Tibetan
་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །མི་གནས་བྱ་བ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དང་། འདིར་ཡང་། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་བྱ་གང་ལས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྐད་ཅིག་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བྱ་བ་ཡོད་ཀྱང་། ཐ་མལ་པའི་བློས་ངེས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་ཕན་འདོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་འབྲེལ་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ། མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང་བ། དེ་དག་གང་གིས་ངེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་བྱེད་དང་། དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ལ། ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་མཚན་མཚོན་གཉིས་ཀྱང་མིང་དོན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྡ་གཅིག་པའི་བརྡ་ཆད་བྱས་པས་འགྲུབ་ཀྱི་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་མེད་ལ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་འབྲེལ་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ཆིག་རྐྱང་དང་ལྡོག་པ་ཉིས་ཚོགས་ལ་བདག་གཅིག་པའི་བརྡ་ཆད་བྱས་པས་འགྲུབ་ཀྱི་དོན་ལ་རྫས་གཅིག་པ་བཀག་ཟིན་ཏོ།། །།དོན་བསྒྲུབ་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་རྟགས་ཆོས་སེལ་ངོར་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་གང་གིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལ་རྩ་བའི་རྟགས་འགོད་པ་དང་། དེའི་ཚུལ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་ཡོད་ཙམ་དང་། འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་། །ཞེས་དང་། འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །ཅེས་སོགས་གཞུང་གི་གནས་སྐབས་ཕལ་ཆེར་དུ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་འགོད་པར་གསུངས་ཤིང་། འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་དང་། ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་གཉིས་གསུངས་སོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ། ཡོད་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་བོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཡོད་པ་དང་། དངོས་པོ་གཉིས་རྒྱ་གར་ན་བྷ་ཝ་ཞེས་སྐད་དོད་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པས་འགའ་ཞིག་ཏུ་དངོས་པོ་དང་། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡོད་པར་བསྒྱུར་བ་ཡིན་ཀྱང་སེལ་ངོར་ཡོད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་སྔོན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱི་ཡོད་པར་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཞེས་དང་། ལྡོག་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ལྡོག་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། །ཡོད་ཉིད། ཅེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས་ཀྱང་། དེ་མིན་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པ། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་པ་དེ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ
Chinese
一切皆为刹那性，无有停留之事。如是说。此处亦云：刹那性故，何事而生？如是说故。此言不妥，虽有刹那助益之事，然凡夫之心不能定解。如《释量论》云：事物刹那性，助益乃可能。如是说故。第三，说决定义务之量，有三：立宗，立名，以何而定之理。第一，有二：一体关系之决定，及彼生关系之决定。第一，名言成立之关系，乃是名与义二者，误认为一，以一词之约定而成立，然于意义上并非一体。总与别之关系，亦以单方面之反体与双方面之反体，作一体之约定而成立，然于意义上，一物之本体已被遮止。意义成立之关系，乃是因与法，于遣除之角度上，反体虽异，然于意义上，以何而成立为一体耶？对此，有根本之因成立，及彼之理成立二者。第一为：自性唯有，及具关系之体性。又，坏灭唯有，具关系。故声为无常。如是等，经论中多数场合，皆说作为因。如“坏灭为果及有性”之时，说果作为因，及说有作为因二者。此处，有者如其字面意义，若有则遍及无常，此承许于藏语之词汇上稍有不妥。于成立声为无常时，作为因所立之有与事物二者，于印度语中，有bhava（梵文天城体：भव，梵文罗马拟音：bhava，汉语字面意思：有）一词，故而或译为事物，或译为有，然于遣除之角度上，对于有，往昔之译师们亦多有宣说，如云：总有则极力宣扬。又云：于一切反体皆有故。又云：反体相同者，乃是有性。又如《释量论》亦云：彼非自性之反体，于一切事物皆有者。如是说故。彼
English
All are momentary. Where is there any abiding? As it says. Here also, it says, 'Since it is momentary, from what does action arise?' Therefore, it is not appropriate to say that. Although there is action that benefits the momentary, ordinary minds cannot ascertain it. As it says in the Pramāṇaviniścaya, 'Momentary things are possible to benefit.' Therefore. Third, explaining the valid cognition that determines relationships, there are three: establishing the definition, identifying the basis of the definition, and how they are determined. First, there are two: the determination of the relationship of one entity and the determination of the relationship of arising from that. First, the relationship of establishing terminology is established by making a single term agreement when the two, the sign and the signified, are mistaken as having the same meaning, but they are not one in meaning. Also, the relationship between the general and the particular is established by making a single term agreement for the single reverse and the double reverse, but in meaning, the single substance has already been negated. The relationship of establishing meaning is that although the reverse is different in terms of the elimination of the sign and the property, how is it established as being one in meaning? For this, there are two: establishing the root sign and establishing its mode. The first is: 'Just having self-nature and the nature of having a relationship.' And, 'Just having destruction, having a relationship. Therefore, sound is impermanent.' It is said that these are established as signs in most cases in the scriptures. In the case of 'destruction as effect and just being,' it is said that the effect is established as a sign and that being is established as a sign. Here, some accept that sound, as it is, is pervaded by impermanence, which is somewhat uncomfortable in Tibetan terminology. When establishing sound as impermanent, the being and the thing that are established as signs are called bhava (藏文：བྷ་ཝ་，梵文天城体：भव，梵文罗马拟音：bhava，汉语字面意思：有) in India, so some translate it as thing and some translate it as being. However, in terms of elimination, the earlier translators often spoke of being as being. As it says, 'The general being is greatly proclaimed.' And, 'Because it exists in all reverses.' And, 'Those that are the same reverse are just being.' And, as it says in the Rigs gter, 'That which is not the reverse of self-nature, exists in all things.' Therefore. That
Tibetan
ས་ན་གང་བྱས་པའམ་དངོས་པོ་ཡིན་ན། མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་བྱས་པའམ་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་སྦྱོར་བ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི། ཁྱད་པར་ལྟོས་པ་བ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་རང་བཞིན་དག་པ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་དེ་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པར་མངོན་སུམ་ཕྲུགས་གསུམ་ལ་སོགས་པས་ངེས་པར་བྱེད་ལ། དེའི་རྟགས་ལས་བྱས་པར་ངེས་པ་བྱེད་ཅིང་། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རྟགས་ལས་དངོས་པོར་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ལྟོས་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། གནོད་པ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གང་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཞན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་ན་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་རྒྱུ་ཚོགས་པ་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་དེ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་འབྲས་སྐྱེད་པ་བཞིན། བུམ་པ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བུམ་པ་འཇིག་པ་ཐོ་བ་སོགས་དང་། ཤིང་འཇིག་པ་མེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་འགོག་པ་ལ། ཆོས་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། །ཞེས་སོགས་དང་། མེ་ལས་དོན་གཞན་གྱུར་པ་དག །ཅེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདིར་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་དུ་བཤད་པའི་དོན་ལ་འཇིག་པར་བྱ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་བུམ་པའི་འཇིག་པར་བྱས་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་དང་། བུམ་པ་ཞིག་ནས་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་བུམ་པའི་འཇིག་པ་བྱས་པ་བྱེ་བྲག་པའི་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྦྱར་བའི་ཚེ་བུམ་པའི་རྒྱུ་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྒྱུ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ལ་སྦྱར་བའི་ཚེ་རྒྱུ་གཏན་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི། དབང་ཕྱུག་པ་རྣམས་བྱ་རོག་ཕལ་ཆེར་ནག་པོ་ཡིན་ཀྱང་དཀར་པོ་སྲིད་པ་ལྟར། དངོས་པོ་ཕལ་ཆེར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཀྱང་། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་རྟག་པ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་གཙོ་བོས་བྱས་ཀྱང་རྟག་པ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་བྱས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་ཞེས་ཟེར་བའི། དང་པོ་འགོག་པ་ལ། གང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་ན་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་རྟག་པ་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ག
Chinese
凡是所作或者事物，都是无常的，这是周遍的。例如瓶子一样，声音也是所作或者事物。在以上两个论式中，前者是观待差别的，后者是自性清净的。第二，分为确立宗法和确立周遍两部分。第一部分，声音从自因所生，可以通过现量、比量、至教量等来确定。从它的有为性可以确定它是有为法，从它具有作用能力可以确定它是事物。第二部分，分为不观待的因和有损害的因两种。第一种，凡是不观待自己的因之外的其他而转变成它的自性，就必定是它的自性。例如，因的集合体的最后一个刹那，不观待自己的因之外的其他而产生自己的果。瓶子也是不观待自己的因之外的其他而坏灭。这就是（不观待的因）。如果说因不成，因为瓶子的坏灭观待锤子等，树木的坏灭观待火。为了遮破它，（经文说）具有其他法义之因。等等，以及（经文说）从火之外的其他事物。等等。这里所说的坏灭无因的意义，对于要坏灭的事物，比如瓶子等，瓶子的坏灭被认为是佛教的观点，而瓶子坏灭后瓶子的事物不存在被认为是胜论派的观点。第一种情况，意思是瓶子的因之外没有其他的坏灭之因。后一种情况，意思是完全没有因。第二种是有损害的因。自在天派认为，虽然乌鸦大多是黑色的，但也有可能是白色的。同样，事物大多是无常的，但是自在天等的一些事物是常的，所以因（事物）落入了不相似的一方。数论派认为，声音等变化的事物虽然是由自性（神我）所造，但却是常的，所以因（有为性）落入了不相似的一方。对于第一种观点的遮破是，凡是次第和同时都不能起作用的，就必定是空无事物的。例如虚空。自在天等常法也是次第和同时都不能起作用的。
English
Whatever is made or is a thing, is invariably impermanent. For example, like a pot, sound is also made or is a thing. Of these two formulations, the former is dependent on distinctions, and the latter is self-purifying. Secondly, there are two parts: establishing the property of the subject and establishing pervasion. The first part is that sound is born from its own cause, which can be determined by direct perception, inference, and scripture. From its characteristic of being made, it is determined to be a product, and from its ability to perform a function, it is determined to be a thing. Secondly, there are two types: independent reason and contradictory reason. The first is that whatever turns into its own nature without depending on anything other than its own cause is necessarily its own nature. For example, the last moment of the collection of causes produces its own effect without depending on anything other than its own cause. The pot also decays without depending on anything other than its own cause. That is (the independent reason). If it is said that the reason is not established because the destruction of the pot depends on a hammer, etc., and the destruction of the tree depends on fire, then to refute that, (the scripture says) having a reason of other dharma meaning. And so on, and (the scripture says) other things than fire. and so on. Here, the meaning of saying that destruction is without cause, for the object to be destroyed, such as a pot, the destruction of the pot is considered to be the Buddhist view, and the non-existence of the object of the pot after the pot is destroyed is considered to be the Vaisheshika view. In the first case, it means that there is no other cause of destruction other than the cause of the pot. In the latter case, it means that there is absolutely no cause. The second is the contradictory reason. The Ishvaravadins (followers of Ishvara) say that although most crows are black, white ones are possible. Similarly, although most things are impermanent, some things like Ishvara are permanent, so the reason (thing) falls into the dissimilar side. The Samkhyas say that although the changing things like sound are made by Prakriti (primordial matter), they are permanent, so the reason (being made) falls into the dissimilar side. The refutation of the first view is that whatever is devoid of the ability to function sequentially and simultaneously is necessarily devoid of things. For example, space. The permanent things like Ishvara are also devoid of the ability to function sequentially and simultaneously.