Tibetan
་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་འཛག་པར་སྣང་བ་དེ་ཆོས་མཐུན་ལ་མི་ལྟོས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཛིན་རྣམ་བདག་ཉིད་མྱོང་བ་རང་རིག་གྲུབ། རང་རིག་ཚད་འབྲས་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར། རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་རྣམ་རྫུན་པའི་ལུགས་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེཾ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་རྣམ་དེས་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྣམ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མཚོན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དཔཾེར། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞལ་བྱ། ཁྱོད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། ཁྱོད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྣམ་པ་བདེན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་། འདོད་ཆགས་གཞལ་བྱར་གཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ནི། དེཾ། ཆགས་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་སྟེ། རང་ཉིད་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་པ་ལྟར། རྣམ་རྫུན་པའི་ལུགས་ལའང་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་དང་། རང་གཞལ་བྱ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་སྟེ། རང་ཉིད་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་པའམ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རང་རིག་ཚད་མར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བདཾག ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། འདིར་འཛིན་རྣམ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཚད་མར་བཤད་པ་དང་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་རང་རིག་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རྣམ་གཞག་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད། རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཤེས་བཤད་དེ་བསྒྲུབ། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་བཤད་དེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། དོགས་པ་ཡོད་མེད་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། དབང་པོ་གསལ་དང་མི་གསལ་ཁྱད་ལས་བསྒྲུབ། མེད་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྣང་བས་བསྒྲུབ། ཉེ་རིང་བར་མའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལས་བསྒྲུབ། གཟུང་ཡུལ་འགགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པས་བསྒྲུབ། དོན་མེད་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་མདོ་མཛད་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་གཉིས་དང་། བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་རིགས་པ་ལྔ་སྟེ་བདུན་དུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུཾལ། གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྐྱེན་གསུམ་ཀ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་མཚུངས་ན་ཡང་ཁྱོད་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་ལ་སོགས་པ་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་ནའང་། བུ་ཚ་དེ་ཕ་མ་གང་རུང་གི་གཟུགས་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེཾ། གཟུགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རྐྱེན་གཞན་གཉིས་གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུར་མཚུངས་ན་ཡང་ཁྱོད་གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཞག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་རང་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་མེད་ཕྱིར་ན་རྣམ་མེད་དོགས་པ་མེད། དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོཾན། གཟུང་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་མེད་པ་དོགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་དེ། དོན་ཉིད་དངོས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། འདཾས། འདས་པའི་བུམ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་ཅིང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རང་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་གྲུབ་སྟེ། རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ཡིན་པ་དགག ལྡན་པ་མིན་པའི་དོན་ལྡན་དགག དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ལྡན་དགག རྣམ་པ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་དགག རྣམ་པར་ཤེས་ལས་ཐ་དད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔོཾ། འདས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ལ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་རིགས་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་སོགས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྔོན་པོའི་རིགས་དེ་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་སྔོན་པོའི་རིགས་དེ་ཆོས་ཅན།
Chinese
是因为贪执的缘故，自性显现为能取和所取的二取迷乱。例如，对于有眼翳的人来说，看到毛发脱落的现象，这与法性并不相符。第二部分有三点：执相即自性体验，成立自证；自证是衡量一切知识的标准；排除与自证是量之说的矛盾。第一点是：那么，在唯识宗的观点中，自证的衡量标准和结果是什么呢？答：显现为对境的知识，具有法性。你完全断除的执相，就是自性之觉，因为你本身就是完全断除对境的执相的自性。执相具有法性，是成立自证的依据，因为能够表达自证。第二点是：例如，显现为对境的知识，具有法性。你是所量，你完全断除的执相是量，你所体验的自证是结果，因为你是知识。例如，在认为相是真实的宗派中，当贪欲被认为是所量时，自证的特征就成立为量和结果。为了证实这一点：答：贪欲等具有法性，能够被自己体验，因为生起为自己体验的体性，就像所认为的那样。在唯识宗的观点中，显现为对境的知识，具有法性。能够让自己被体验本身就是量，是自己所量，并且体验它的自证是结果，因为生起为自己体验的体性。第三点是：如果执着的相或能够自我体验的是量，那么与陈那论师所说的自证是量相矛盾，是这样吗？答：陈那论师具有法性。在此，执相和体验本身被说成是量，而您所说的自证是量并不矛盾，因为您是从自证的作用方面来考虑而说成是量。第二，关于解释那个观点的论证，有两点：解释两种方式的论证的理路；解释自证的论证的理路。第一部分有两点：解释对境的知识和那个知识，并加以论证；解释后来的记忆，并加以论证。第一部分有七点：通过有无疑惑的差别来论证；通过相的多寡差别来论证；通过同时认知的确定性作为依据来论证；通过根识的清晰与否来论证。
English
Because of the power of attachment, self-nature appears as the confusion of the two graspers, the grasper and the grasped. For example, for someone with blurred vision, the appearance of hair falling out is not in accordance with the Dharma. The second part has three points: grasping aspect is the self-experiencing, establishing self-awareness; self-awareness is the measure of all knowledge; refuting the contradiction with the statement that self-awareness is valid. The first point is: So, in the view of the Vijnanavada school, what is the measure and result of self-awareness? Answer: The knowledge that appears as an object, has the nature of Dharma. The grasping aspect that you completely cut off is the self-awareness, because you yourself are the nature of the grasping aspect that completely cuts off the object. The grasping aspect has the nature of Dharma, and is the basis for establishing self-awareness, because it can express self-awareness. The second point is: For example, the knowledge that appears as an object, has the nature of Dharma. You are the object to be measured, the grasping aspect that you completely cut off is valid, and the self-awareness that you experience is established as the result, because you are knowledge. For example, in the school that believes that appearances are real, when desire is considered the object to be measured, the characteristics of self-awareness are established as valid and the result. To prove this: Answer: Desire and so on have the nature of Dharma, and can be experienced by oneself, because they arise as the nature of experiencing oneself, just as it is believed. In the view of the Vijnanavada school, the knowledge that appears as an object, has the nature of Dharma. The very act of allowing oneself to be experienced is valid, is the object to be measured by oneself, and the self-awareness that experiences it is established as the result, because it arises as the nature of experiencing oneself. The third point is: If the grasping aspect or what can be self-experienced is valid, then it contradicts what Acharya Dignāga said that self-awareness is valid, is that so? Answer: Acharya Dignāga has the nature of Dharma. Here, the grasping aspect and experience itself are said to be valid, and your statement that self-awareness is valid is not contradictory, because you are considering it from the aspect of the function of self-awareness and saying it is valid. Second, regarding the explanation of the arguments for that view, there are two points: explaining the reasoning for the arguments of the two ways; explaining the reasoning for the arguments of self-awareness. The first part has two points: explaining the object of knowledge and that knowledge, and arguing for it; explaining the later memory, and arguing for it. The first part has seven points: arguing through the difference of having or not having doubt; arguing through the difference of many or few appearances; arguing through the certainty of simultaneous perception as the basis; arguing through the clarity or unclearness of the sense consciousness.
Chinese
由彼而成立。 无有而以坛城之相显现而成立。 由远近中三之差别而成立。 所取境虽灭，然以显现存在而成立。 初者有二，以义于义之相中产生而成立。 以无义于义之相中显现而成立。 初者是： 概括而言，境识彼之识，由差别而即二法。 如是所说之义，就造论者自己之理二者，及造论之理五者，共有七者。 其中初者是： 喻，执色根之现量法，汝之三缘皆与汝之因为同等，然汝将生为具足色之相，如是生起，乃是缘起之法性之故。譬如食物等虽为子之因，然子嗣亦如父母任何一方之相而生。 彼，色法，汝与另二缘虽同为执色根之现量之因，然汝有安立为执色根之现量之境之理由，汝于执色根之现量，由自方而为自类之相之创造者之故。 二者有二，以无义之故，无有无相之疑惑。 遮遣欲许为有义之他论。 初者是： 义，具有所取义之识法，或生起无有成为自性之相之疑惑，以义本身显现为真实之故。 例，执取过去瓶之分别念法，心识本身成立为具二法者，以有境与有境二者显现，且显现为境者并非自之外之义之故。 是故彼法，成立为自之体性为觉性，以自性为具二法之故。 二者有五， 遮遣是种之有义。 遮遣非有之有义。 遮遣彼之外之有义。 遮遣相由义所生。 遮遣与识相异。 初者是： 喻，于忆念过去蓝色之忆念识中所显现者，彼法，非蓝色之种，以显现为蓝等各异之故。 此外，蓝色之种彼为常或无常？ 若为无常，则蓝色之种彼法。
English
It is established by that. It is established by the appearance of the mandala even though it is non-existent. It is established by the three differences of near, far, and intermediate. It is established by the fact that even though the object of grasping ceases, there is still appearance. The first has two parts: it is established by the arising of meaning in the form of meaning; it is established by the appearance of meaning in the form of non-meaning. The first is: In summary: "The knowledge of the object, that knowledge, from the distinction, is indeed twofold." As for the meaning of what was said, there are two reasons of the author himself and five reasons of the treatise, making seven in total. The first is: Example: The direct perception of the sense of form is the subject. Although all three of your conditions are the same as your cause, you will arise as possessing the form of form, because that arising is the nature of dependent origination. For example, although food and so on are the cause of a child, the offspring is born resembling the form of either parent. That, form, is the subject. Although you and the other two conditions are the same as the cause of the direct perception of the sense of form, you have a reason to be placed as the object of the direct perception of the sense of form, because you are the creator of the form of your own kind from your own side to the direct perception of the sense of form. The second has two parts: because there is no meaning, there is no doubt of no form. Refuting the arguments of others who want to allow it to be meaningful. The first is: Meaning: The knowledge of the object to be grasped is the subject. There may be doubt that there is no form that has become its own nature, because the meaning itself appears to be real. Example: The conceptual thought that grasps the past pot is the subject. The mind itself is established as having two aspects, because there is an appearance of both object and subject, and the appearance as an object is not a meaning other than itself. Therefore, that is the subject. It is established that its own nature is awareness, because its own nature has two aspects. The second has five parts: Refuting that the genus is meaningful. Refuting the meaningful that is not meaningful. Refuting the meaningful other than that. Refuting that the form arises from meaning. Refuting that it is different from consciousness. The first is: Example: That which appears in the memory consciousness of remembering the past blue is the subject. It is not the genus of blue, because it appears as different such as blue. Furthermore, is that genus of blue permanent or impermanent? If it is impermanent, then that genus of blue is the subject.