Tibetan
གས་རྟགས་ཀྱིས་དགག ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་རིགས་པས་དགག དེ་ཡི་ཉེས་སྤོང་བརྒྱུད་མར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔོཾ། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དེ་ཙམ་ལྔ་དང་བདེ་སོགས་གཅིག་ཡིན་པས་གཅིག་ཅར་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐཾ། སྔོ་སོགས་དང་བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པར་ཐལ། བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱིཾ། སྐྱེས་བུ་དུ་མའི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་འདོད་མི་འདོད་གོམས་པ་ལས་དགའ་གདུང་གི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཉམས་སུ་མྱང་བྱའི་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཀ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལཾ། གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདེ་སོགས་གོམས་པ་ལས་དགའ་གདུང་གི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་ཡང་། བློའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདེ་སོགས་གོམས་པ་ལས་དགའ་གདུང་གི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བས་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེཾ། དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་དེ་བདེ་སོགས་མིན་པར་ཐལ། དགའ་གདུང་གི་ངོར་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ན་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཾལ། དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཡིན་ཏེ། བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བློའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རིགས་ཐ་དད་ཡིན་ན་གཟུགས་འཛིན་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཀུན་དང་རིགས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཀུན་གྱི་ཟ་བ་པོ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིཾས། རིགས་ཐ་དད་ཡིན་ན་གཟུགས་འཛིན་མིན་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། རིགས་ཐ་དད་ཡིན་ན་རྒྱུ་འབྲས་མིན་པས་ཁྱབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་བདེ་སོགས་སུ་འདོད་པ་དེ་ཡང་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་སོགས་དང་བློའམ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་དང་དེས་བཞག་པའི་འབྲས་བུ་མིན་པར་ཐལ། རིགས་ཐ་དད་ཡིན་པས་གཟུགས་འཛིན་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ན། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཐལ། གཟུགས་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་བདེ་སོགས་སེམས་མེད་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མྱང་བྱ་ཡིན་པས་སེམས་སུ་གྲུབ། མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེཾ། བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ནང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་དགའ་གདུང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་མྱང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མྱང་བྱ་དེའི་རང་བཞིན་མིན་ན་མྱང་བྱ་དེའི་མྱོང་བྱེད་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བློ་མྱོང་ཐ་དད་མ་དམིགས་རྟགས་ཀྱིས་དགག ཁྱབ་པ་མ་ངེས་མཚོན་པའི་དཔེ་གཉིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཾལ། མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མིན་ཡང་བློའམ་ཆེན་པོ་ལ་རྣམ་པར་ཤར་བའི་བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོཾན། བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་རྗེས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་བློའམ་ཆེན་པོ་མེད་པར་ཐལ། དེ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་དཔེ་དགག ནང་གི་དཔེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྕགཾས། བློ་མྱོང་གཉིས་པོ་དོན་ལ་ཐ་དད་ཀྱང་འདྲེས་པས་བློ་ལ་ཐ་དད་དུ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ལྕགས་གོང་དམར་འབར་བར་སོང་བའི་ཚེ་ལྕགས་རྡུལ་དང་མེ་རྡུལ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེཾ། དངོས་པོ་ལ་རྫས་ཐ་དད་དང་རྫས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་མ་དམིགས་ན་རྫས་གཅིག་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཐཾ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་དེ་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་དེ་རྫས་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལྡོག་ཁྱབ་རྟགས། གདཾུག དངོས་པོ་ལ་འགའ་ཞིག་རྫས་ཐ་དད་དང་འགའ་ཞིག་རྫས་ཐ་དད་མེད་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཐལ། རྡུལ་དང་དཀར་སོགས་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་ཡང་རྫས་ཐ་དད་མིན། བློ་དང་མྱོང་བ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་སྣང་ཡང་རྫས་གཅིག་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལྟ་བུ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་བློ་མྱོང་གཉིས་པོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། གཅིཾག གཟུགས་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུན་ཕྱི་མ་ལ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ཡང་དག་གསལ་སྣང་སྒྲུབ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ནི། ཚད་མ་མདོར། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ
Chinese
以“གས་”字否定。以过于极端的理路否定。对那样的过失，通过传承来否定。第一：如果说，外境的五种“དེ་ཙམ་”和乐等是一，因此一起执持。那么，“སྔོ་”等和乐等，作为有法，成为是物质各异的，因为在不迷惑的意识中显现为物质各异。第二：对于众多士夫的相续，作为有法，对外境的一个事物，从专注、不专注的串习中，不成为喜忧的差别，因为所体验的乐苦二者都是外境的一个事物。第三：如果说，即使成为外境事物自性的乐等，从串习中不成为喜忧的差别，但是，成为意识自性的乐等，从串习中成为喜忧的差别，因此没有相违。那么，那五种“དེ་ཙམ་”不是乐等，因为如果是以喜忧的身份来体验的事物，那么遍是意识。那五种“དེ་ཙམ་”，作为有法，是乐等，因为是具有乐等自性的意识的所取境。周遍，如果种类各异，那么必须不是形色执持，如果这样说。作为有法，我，知识之士夫，不是一切境的执持者，因为与一切境种类各异。如果承认，那么，那，作为有法，不是一切境的享用者，因为是所承认的缘故。这个，如果种类各异，那么不是形色执持的理路，还有其他的必要，因为以种类各异，那么不是因果所遍的理由，也遣除了将那五种“དེ་ཙམ་”承许为乐等。外境的乐等和意识或者大，作为有法，不是能安立的因和由它所安立的果，因为种类各异，因此不是形色执持。如果仅仅是形色执持就成为因果，那么，我，知识之士夫和境，作为有法，成为因果，因为是形色执持。第三，否定乐等是无心之物，有二：因为是所体验，因此成立为心。否定由其他的体验者来体验。第一：那，乐等，作为有法，是内在的，因为从串习中成为喜忧。那，作为有法，是心的自性，因为是心
English
Negate with the syllable "གས་". Negate with reasoning that is too extreme. Refute such faults through lineage. First: If it is said that the five "དེ་ཙམ་" of the external world and happiness, etc., are one, therefore they are grasped together. Then, "སྔོ་", etc., and happiness, etc., as the subject, it follows that they are different substances, because they appear as different substances in non-deluded consciousness. Second: For the continuums of many individuals, as the subject, from focusing on one object of the external world, from the habit of wanting or not wanting, it does not become the difference of joy and sorrow, because both happiness and suffering to be experienced are one object of the external world. Third: If it is said that even if happiness, etc., which have become the nature of external objects, do not become the difference of joy and sorrow from habit, but happiness, etc., which have become the nature of consciousness, become the difference of joy and sorrow from habit, therefore there is no contradiction. Then, those five "དེ་ཙམ་" are not happiness, etc., because if it is something to be experienced in the form of joy and sorrow, then it is pervasive with consciousness. Those five "དེ་ཙམ་", as the subject, are happiness, etc., because they are the objects of the consciousness that possesses the nature of happiness, etc. It is pervasive, if the types are different, then it must not be form-holding, if it is said. As the subject, I, the knowledgeable person, am not the holder of all objects, because I am different in type from all objects. If it is admitted, then, that, as the subject, is not the enjoyer of all objects, because it is admitted. This, if the types are different, then the reasoning that it is not form-holding, there is also another necessity, because with the reason that if the types are different, then it is not pervasive with cause and effect, it also eliminates the acceptance of those five "དེ་ཙམ་" as happiness, etc. The happiness, etc., of the external world and consciousness or the great, as the subject, are not the cause that establishes and the effect that is established by it, because the types are different, therefore it is not form-holding. If merely being form-holding becomes cause and effect, then, I, the knowledgeable person and the object, as the subject, become cause and effect, because it is form-holding. Third, negating that happiness, etc., are inanimate, there are two: because it is to be experienced, therefore it is established as mind. Negating that it is experienced by other experiencers. First: That, happiness, etc., as the subject, is internal, because it becomes joy and sorrow from habit. That, as the subject, is the nature of mind, because it is mind
Chinese
是所应体验之故。周遍，若非所应体验之自性，则必须不是彼所应体验之体验者之故。第二分二：以心与体验异体未见的理由遮破，遮破表示周遍不决定的二例。第一者：驳。不成，谓我知识之士夫虽非乐等之自性，然体验于心或大者上显现之乐等之故耶？答：现。乐等法，除了具有体验之相及随后的忆念之相以外，不存在你的显现之心或大者，以彼可显现而未见之故。第二分二：遮破外例，遮破内例。第一者：驳。心与体验二者于义虽异，然以混合故，于心不显现为异体，如铁块烧红之时，如铁粉与火粉一般耶？答：彼。于事物上，安立实体异体与实体非异体不应理，以若未现量见为实体一，则非实体一，故不周遍之故。驳。现量见为实体异体，彼非实体异体之成立因，以现量见为实体一，彼非实体一之成立因之故。周遍，以反周遍为理由。责。于事物上，安立某些是实体异体，某些是实体非异体无有理由，以尘与白等虽显现为实体异体，然非实体异体，心与体验二者虽显现为实体一，然非实体一之故。第二者：于一识之眷属中，如感受乐受般清晰生起之时，痛苦等虽未见为异体，然如是异体，如心与体验二者虽有异体，然未见为异体耶？答：一。取色眼之识法，于你的眷属中，感受乐受清晰生起之时，虽未见感受痛苦，然感受乐苦二者成立为实体异体，以于你的后一相续中，生起感受痛苦之时，痛苦彼从先前的乐受彼上见为异体之故。第四，成立真实清晰显现，即宣说瑜伽现量者：量经中云：瑜伽士之尊所说，不杂乱之义仅。
English
Because it is to be experienced. It is pervasive, because if it is not the nature of what is to be experienced, then it must not be the experiencer of what is to be experienced. The second has two parts: refuting the difference between mind and experience with the reason of non-perception, and refuting two examples that indicate the uncertainty of pervasiveness. The first is: Objection. It is not established, saying that although the self, the person of knowledge, is not the nature of happiness, etc., it experiences happiness, etc., which appear in the mind or the great? Answer: Manifest. Dharmas such as happiness, etc., do not have your appearing mind or great except for having the aspect of experience and the aspect of subsequent memory, because it is perceptible but not perceived. The second has two parts: refuting external examples, refuting internal examples. The first is: Objection. Although the two, mind and experience, are different in meaning, they are mixed, so they do not appear different in the mind, like iron filings and fire dust when an iron block is burned red? Answer: That. It is unreasonable to establish the distinction between substance difference and substance non-difference in things, because if it is not directly perceived as one substance, then it is not one substance, so it is not pervasive. Objection. The direct perception of substance difference is not the proof of substance difference, because the direct perception of substance one is not the proof of substance one. It is pervasive, with reverse pervasiveness as the reason. Charge. There is no reason to establish some things as substance difference and some as substance non-difference, because dust and white, etc., appear as substance difference but are not substance difference, and mind and experience appear as one substance but are not one substance. The second is: When a feeling like happiness arises clearly in the retinue of one consciousness, although suffering, etc., are not perceived as different, they are different, just as the two, mind and experience, are different but not perceived as different? Answer: One. The consciousness of the eye that grasps form, when a feeling of happiness arises clearly in your retinue, although the feeling of suffering is not perceived, the two feelings of happiness and suffering are established as substance difference, because when the feeling of suffering arises in your later continuum, that suffering is perceived as different from the previous feeling of happiness. Fourth, establishing the correct clear appearance, that is, explaining the direct perception of yoga: In the Pramana Sutra, it is said: Taught by the supreme of yogis, only the meaning of non-confusion.