Tibetan
མས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གྲུབ་པ་དགོས་པར་བསྟན། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དེཾ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་པོ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་མངོན་སུམ་གྲུབ་མོད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། རྗེསཾ། སྟོན་པ་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་ཚད་མར་བཞེད་དེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པ་མ་བཀག་ཅིང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅུངཾ་། དེར་མ་ཟད་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཉིད་ལ་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགགས་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྦྱོར་ངག་ཆོས་ཅན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་གྱིས་གསལ་བར་བཤད་དེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་སོགས་སོ། །ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་སྐབས་སུ་བབས་པའི་ལེའུ་ལྷག་མ་ལུས་པ་གཉིས་པོ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཚད་མ་བཤད། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱིས་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྷས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འཆད་པའི་རྒྱུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འཆད་ཅེས་པའི་བཞེད་པ་རང་ལུགས་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་ཡི་རྣམ་གཞག་བསྟན། སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་བསྒྲུབ། གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཉིས་སུ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཡི་ཚུལ་གསུམ་བསྒྲུབ། ཚུལ་དེས་གྲངས་གཞན་སེལ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། གཞལ་བྱ་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། བསྒྲུབ་བྱ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་སོགས་དང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་ཡང་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོཾན། གཞལ་བྱ་ཆོས་ཅན། རང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་གསུམ་མེད་དེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་མིན་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྲ།ཾ དེ་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་མིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་བྱར་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདྲཾ། དེས་ན་ཚད་མའི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཅན། རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མིན་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་མིན་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དང་རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཇུག་ཚུལ་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བསྟན། འཇུག་ཡུལ་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ། དེ་ལ་གཉིས་སུ་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔར་བཤད་ཕྱོགས་གཉིས་མཚན་གཞིར་བསྟན། མཚན་ཉིད་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་དཔྱད། སྤྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་གཞི་དངོས། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་གང་ཞེ་ན། དོནཾ། རང་མཚན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་གཞི་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་། ཐུན་མོང་མིན་པའི་དངོས་པོ་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་མཚན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་གཞི་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་གཞི་དང་པོར་རྩོད་པ་སྤང་། མཚན་གཞི་གཉིས་ཀའི་རྩོད་པ་སྤང་། མཚན་གཞི་ཕྱི་མའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལཾ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་ན་རེ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་པར་ཐལ། ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཚད་མས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་དེ། ཀུན་རྫོབ་པར་འདོད་ན། མདོ་སྡེ་པ་ཆོས་ཅན། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། དོན་
Chinese
对于赞颂的必要性，有两点需要说明：一是证明量已成立的必要性，二是后比量成立的方式。第一点是：དེཾ། 世尊以量的方式赞颂，这是有必要的，因为为了了解从世尊的教法本身可以成立现量和后比量这二者。第二点是：如果现量已经成立，那么后比量如何成立呢？རྗེསཾ། 导师是有法，被认为是后比量，因为没有遮止后比量是量，并且遮止了非量是量。ཅུངཾ་。不仅如此，导师的教法本身中，凡是稍微具有生法的，就是具有灭法等等的语句是有法，通过后比量实际上已经清楚地说明了，因为实际显示了具备三相的真正理由。普遍来说，具备三相的理由是后比量的基础。第三点是：量等。这是第二品的解释。第三，为了说明恰逢时机的剩余两品，分为两部分：一是说明现量，二是说明为他义的后比量。第一部分分为三点：首先通过关联进行引导说明，中间说明品本身的论述，最后通过名称总结说明。第一点是：自在天解释量之定义的论著的原因是自义后比量，以及对经部的供养赞颂的解释，即量已成立的说明已经完毕。现在将要解释量之定义的论著，这种观点是之前已经说明过的。第二部分分为两点：一是说明二量的共同特点，二是确定当下的主题——现量。第一部分分为两点：一是确立量为二，二是驳斥认为有其他数量的错误观点。第一部分分为三点：一是列举确立为二的论据，二是确立该论据的三相，三是通过该三相排除其他数量。第一点是：总的来说，“现量和后比量，是量的两种衡量方式。”解释这句话的意思是：所衡量的事物——量是有法，从进入方式的角度来说，确定为现量和后比量这二者，因为从进入方式的角度来说，所衡量的事物确定为自和共这二者。第二部分分为两点：一是确立宗法，二是确立周遍。
English
Regarding the necessity of praise, there are two points to explain: first, the necessity of proving that valid cognition has been established, and second, the manner in which subsequent inference is established. The first point is: Deṃ. Praising the Bhagavan through valid cognition is necessary because it is to understand that both direct perception and subsequent inference are established from the Bhagavan's teachings themselves. The second point is: If direct perception has already been established, then how is subsequent inference established? Jesaṃ. The Teacher is the subject, and is considered subsequent inference, because it does not negate that subsequent inference is valid cognition, and it negates that non-valid cognition is valid cognition. Cuṃ. Moreover, in the Teacher's teachings themselves, whatever slightly possesses the nature of arising is of the nature of ceasing, and so on. Such statements are the subject, and through subsequent inference, it is actually clearly explained because it actually shows the true reason possessing the three modes. Generally, the reason possessing the three modes is the basis of subsequent inference. The third point is: Valid cognition, etc. This is the explanation of the second chapter. Third, in order to explain the remaining two chapters that are opportune, it is divided into two parts: first, explaining direct perception, and second, explaining subsequent inference for the sake of others. The first part is divided into three points: first, introducing the connection through association; in the middle, explaining the text of the chapter itself; and finally, concluding with the title. The first point is: The reason why Lha is explaining the treatise on the definition of valid cognition is self-benefiting subsequent inference, and the explanation of the offering praise of the Sutra, that is, the explanation of the establishment of valid cognition has been completed. Now, the treatise on the definition of valid cognition will be explained, and this view has been explained before. The second part is divided into two points: first, explaining the common characteristics of the two valid cognitions, and second, determining the topic at hand—direct perception. The first part is divided into two points: first, establishing that valid cognition is two, and second, refuting the erroneous view that there are other numbers. The first part is divided into three points: first, listing the arguments for establishing it as two; second, establishing the three modes of that argument; and third, showing that other numbers are eliminated by those three modes. The first point is: In general, "Direct perception and subsequent inference are the two ways of measuring valid cognition." Explaining the meaning of this sentence is: The object to be measured—valid cognition is the subject, and from the perspective of the way of entering, it is determined as direct perception and subsequent inference, because from the perspective of the way of entering, the object to be measured is determined as self and common. The second part is divided into two points: first, establishing the property of the subject, and second, establishing pervasion.
Chinese
因此，需要确立衡量对象必定是二者的论证。这是在阐述所要证明的衡量对象二者的自性。首先，如果衡量对象必定是二者不成立，因为存在既是青莲花等又是共相的事物，那么，（种子字：དོཾན།）衡量对象，作为有法，不存在既是自相又是共相的法，因为不存在既能起作用又不能起作用的法。如果认为在错乱的根识所显现的毛发等，不是自相也不是共相的衡量对象，那么，（种子字：སྐྲ།ཾ）那个，作为有法，不是根识的衡量对象，因为没有后来的定解识确定它是根识的衡量对象。（种子字：འདྲཾ།）因此，量成立方式的衡量对象，作为有法，数量上必定是二者，因为必定是共同的和不共同的二者，并且必定是能诠之语的对境和非对境二者，以及必定是分别的显现境和无分别智慧的显现境二者。第二部分有三点：从成立方式的角度揭示自相和共相二者；将所成立的衡量对象归纳为自相；驳斥与二者之说的矛盾。第一部分有三点：揭示先前所说的两种观点作为特征的基础；考察特征在事物中存在与否；揭示共相特征的差别。第一部分有两点：真实的特征基础；驳斥争论。首先，如果问衡量对象二者的特征基础是什么？（种子字：དོནཾ།）自相，作为有法，你有特征基础，因为究竟上能起作用，以及不共同的事物等是你的特征基础。共相，作为有法，你有特征基础，因为究竟上不能起作用，以及共同的事物等是你的特征基础。第二部分有三点：驳斥对第一个特征基础的争论；驳斥对两个特征基础的争论；驳斥对后一个特征基础的争论。首先，如果主张无自性者说，究竟上能起作用，不应成为自相的特征，因为没有它，那么，它存在是成立的，因为衡量能见到种子产生苗芽的能力。如果认为种子产生苗芽是世俗的，那么，经部宗，作为有法，与主张无自性者，以及意义
English
Therefore, it is necessary to establish the proof that the object of measurement must be two. This is to explain the self-nature of the two objects of measurement to be proven. First, if it is not established that the object of measurement must be two, because there are things that are both blue lotuses and universals, then, (seed syllable: དོཾན།) the object of measurement, as the subject, there is no aggregate that is both self-character and universal, because there is no aggregate that is both able to function and unable to function. If it is thought that hairs, etc., that appear to the mistaken sense consciousness are objects of measurement that are neither self-character nor universal, then, (seed syllable: སྐྲ།ཾ) that, as the subject, is not the object of measurement of sense consciousness, because there is no subsequent definitive knowledge that determines it to be the object of measurement of sense consciousness. (seed syllable: འདྲཾ།) Therefore, the object of measurement of the way of valid cognition, as the subject, is definitely two in number, because it is definitely two, common and uncommon, and it is definitely two, the object of expression and the non-object, and it is definitely two, the appearing object of conceptualization and the appearing object of non-conceptual wisdom. The second part has three points: from the perspective of the way of establishment, reveal the two, self-character and universal; summarize the established object of measurement into self-character; refute the contradiction with the saying of two. The first part has three points: reveal the previously mentioned two views as the basis of characteristics; examine whether the characteristics exist in things; reveal the difference of universal characteristics. The first part has two points: the real basis of characteristics; refuting arguments. First, if you ask what is the basis of the characteristics of the two objects of measurement? (seed syllable: དོནཾ།) Self-character, as the subject, you have a basis of characteristics, because ultimately being able to function, and uncommon things, etc., are your basis of characteristics. Universal, as the subject, you have a basis of characteristics, because ultimately being unable to function, and common things, etc., are your basis of characteristics. The second part has three points: refuting the argument against the first basis of characteristics; refuting the argument against both bases of characteristics; refuting the argument against the latter basis of characteristics. First, if the proponent of no self-nature says that ultimately being able to function should not be the characteristic of self-character, because it does not exist, then, it is established that it exists, because the ability of a seed to produce a sprout is seen by valid cognition. If it is thought that the seed producing a sprout is conventional, then, the Sautrantika, as the subject, and the proponent of no self-nature, and the meaning