为清净之体性。
English
The meaning of each object to be defined is determined. Firstly, there are three aspects: the general nature of name, sign, and object to be defined; the specific nature of valid cognition must be determined; and the meaning indicated by the nature is determined. Firstly, there are three aspects: establishing that knowable things are pervaded by three characteristics; the nature of the three pervasive characteristics must be determined; and the individual distinctions of the three characteristics. The first is that all knowable things are pervaded by three aspects—nature, sign, and object to be defined—which is established by the power of self-awareness. When any aspect of a knowable thing appears in the mind, it has a characteristic that is different from others, and it can be fixated upon by unerring verbal cognition, and it also appears as having a basis. Paṇḍita said, "The single word lakṣaṇa (Sanskrit Devanagari: lakṣaṇa, Sanskrit Romanization: lakṣaṇa, meaning: characteristic) is sometimes translated by translators as 'basis' and sometimes as 'sign,' so these two have the same meaning. Nowadays, the combination of name, sign, and object to be defined is not a term of great treatises, otherwise, there would also be a need for three aspects: knowable, knower, and basis of knowledge; expressible, expressing, and basis of expression, and so on." This needs to be distinguished: in general, nature has two aspects: that which takes the sign as the nature, and that which takes the signifier as the nature. The latter has two aspects: the nature of conditioned phenomena, such as impermanence, which establishes the entity, and the nature of impermanence, such as momentariness, which distinguishes it from what it is not. In the first case, the sign and the object to be defined have the same meaning, because the nature of the truth of suffering, such as impermanence, must also signify the aggregates of appropriation, such as the form aggregate. With this in mind, in the Abhidharma and the Root Wisdom, the sign and the object to be defined are said to have the same meaning. According to the latter, the sign and the object to be defined do not have the same meaning, because the nature of valid cognition is said to be non-deceptive knowledge, which cannot signify any single object, whether it is direct perception or inference. Those who combine name, sign, and object to be defined are referring to this, and this is explained in the treatises of reasoning. In the Compendium on Valid Cognition, the five characteristics of establishing meaning for others are mentioned, and in the Commentary on Valid Cognition, it is said that by cutting off the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility, the nature becomes completely pure.
Tibetan
དེའི་ཚེ་མཚོན་བྱ་དང་མཚན་གཞི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཆོས་ལྔ་པོ་དེས་སྒྲ་དང་མི་རྟག་པའི་ཚོགས་དོན་ལ་ཡང་སྐྱོན་གསུམ་གཅོད་ནུས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོའི་བརྡ་ཆད་མིན་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ། །ཕན་འདོགས་ཕྱིར་ནི་མཚན་གཞི་དང་། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་མཚོན་པ་དག །རབ་ཏུ་ཕྱེ་བས་ཡང་དག་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་། འདི་ལ་ཡང་། ཕན་གདགས་ཕྱིར་ནི་ཤེས་གཞི་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སུན་འབྱིན་སྨྲའམ་དེས་ན་ལེགས་པར་སོམས་ལ་སྨྲོས་ཤིག གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚོན་བྱ། མཚན་གཞི་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་མི་དགོས་པ་འདོད་པ་དགག དགོས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞག དེའི་བསལ་བྱ་སྐྱེན་ཅན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག མཚན་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མི་དགོས་ཏེ། དོན་ལྡོག་རྫས་ཡོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ལས། དོན་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མི་དགོས་ཀྱང་དོན་དེ་མཚན་གཞིར་བཞག་ནས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྫས་ཡོད་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་དོན་ལ་དགོས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། ཐ་སྙད་གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་ལ་མཚན་ཉིད་ནོག་སོགས་འདུས་པ་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐུག་མེད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཏན་ཚིགས་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། མཚན་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་དགོས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ཐུག་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སྦྱོར་བ་གསུམ་པར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་མ་ངེས་པར་རྣམ་གཞག་གི་འབྲས་བུ་ངེས་སམ་མ་ངེས། ངེས་ན་མཚན་ཉིད་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མཚན་ཉིད་མེད་ཀྱང་མཚོན་བྱ་གོ་བའི་ཕྱིར། མ་ངེས་ན་རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་ཐུག་མེད་ཀྱི་ཕྱི་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ནི་མཁས་པས་གཏན་ཚིགས་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་འགྲུབ་ལ། བླུན་པོ་ལ་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་ཀྱིས་འགྲུབ་ཅིང་། ཤིན་ཏུ་བླུན་པོ་ལ་ནོག་ལྐོག་ཤལ་གྱི་དོན་ལྡོག་གཉའ་བར་ཤ་སྤུངས་པ་དང་མགྲིན་པར་པགས་པ་འཕྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བརྡ་དོན་སྦྲེལ་དགོས་པ་སྲིད་དོ། །དེ་ཙམ་བརྗོད་ཀྱང་མི་གོ་བ་ནི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་
Chinese
那时，如果所诠和名基没有差别，那么五法就能遮遣声和无常的集合体上的三种过失，因为是这样的缘故。如果不是大经部的术语，在《现观庄严论》中说：诸佛为利有情故，名基与及自性并，能诠差别而正说。这样说如何理解？对于此，也用，为利有情故，所知基等来驳斥吗？因此，好好思考后再说。第二，自性、所诠、名基三者中，第一有三：遮遣认为自性不需要自性，安立需要的自性，以及其所遣除的敏锐者的辨别。第一种是一些人认为，自性不需要其他的自性，因为是义异体有的缘故，如果需要就会变成无穷。另一些人认为，自性也有自性的意义和名称两种，意义上不需要其他的自性，但将意义作为名基而安立，作为在自性的名称中所诠释的自性，那是体有，但理由不成立。有些人认为，意义上需要也没有过失，如同第二种名称的自性，牛的名称需要包含瘤等一样。这样一来，自性的名称就是无穷的，例如如同理由一样。对此，第一种不合理，自性需要自性，但自性不会变成无穷，因为会止于第三种结合。后者也不合理，如果安立的因不确定，那么所安立的果是确定还是不确定？如果确定，那么就不需要自性，因为没有自性也能理解所诠。如果不确定，那么根本的自性就不可能确定，因为自性无穷的后者不可能确定。因此，自宗是，智者仅仅见到理由和自性的意义就能成立名称，对于愚者来说，通过将那些自性作为标志来建立名称才能成立，而对于非常愚蠢的人来说，牛、隐窝的意义差别，脖子上堆积着肉，喉咙上垂着皮等等，可能需要连接词义。仅仅说这些也不理解，那就是名称的建立
English
At that time, if there is no difference between the signified and the name-basis, then the five dharmas could also refute the three faults on the aggregates of sound and impermanence, because of that reason. If it is not a term of the great sutra tradition, in the Ornament for Clear Realization it says: Buddhas for the sake of benefiting sentient beings, the name-basis, and also the nature, are correctly explained by distinguishing them. How is this saying to be understood? For this, also, should we refute with, for the sake of benefiting sentient beings, the knowable basis, etc.? Therefore, think well and then speak. Secondly, among the three: nature, signified, and name-basis, the first has three: refuting the assertion that nature does not need nature, establishing the needed nature, and the skillful differentiation of what is to be eliminated. The first is that some say that nature does not need another nature, because it is a different entity of meaning, and if it is needed, it will become infinite. Others say that nature also has two aspects: the meaning of nature and the term. In terms of meaning, it does not need another nature, but the meaning is established as the name-basis, and the nature that is expressed in the term of nature is established, and that is a substance, but the reason is not established. Some say that it is necessary in meaning, but there is no fault, just as the nature of the second term, the term of a cow, needs to include a hump, etc. In this way, the term of nature is infinite, for example, like a reason. To this, the first is not reasonable, nature needs nature, but nature will not become infinite, because it ends in the third combination. The latter is also not reasonable, if the cause of the establishment is not certain, then is the result of the establishment certain or uncertain? If it is certain, then there is no need for nature, because the signified can be understood without nature. If it is uncertain, then it is impossible for the fundamental nature to be certain, because the latter of infinite nature is impossible to be certain. Therefore, the self-tradition is that the wise establish the term by merely seeing the reason and the meaning of nature, and for the foolish, the term is established by establishing those natures as signs, and for the very foolish, the difference in meaning between a cow and a hiding place, the flesh piled up on the neck, the skin hanging on the throat, etc., may need to connect the meaning of the words. Even saying that much is not understood, that is the establishment of the term.