Tibetan
པའི་ཁྱད་པར་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ལས་གཞན་མིན་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཁྱོད་ལ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འདྲ་བ་ལས་ཚད་མ་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དཾང་། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་མིན་པར་འཛིན་རྣམ་རྐྱང་པ་ཅན་ཡིན་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་འཛིན་རྣམ་རྐྱང་པ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་འཛིན་རྣམ་རྐྱང་པ་ཅན་ཡིན་པ་གང་ཞིག རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ཁྱོད་ལས་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀ་འཛིན་རྣམ་རྐྱང་པ་ཅན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེཾ། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དེར་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གཞཾན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་ཡིན་པས་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་པ་ལས་གཞན་དོན་གྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པས་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་ན་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་སྔོན་པོ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ན་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་གྱི། ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་མི་དྲན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཁྱོད་ཁོ་ན་སྔོན་པོའི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ། དོན་ལ་བརྟེན་ནས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པར་དགག ཕྱི་དོན་གཞན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག ཕྱི་དོན་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དགོད། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ། གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ངེཾས། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ལས་རྫས་གཞན་མིན་ཏེ། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྣམཾ། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་དང་དེ་ལ་རང་དུས་སུ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། ཐ་དད་དུ་བདེན་པར་མི་གྲུབ་སྟེ། ཐ་དད་དུ་མི་བདེན་བཞིན་དུ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཞིན། གཏན་ཚིགས་དེ་མི་མཐུན་ཕྱོག
Chinese
因为显现的差别不是事物以形象显现之外的其他。因为除了事物以形象显现之外，你没有事物所产生的差别。例如，就像没有理由将相似之处与一个量混合一样。第三是，当（དཾང་།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：当）事物显现的意识不是二相，而是仅仅具有执取相时，事物显现的意识，作为有法，你所缘的后续意识应该是仅仅具有执取相的。因为你是仅仅具有执取相的，理由相同。如果承认，那么，那个作为有法，你所缘的后续意识不能在形象方面与你区分开来。因为你和你所缘的后续意识都同样是仅仅具有执取相的。当（དེཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：当），先前显现的根识，作为有法，你具有自身显现的蓝色形象，因为你被后续的忆念意识所缘。第四是，其他（གཞཾན།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：其他），事物显现的意识因为具有事物的形象而忆念为具有事物的形象，而不是事物真实的果，因此忆念为具有事物的形象，那么先前显现的根识，蓝色的第一个刹那，作为有法，只有你被忆念为具有事物的形象，而你所缘的后续意识不被忆念为具有事物的形象。因为在你和它两者之中，只有你是蓝色的真实果。第三，通过同时显现确定的标志来证明，有两种：否定外境后证明二相，依靠事物证明二相。第一种有三种：否定显现是外境，否定外境其他的论证，消除对外境不存在的争论。第一种有三种：确立理由，建立周遍，总结结论。第一是，当（ངེཾས།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：当），先前显现的根识，自身显现蓝色的形象，作为有法，不是与先前显现的根识不同的实体，因为与先前显现的根识同时显现是确定的。第二是，形象（རྣམཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：形象），先前显现的根识和它自身显现的蓝色，作为有法，不能成立为真实的他体，因为在不是他体的同时显现为他体。例如，就像在错乱的根识中显现的两个月亮的形象一样。这个理由是不相符的方面
English
Because the difference in appearance is nothing other than the manifestation of the object in its form. Because apart from the manifestation of the object in its form, you have no difference made by the object. For example, just as there is no reason to mix similarities into one valid cognition. Third, if (daṃ, Devanagari:, Romanized Sanskrit:, literal meaning:) the consciousness of object appearance is not two-aspect, but merely has the aspect of apprehension, then the consciousness of object appearance, as the subject, the subsequent consciousness that apprehends you should be merely having the aspect of apprehension. Because you are merely having the aspect of apprehension, for the same reason. If you accept, then, that as the subject, the subsequent consciousness that apprehends you cannot be distinguished from you in terms of form. Because both you and the subsequent consciousness that apprehends you are equally merely having the aspect of apprehension. Then (deṃ, Devanagari:, Romanized Sanskrit:, literal meaning:), the previously appearing sense consciousness, as the subject, you possess the blue form that appears in your own time, because you are apprehended by the subsequent memory consciousness. Fourth, other (gzhṃn, Devanagari:, Romanized Sanskrit:, literal meaning: other), the consciousness of object appearance, because it possesses the form of the object, is remembered as possessing the form of the object, and is not the real result of the object, so if it is remembered as possessing the form of the object, then the first moment of the previously appearing sense consciousness, blue, as the subject, only you are remembered as possessing the form of the object, and the subsequent consciousness that apprehends you is not remembered as possessing the form of the object. Because among you and it, only you are the real result of blue. Third, there are two ways to prove by the sign of simultaneous apprehension: negating external objects and proving two aspects, and relying on objects to prove two aspects. The first has three parts: negating that appearance is an external object, negating other proofs of external objects, and eliminating disputes about the non-existence of external objects. The first has three parts: establishing the reason, establishing pervasion, and summarizing the conclusion. First, when (ṅeṃs, Devanagari:, Romanized Sanskrit:, literal meaning: when), the previously appearing sense consciousness, the form of blue appearing in its own time, as the subject, is not a substance different from the previously appearing sense consciousness, because simultaneous apprehension with the previously appearing sense consciousness is certain. Second, form (rnamṃ, Devanagari:, Romanized Sanskrit:, literal meaning: form), the previously appearing sense consciousness and the blue appearing to it in its own time, as the subject, cannot be established as a truly different entity, because while not being different entities, they appear as different entities. For example, like the appearance of two moons appearing in a mistaken sense consciousness. That reason is a dissimilar aspect.
Tibetan
ས་སྔོ་སེར་གཉིས་ལ་ཞུགས་སོ་ཞེ་ན། སྔོཾ། ཐ་སྙད་དུ་སྔོ་སེར་གཉིས་ཆོས་ཅན། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་མ་ཡིན་ཏེ། གང་རུང་གཅིག་དམིགས་ན་ཅིག་ཤོས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མྱོངཾ་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་ན་རྫས་གཞན་དུ་མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ། རྫས་གཞན་ལ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེཾ། རྩ་བའི་སྦྱོར་བ་དགོད། གཉིས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ནི། རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་དོན་གྱིས་གཏད་པར་སྨྲ་བས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དྲིས་པ་ན། རྒྱུ།ཾ སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དབང་ཡིད་ལས་གཞན་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡོད་དེ། དབང་ཡིད་ལས་གཞན་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་མེད་ན་ཁྱོད་མི་སྐྱེ་བ་དང་། རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཾལ། དེ་ཆོས་ཅན། དམིགས་རྐྱེན་ཕྱི་དོན་ཡོད་མེད་ཀྱི་དབང་གིས་རེས་འགའ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་སྟེང་གི་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས་སྨིན་མ་སྨིན་ལས་རེས་འགའ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བྱེད་པོ་ཤེས་བྱེད་འཐད། ཤེས་བྱེད་བློ་སྣང་ཡིན་པར་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་མེད་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་དང་། དུ་བ་ལས་མེ་དཔོག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སཾ། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དང་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་མེད་ན་ཁྱོད་མི་རུང་བས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བློ་སྣང་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱོད་འཐད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དུཾ། དེ་ལྟར་ན་དུ་བ་མེས་བསྐྱེད་པ་མིན་པར་ཐལ། དུར་སྣང་གི་བློ་དེ་མེར་སྣང་གི་བློ་དེས་སྐྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དུ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་འགར་མེ་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དུར་སྣང་གི་བློ་དེ་མེར་སྣང་གི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དུར་སྣང་གི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་གཞི་འགར་མེར་སྣང་གི་བློ་རྟོགས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེཾ། དུར་སྣང་གི་བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དུ་ལྡན་གྱི་ལར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་པའི་ཤེས་རྒྱུད་ལ་མེར་སྣང་གི་བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་པའི་བློ་འབྱུང་རུང་དུ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐོར་གྱི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཤཱཀྱས་རྒྱུ་ཆོས་རྗེས
Chinese
如果问及青色和黄色两者是否相入，（藏文：སྔོཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：青）。在名言中，青色和黄色二者，并非同时确定，因为确定其中之一，并不能遍及确定另一个。 （藏文：མྱོངཾ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）。如果同时确定，则必然不是其他事物，因为其他事物上同时确定被排除。第三是，（藏文：དེཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：彼）。需要根本的结合。第二是，经部师说，相由外境所赋予，如果问及对此的论证，（藏文：རྒྱུ།ཾ，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：因）。取青的根识现量，具有根识之外的其他所缘缘，因为如果没有根识之外的其他所缘缘，则你不产生，并且是偶尔产生的同类。如果这样说，（藏文：གཾལ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）。那个法，并非由所缘缘外境的有无而偶尔产生，而是由自己的同类，即无间缘之上的境相习气成熟与否而偶尔产生。第三有二，即使没有外境，能作者和所知者也合理，驳斥所知是心相的争论。第一是，如果没有外境，那么从种子中产生苗芽，以及从烟推断出火等现象，将变得不合理。 （藏文：སཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）。在名言中，依赖于外境的所生能生和所知能知的现象，如果没有外境，那么你并非不合理，因为即使没有外境，依赖于心相，你也是合理的。第二是，（藏文：དུཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）。这样一来，烟并非由火所生，因为烟相的意识并非由火相的意识所生。如果承认，那么烟，从你的理由来看，在某些情况下，推断出火是不合理的，因为承认这一点。如果烟相的意识是火相意识的因，那么烟相的意识，从你的理由来看，在某些情况下，推断出火相的意识是不合理的，因为你仅仅是它的因。如果这样说，（藏文：དེཾ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：彼）。烟相的习气清晰觉醒的意识，对于具有烟的体相的习气清晰觉醒的识流来说，是能生起火相的习气清晰觉醒的意识的正确理证，因为这是具备那方面三种方式的理证。此处释迦以因法随。
English
If asked whether blue and yellow enter into each other, (Tibetan: སྔོཾ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: blue). In conventional terms, blue and yellow are not simultaneously determined, because determining one does not necessarily lead to determining the other. (Tibetan: མྱོངཾ་, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:). If they are simultaneously determined, then they must not be different entities, because simultaneous determination is excluded for different entities. The third is, (Tibetan: དེཾ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: that). The fundamental combination is required. The second is, the Sautrāntika says that appearances are endowed by external objects, so if asked for proof of this, (Tibetan: རྒྱུ།ཾ, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: cause). The direct perception of the sense consciousness that apprehends blue has an objective condition other than the sense consciousness, because if it did not have an objective condition other than the sense consciousness, it would not arise, and it is the basis for occasional arising. If so, (Tibetan: གཾལ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:). That phenomenon does not arise occasionally due to the presence or absence of an external objective condition, but rather arises occasionally due to the maturation or non-maturation of the imprint of the object appearance on the immediately preceding condition of its own likeness. The third has two parts: even without external objects, the agent and the knowable are reasonable, refuting the argument that the knowable is a mental appearance. The first is, if there are no external objects, then the phenomena of sprouts arising from seeds and inferring fire from smoke, etc., would become unreasonable. (Tibetan: སཾ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:). In conventional terms, the phenomena of the produced and the producer, and the knowable and the knower, which rely on external objects, are not necessarily unreasonable if there are no external objects, because even without external objects, they are reasonable by relying on mental appearances. The second is, (Tibetan: དུཾ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:). In that case, smoke is not produced by fire, because the consciousness of the smoke appearance is not produced by the consciousness of the fire appearance. If you accept this, then smoke, from your reason, it is unreasonable to infer fire in some cases, because you accept this. If the consciousness of the smoke appearance is the cause of the consciousness of the fire appearance, then the consciousness of the smoke appearance, from your reason, it is unreasonable to infer the consciousness of the fire appearance in some cases, because you are only its cause. If so, (Tibetan: དེཾ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: that). The consciousness in which the imprint of the smoke appearance is clearly awakened is a valid reason for proving that the consciousness in which the imprint of the fire appearance is clearly awakened can arise in the mental continuum in which the imprint of the smoke-possessing form is clearly awakened, because it is a reason that fulfills the three aspects of that. Here, Shakya follows the cause-dharma.