Tibetan
རིགས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་པ་ཡིན་ན་སྔོན་པོའི་རིགས་དེ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མིཾང་། མིང་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་ཡིན་པ་སྔར་མིང་སོགས་བརྗོད་ན་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཚུལཾ། དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་གཟུང་དོན་འཕེན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དྲན་ཤེས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཞིག སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་དྲན་པ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་གྱི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེཾ། སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་མིན་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་དེ་རང་གི་དངོས་རྒྱུའི་དུས་སུ་འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་ཐལ། དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། རྣཾམ། དྲན་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དོན་གྱིས་དངོས་སུ་གཏད་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། རྣཾམ། དྲན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། མཐོང་རུང་གི་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བར་ཐལ། ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་མཐོང་རུང་གི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདཾག དོན་ཡིན་ཡང་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཁོ་ན་ལ་རྟག་ཏུ་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དྲན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོས་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། དྲན་པ་པོའི་བློ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། དེཾ། གལ་ཏེ་དྲན་པ་པོས་བརྗོད་པའི་ཚེ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བ་ཁོ་ན་བརྗོད་ཅིང་། ཉན་པ་པོས་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འཆད་པ་པོ་དང་། ཉན་པ་པོའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། དོན་གཅིག་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡུལ་གཞན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཾལ། གལ་ཏེ་བློའི་ཡུལ་གཉིས་པོ་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། གཟུང་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་ཞེན་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་པར་བསྟན། ཕྱི་མ་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པར་བསྟན། ཚུལ་དེས་རྣམ་བཅས་མི་འགྲུབ་རྣམ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉམཾས། གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལྡོག་ཁྱབ་རྟགས། གཉིས་པ་ནི། འདིཾ། གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་སོགས་བློ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དང་། ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་གྱི་ཚུལ་གཉིས། འཛིན་རྣམ་གྱི་ཚུལ་གཅིག་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་དུ་རང་རང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དོན་འབྲས་ཡིན་པས་བསྲེ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། དོན་དང་བསྲེ་བ་འདྲ་བ་ལས་གཞན་མིན། འདྲ་བའི་ཕྱིར་ན་དོན་དང་བསྲེ་བ་བསྟན། གཞན་དུ་ཕྱི་མ་བསྲེ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོཾན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཡུལ་རྣམ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཤེས་པ་དྲན་ན་དོན་ཡང་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སྣང་བ་དང་ཡིད་བྱེད་ཆོས་ཅན། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དྲན་ན་ཁྱོད་དྲན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། འབྲས་བུ་ཡིན་ན་རང་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་དྲན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དོན་གྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་དྲན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྫ་བུམ་དྲན་ན་རྫ་མཁན་དྲན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ལ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱདཾ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་བསྲེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་གྱིས་བྱས་
Chinese
不应成为一类，因为是无常的缘故。如果是常法，那么青色的种类，作为有法，不应成为产生回忆青色的忆念识，因为是常法的缘故。第二：名，名称等，作为有法，你不应成为忆念识的所取义，因为你如果是忆念识的所取义，在之前说“如果说名称等”的时候已经遮止了。第三：ཚུལཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），忆念识，作为有法，不是具有所取义的，因为对于自己的所取义的施与者存在与否不随之而行止的缘故。如果说即使忆念识是具有义的形象，但是它的因——经历不是具有义的形象，那么，回忆青色的忆念识，作为有法，你不应成为具有义的形象，因为你是由缘于青色的执著的现量所产生的，而缘于青色的现量是空无义的形象的缘故。第四：如果说忆念不是由经历所产生的，而是由所忆念的义直接产生的，那么，དེཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），回忆青色的忆念识，作为有法，你不应成为由青色直接产生的，因为青色在作为自己的直接因的时候已经灭尽的缘故。如果具有由义所生的义的形象，那么，执著青色的根现量，作为有法，应成为具有义的形象，因为是由义所生的缘故。རྣཾམ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），忆念，作为有法，你所显现的义的形象不是由义直接给予的形象，因为你是对境不明显显现的心识的缘故。第五：རྣཾམ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），在忆念识中显现的义的形象，作为有法，也应被处于可见之境的其他补特伽罗所见，因为是与识相异的可见之义的缘故。བདཾག （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），如果说即使是义，也因为恒常与自己的有境的心识相关联，所以不被他人所知，那么，在忆念识中显现的形象，作为有法，即使被忆念者说出，也不应被他人所知，因为仅仅与忆念者的心识的对境相关联的缘故。དེཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），如果说在忆念者说的时候，仅仅说自己心识中显现的，而听者仅仅了知自己心识中显现的形象，那么，讲述者和听者的两个心识，作为有法，不应成为在同一个意义上结合，因为仅仅执
English
It should not become a category, because it is impermanent. If it is permanent, then the category of blue, as the subject, should not be the producer of the memory consciousness that remembers blue, because it is permanent. Second: Name. Names, etc., as the subject, you should not be the object of apprehension of memory consciousness, because if you are the object of apprehension of memory consciousness, it has already been refuted in the previous statement "if names, etc. are mentioned." Third: Ts'ulam (ཚུལཾ，，，meaning: ). Memory consciousness, as the subject, is not one that possesses an object of apprehension, because it does not follow the presence or absence of the giver of its own object of apprehension. If it is said that even if memory consciousness has the aspect of an object, its cause, experience, does not have the aspect of an object, then, the memory consciousness that remembers blue, as the subject, you should not have the aspect of an object, because you arise from the direct perception that apprehends blue, and that direct perception that apprehends blue is empty of the aspect of an object. Fourth: If it is said that memory does not arise from experience, but arises directly from the object to be remembered, then, Dem (དེཾ，，，meaning: ). The memory consciousness that remembers blue, as the subject, you should not arise directly from blue, because blue has already ceased at the time of being its own direct cause. If it possesses the aspect of an object that arises from an object, then, the sense direct perception that apprehends blue, as the subject, should possess the aspect of an object, because it arises from an object. Nam (རྣཾམ，，，meaning: ). Memory, as the subject, the aspect of the object that appears to you is not the aspect directly given by the object, because you are a mind that appears with an unclear object. Fifth: Nam (རྣཾམ，，，meaning: ). The aspect of the object that appears in memory consciousness, as the subject, should also be seen by other individuals who are in the realm of the visible, because it is a visible object that is different in substance from consciousness. Bam (བདཾག，，，meaning: ). If it is said that even if it is an object, it is not known by others because it is always connected as an object only to the mind that has its own object, then, the aspect that appears in memory consciousness, as the subject, even if spoken by the rememberer, should not be known by others, because it is connected only to the object of the rememberer's mind. Dem (དེཾ，，，meaning: ). If it is said that when the rememberer speaks, he only speaks of what appears in his own mind, and the listener only understands the aspect that appears in his own mind, then, the two minds of the speaker and the listener, as the subject, should not be connected to the same meaning, because they only hold
Chinese
的缘故。གཾལ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）如果认为两个心识的对境相似而误认为是一个，那么，进行讲修的两个心识有法，不了解所取境的如实相，因为是相似而误认为一的执著心。第二，由于相的多寡有差别而成立有三：首先说明第一个识是二相，之后说明后一个识以各自的相增多，以该方式不成立具相，是破除相。第一是：ཉམཾས། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）取色根识现量有法，你具有二相，因为你是以具有二相的方式被后来的忆念识所缘。周遍，是反周遍的因。第二是：འདིཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）取色根识现量有法，你和缘你的分别等后后的心识，是以各自的相增多，因为你具有所取相和能取相的二相，并且缘你的分别，是具有两个所取相，一个能取相，共三相的方式被各自的后来的识所缘。第三有四：如果是境的果，则混合则太过分；与境混合不是与相似的其他，因为相似则说明与境混合，否则，则后来的没有混合太过分。第一是：དོཾན། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）如果认为境相的识是以成为识自己的体性的境相的理由，不是以境的相差别而执著后来的识，而是以是境的真果的理由而忆念识，则也忆念境，那么，成为根识现量的因的显现和作意有法，如果忆念根识现量，则你遍及被忆念，因为根识现量是你的真果的缘故。དེཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）如果是果，则遍及与自因一起忆念，因为境相的识是以是境的真果的理由而与境一起忆念。如果承认，则忆念陶罐遍及忆念陶匠，因为是那个承认的缘故。第二是：如果认为境相的识具有境所作的差别，因此与境一起忆念，那么，ཁྱདཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）境相的识有法，你是成为与境一起混合的因的境所作
English
because of. གཾལ། If it is thought that the two minds' objects are similar and mistaken for one, then, the two minds that are engaged in teaching and learning have the characteristic that they do not understand the reality of the object to be grasped, because they are clinging minds that mistake similarity for oneness. Second, there are three proofs because the number of aspects varies: First, it is explained that the first consciousness has two aspects, and then it is explained that each subsequent consciousness increases in its respective aspects. In this way, it is not established as having aspects, and it is a refutation of aspects. The first is: ཉམཾས། (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) The direct perception of the sense of form has the characteristic that you have two aspects, because you are perceived by the subsequent memory consciousness as having two aspects. It is pervasive, and it is the reverse pervasive reason. The second is: འདིཾ། (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) The direct perception of the sense of form has the characteristic that you and the subsequent minds, such as the conceptualization that focuses on you, increase in their respective aspects, because you have two aspects of the object-grasped aspect and the subject-grasping aspect, and the conceptualization that focuses on you is perceived by each subsequent consciousness as having two object-grasped aspects and one subject-grasping aspect, for a total of three aspects. The third has four: If it is the result of the object, then mixing it would be too much; mixing with the object is not other than similarity, because similarity indicates mixing with the object, otherwise, it would be too much for the subsequent not to be mixed. The first is: དོཾན། (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) If it is thought that the consciousness of the object-appearance is not grasping the subsequent consciousness by differentiating the aspect of the object because it is the object-aspect that has become the nature of the consciousness itself, but because it is the true result of the object, then if the consciousness is remembered, the object is also remembered, then, the appearance and attention that have become the cause of the direct perception of the sense have the characteristic that if the direct perception of the sense is remembered, then you are pervasive with being remembered, because the direct perception of the sense is the true result of you. དེཾ། (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) If it is the result, then it is pervasive with being remembered together with its own cause, because the consciousness of the object-appearance is remembered together with the object because it is the true result of the object. If it is admitted, then remembering the pottery jar is pervasive with remembering the potter, because it is the reason for that admission. The second is: If it is thought that the consciousness of the object-appearance has the difference made by the object, therefore it is remembered together with the object, then, ཁྱདཾ། (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) The consciousness of the object-appearance has the characteristic that you are made by the object that has become the cause of mixing with the object