Tibetan
ན་ནོ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དམིགས་རྐྱེན་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ། སྤྱི་ཙམ་ཡན་གར་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེཾ། གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་རྐྱེན་མིག་དང་། དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མཚན་མཚོན་གཉིས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚོན་བྱའི་མིང་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། མཚན་ཉིད་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི་མདོར། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཐ་སྙད་དབང་པོས་བྱས། །ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གཾལ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དེ་ཡུལ་དབང་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པར་མཚུངས་ན། དམིགས་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་གྱི་མངོན་སུམ་ཞེས་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པར་བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི། གོཾ དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དབང་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དབང་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གོ་ནུས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྟོག་ལྡན་ཡུལ་དེ་ལ་མིང་དེ་བརྡ་སྦྱར་བའི་དགོས་པ་ནི་ཡུལ་དེ་ཐུན་མོང་མིན་པར་གོ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་སྐོར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐོར་གྱི་སྒྲུབ་རྟགས་ཡང་དག་གང་ཞིག ཡུལ་དབང་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབཾ། ཡུལ་གྱི་མངོན་སུམ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཆོས་ཅན། དེ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐུན་མོང་མིན་པར་གོ་ནུས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་གིས་གནོད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་། རིགས་པས་གནོད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོཾར། དེ་དོན་དུ་མས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །རང་དོན་སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བསཾགས། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སྤྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་ནི་བསགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་དང་། ད
Chinese
如果有人问：不错误的根识，有法。不依赖于所取境的第二刹那作为俱生缘，因为是执持总相的缘故。第三，是：དེཾ།（藏文） 眼识，有法。是从自己的增上缘眼和所缘缘色产生的，因为它的利益作用随着有无而转变。第二，对于名称和所诠释的二者之间的争论进行消除，分为二：消除对于所诠释的名称的争论，消除对于定义的意义的争论。第一，经文中说：以非共同之因为，彼之名称由根所作。对于此的意义的解释分为二：争论和回答。第一，གཾལ།（藏文） 如果根识和境识二者都是从境和根二者产生的，那么为什么不从所缘缘的角度称为境识，而从增上缘的角度称为根识呢？第二，གོཾ（藏文） 根识这个名称，有法。应当施设于从境和根二者产生的不错乱的意识，因为从境和根二者产生的不错乱的意识是能够理解非共同的名称。因为，对于具有分别的境施设这个名称的必要性是，境是能够理解非共同的缘故。དེཾ།（藏文） 前面的理由，有法。是关于它的自性之正确的宗法，因为关于它的正确的能立是什么？与应当施设于从境和根二者产生的不错乱的意识的自性是一样的缘故。ཁྱབཾ།（藏文） 境识这个名称，有法。不应当施设于它，因为它不是能够理解非共同的缘故。第二分为二：消除以教证妨害的争论，消除以理证妨害的争论。第一，经文中说：彼由多义所生故，自义总相之行境。对于所说的意义的解释分为二：争论和回答。第一，བསཾགས།（藏文） 根识，有法。是分别，因为是总相和实物作为对境的心的缘故。承认这个理由，因为从您自己的宗派来说，五种识聚是以积聚为对境的，并且
English
If someone asks: Non-erroneous sense consciousness, has the property of. Not depending on the second moment of the object of apprehension as a co-emergent condition, because it apprehends only the general characteristic. Third, is: Deṃ. (藏文) Eye consciousness, has the property of. It arises from its own dominant condition, the eye, and the objective condition, form, because its beneficial function changes according to whether it exists or not. Second, to eliminate the dispute between the name and what is signified, it is divided into two: eliminating the dispute over the name of what is signified, and eliminating the dispute over the meaning of the definition. First, the sutra says: Because of the uncommon cause, that name is made by the sense. The explanation of the meaning of this is divided into two: dispute and answer. First, Gaṃla. (藏文) If both sense consciousness and object consciousness arise from both object and sense, then why is it not called object consciousness from the perspective of the objective condition, but called sense consciousness from the perspective of the dominant condition? Second, Goṃ. (藏文) The name sense consciousness, has the property of. It should be applied to the non-erroneous consciousness arising from both object and sense, because the non-erroneous consciousness arising from both object and sense is a name that can understand the uncommon. Because, the necessity of applying this name to the object with conceptualization is that the object is able to understand the uncommon. Deṃ. (藏文) The previous reason, has the property of. It is a correct sign of its own nature, because what is the correct proof about it? Because it is the same in nature as what should be applied to the non-erroneous consciousness arising from both object and sense. Khyabaṃ. (藏文) The name object consciousness, has the property of. It should not be applied to it, because it is not able to understand the uncommon. The second is divided into two: eliminating the dispute hindered by scripture, and eliminating the dispute hindered by reasoning. First, the sutra says: Because it is produced by many meanings, the object of action of its own meaning is the general characteristic. The explanation of the meaning of what is said is divided into two: dispute and answer. First, Basaṃga. (藏文) Sense consciousness, has the property of. It is conceptualization, because it is a mind that takes the general characteristic and the real thing as its object. Accepting this reason, because from your own tenet, the five aggregates of consciousness are those that focus on accumulation, and
Tibetan
བྱིག་གཉེན་གྱིས། འདི་རྣམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི། རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་བསགས་པ་དང་སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་བ་སྤང་། མཁས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་བ་སྤང་། ལུང་གི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོཾན། ལུང་སྔ་མ་དེའི་དོན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་རིགས་སྤྱི་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་བཤད་པ་མིན་ཏེ། དེ་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་བ་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྡུལཾ། ལུང་ཕྱི་མ་དེའི་དོན་ཆོས་འདྲ། རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་མ་ཚོགས་པ་ཕྱི་མས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་དགོངས་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གཾལ། རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྫས་དུ་མ་ཤེས་པས་འཛིན་ན་རིམ་གྱིས་འཛིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཏིལ་སོགས་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། ཁྲ་བོ་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། ནོག་སོགས་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། སྣ་ཚོགས་གཞན་དུ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཐལ། དུ་མ་ཅིག་ཅར་འཛིན་ན་གཞན་ལའང་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིཾལ། འབྲས་བུ་རིགས་མི་མཐུན་པ་དུ་མ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་མཐོང་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིཾ། འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་ཡུལ་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རིཾམ། ནམ་མཁའ་ནས་རིམ་བཞིན་བབས་པའི་ཏིལ་སོགས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་ཅིག་ཅར་སྣང་བར་ཐལ། རང་ཡུལ་འཛིན་པའི་འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར། བློཾ། ཡུལ་འཛིན་པའི་བློ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རང་ཡུལ་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བ་དང་། རིམ་གྱིས་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེཾ། ཡུལ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་ཅིག་ཆར་དུ་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཐལ་བ་དགོད། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱེཾ། ཕྱེ་མ་ལེབ་དང་སྣམ་བུ་སོགས་ཀྱི་ཁྲ་
Chinese
毗湿摩矜羯（Bhīṣmakīṃkara）说：“这些是生处的自相，是自相的境，而不是实物的自相。”如果因为积聚和生处是二者的共同点，那么，对于第二种情况，有三种反驳：消除与已成立的宗义相违，消除与智者的论典相违，消除对经文意义的争论。第一种是：东（Doṃ）。之前的经文的意义，并非是指根的现量将种类共相作为对境而说的，而是指将微细的差别作为所取境而说的。第二种是：仁（Rdul）。之后的经文的意义，是指法性相同，许多微尘不聚集，后来的根识无法产生而说的。第三种分为两部分：争论和回答。第一部分是：甘拉（Gaṃla）。许多微尘，有法，不应被根识同时执取，因为它们不是具有支分之实物的许多微尘。因此，如果识同时执取许多实物，那么一定是次第执取。如果这样认为，那么，第二部分有五点反驳：芝麻等不应同时执取，花布不应同时执取，念珠等不应同时执取，不应知道各种各样的其他事物，如果同时执取许多事物，那么其他事物也应如此。第一点是：丁拉（Tiṃla）。许多不同种类的果实，有法，应是如此。因为如此。如果次第见到，但因为进入迅速，所以看起来像是同时执取，如果这样认为，那么：音（Iṃ）。以进入迅速为理由，同时执取自境，有法，你不应理，因为你已经在“文字也应同时听到”的情况下被驳斥了。仁（Riṃ）。从天空次第落下的芝麻等，执取的根识，有法，自境应同时显现，因为执取自境的进入迅速。布罗（Bloṃ）。执取境的识，有法，你不应理自境同时显现和次第显现的差别，因为你执取自境的进入迅速。如果承认，那么它，有法，丁（Deṃ）。如果是执取境的识，那么应周遍自境同时显现，因为承认如此。第二点分为两部分：陈述损害性的过失，消除未成立的理由。第一点是：ཕྱེཾ（Phyeṃ）。花布和羊毛等的花纹。
English
Bhīṣmakīṃkara said, "These are the self-characteristics of the sense bases, which are the objects of their own self-characteristics, not the self-characteristics of substances." If it is because accumulation and sense bases are common to both, then, for the second case, there are three refutations: eliminating contradiction with established tenets, eliminating contradiction with the treatises of the wise, and eliminating disputes over the meaning of scriptures. The first is: Doṃ. The meaning of the previous scripture is not referring to the fact that the direct perception of the senses takes the general characteristic of the category as its object, but rather referring to taking subtle differences as the object to be grasped. The second is: Rdul. The meaning of the subsequent scripture is referring to the fact that dharmas are the same, and many atoms do not gather, so the later sense consciousness cannot arise. The third is divided into two parts: dispute and answer. The first part is: Gaṃla. Many atoms, having the property, should not be apprehended simultaneously by sense consciousness, because they are not many atoms of a substance with parts. Therefore, if consciousness apprehends many substances simultaneously, then it must be apprehended sequentially. If one thinks so, then the second part has five refutations: sesame seeds, etc., should not be apprehended simultaneously, calico should not be apprehended simultaneously, rosaries, etc., should not be apprehended simultaneously, one should not know various other things, if one apprehends many things simultaneously, then other things should also be so. The first point is: Tiṃla. Many different kinds of fruits, having the property, should be so. Because it is so. If one sees them sequentially, but because the entry is rapid, it appears as if one is apprehending them simultaneously, if one thinks so, then: Iṃ. For the reason that the entry is rapid, simultaneously apprehending one's own object, having the property, you are unreasonable, because you have already been refuted in the case of "words should also be heard simultaneously." Riṃ. The sense consciousness that apprehends sesame seeds, etc., falling sequentially from the sky, having the property, one's own object should appear simultaneously, because the entry of apprehending one's own object is rapid. Bloṃ. The minds that apprehend objects, having the property, you should not reason the difference between one's own object appearing simultaneously and appearing sequentially, because your entry of apprehending one's own object is rapid. If one admits, then it, having the property, Deṃ. If it is a mind that apprehends objects, then it should pervade one's own object appearing simultaneously, because one admits it so. The second point is divided into two parts: stating harmful faults, eliminating unestablished reasons. The first point is: Phyeṃ. The patterns of calico and wool, etc.