Tibetan
ག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མིན་ཞིང་། ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་ན་རང་གི་བའི་བློ་འདོར་བས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱདཾ། གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གིས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་གིས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བདཾག འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་བདག་གི་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ཕྱིས་བདག་གི་བ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་མི་འཇིག་པར་འདོད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །མྱོངཾ་། ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། བྱེ་བྲག་པ་ཅི་ལྟར་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་བདག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ། མྱོང་སོགས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམཾ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་འདོད་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བརྩོནཾ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལཾ། གལ་ཏེ་ཐར་པའི་ཚེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་འདོར་བ་མིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་མི་འདོར་བ་དང་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་འདོར་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་པས་བདག་གི་བ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེཾ། དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པ་གང་ཞིག བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལཾ། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། བདག་གི་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཉེས་པ་
Chinese
在何处未见为痛苦之因，如果大体上见到是痛苦之因，也不能遍及舍弃自己的想法。差别。后一个理由成立，因为具有取舍想法的人大体上对痛苦之因离贪，但没有取舍想法的人大体上见到对痛苦之因生贪。第二，我（བདཾག，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。轮回状态的我，是所立宗。应成坏灭。因为先前具有我所，后来会变得没有我所。如果承认，则会与承认我不坏灭相违。经历（མྱོངཾ་，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。解脱状态的我，是所立宗。不应成为如胜论外道所执著的我，因为经历等的所依相违。第三有二：真实成立，驳斥过失。第一，想对“我所”离贪的具有我执者，是所立宗。会对“我所”生贪，因为具有我执。精进（བརྩོནཾ་，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。为了对“我所”离贪而观修“我所”为痛苦的人，是所立宗。对我的贪执，正是对“我所”离贪的障碍，因为对我的贪执会如实地使对“我所”的贪执生起。第二，如果说解脱时也对“我”离贪，所以没有过失。离贪，是所立宗。虽然对“我所”离贪，但不会舍弃“我所”，因为虽然对“我”离贪，但不会舍弃“我”，理由相同。如果承认，那么希求解脱者，是所立宗。为了舍弃“我所”而观修“我所”为痛苦，会变得没有意义，因为对“我所”离贪，也不会舍弃“我所”。第四有二：立宗，驳斥过失。第一，彼（དེཾ，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。彼，是所立宗。应成彼，因为观修“我所”为痛苦，仅仅是使了知“我所”为痛苦，仅仅了知“我所”为痛苦，不能对“我所”离贪。第二，如果说见到“我所”为痛苦，就会离贪，因为见到“我所”的过患。具有我执者，是所立宗。“我所”的过患
English
Where it is not seen as a cause of suffering. If it is generally seen as a cause of suffering, it does not necessarily follow that one abandons the thought of "mine." Difference. The latter reason is established because a person with the thought of acceptance and rejection is generally detached from the cause of suffering, but a person without the thought of acceptance and rejection is generally seen to generate attachment to the cause of suffering. Second, I (བདཾག, Devanagari: , Romanized Sanskrit: , Literal meaning in Chinese). The self in the state of samsara is the subject. It should be destroyed. Because one previously had "mine," one will later become without "mine." If you admit it, it will contradict the admission that I am not destroyed. Experience (མྱོངཾ་, Devanagari: , Romanized Sanskrit: , Literal meaning in Chinese). The self in the state of liberation is the subject. It should not be the self as held by the Vaisheshikas, because the basis of experience and so on is contradictory. Third, there are two: the actual establishment and the refutation of faults. First, the one with self-grasping who wants to be detached from "mine" is the subject. Attachment to "mine" will arise because he has self-grasping. Diligence (བརྩོནཾ་, Devanagari: , Romanized Sanskrit: , Literal meaning in Chinese). A person who meditates on "mine" as suffering in order to be detached from attachment to "mine" is the subject. Attachment to self is the obstacle to detachment from attachment to "mine," because attachment to self causes attachment to "mine" to arise as it is. Second, if you say that there is no fault because one is also detached from attachment to "I" at the time of liberation. Detachment is the subject. Although one is detached from attachment to "mine," one does not abandon "mine," because although one is detached from attachment to "I," one does not abandon "I," for the same reason. If you admit it, then the seeker of liberation is the subject. It will be meaningless to meditate on "mine" as suffering in order to abandon "mine," because one is detached from attachment to "mine" and does not abandon "mine." Fourth, there are two: the statement of consequence and the refutation of faults. First, that (དེཾ, Devanagari: , Romanized Sanskrit: , Literal meaning in Chinese). That is the subject. It should be that, because meditating on "mine" as suffering only makes one know "mine" as suffering, and merely knowing "mine" as suffering cannot detach one from attachment to "mine." Second, if you say that seeing "mine" as suffering will lead to detachment because you see the faults of "mine." The one with self-grasping is the subject. The faults of "mine"
Tibetan
མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་གཅིག་ལ་ཆགས་པ་དེ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་པའི་ཚེ་གཞན་ལ་ཡང་ཆགས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་འགའ་ཞིག་བུད་མེད་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྔར་བློ་ལྡོག་པའི་བུད་མེད་ལ་ཡང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱོནཾ། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡུལ་མེད་པར་ཐལ། བདག་དང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། བདག་གི་བ་གསུམ་ཀ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཉིས་པ་ནི། དེརཾ། བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་བཅས་སུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་མིན་པར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། ཡོཾན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ཡི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ཡི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་པ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། གལ་ཏེ་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་བཞིན་ནོ། །བདུན་པ་ནི། གཞཾན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པའི་སྒྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ལ་མི་གནོད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མིན་གྱི། ཆགས་ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ལས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུ
Chinese
仅仅是看见，也不可能脱离对属于我的事物的贪执，因为会对其他一些属于我的事物生起贪执。遍：因为对一个境的贪执，当与因缘聚合时，也会成为对其他境贪执的因。例如，一些有欲望的人，当看见其他女人的过失时，也会对先前已厌恶的女人再生起贪执。第五，分二：立宗，驳斥过失的消除。第一：过失。追求解脱者，应是无有贪执之境，因为我、对我的贪执、属于我的，这三者都是无过失的。立宗已承许。第二：那里，如果说，对我的贪执不是无过失的，因为它成为痛苦的所依，那么，我，应是有过失的，因为它成为痛苦的所依。如果承认，那么，追求解脱者，不应以具有过失为理由，而脱离对属于我的事物的贪执，因为即使我具有过失，也不会脱离对我的贪执。第六：功德。对属于我的事物的贪执，不应仅仅是由看见属于我的事物的功德所致，因为看见属于我的事物的功德，并非有益无益都随之而行。如果承认，那么，它，不应因看见属于我的事物的过失而毁灭，因为它不是由看见属于我的事物的功德所生。如果，贪执我的原因是关于我的心识，而它是由看见功德所生，因此通过观修痛苦来舍弃它，那么，生起关于我的心识的原因，也不应是由看见我的功德所致，因为看见我的功德，并非有益无益都随之而行。如果承认，那么，如前。第七：其他。观修属于我的事物为痛苦的修法，不应损害对属于我的事物的贪执，因为它不损害对我的贪执。遍：因为如果存在对我的贪执，就会产生对属于我的贪执。第二，通过了知自主与我所的差别而不能舍弃，数论师说：不是因为看见功德而生起贪执，而是因为将贪执的境与补特伽罗混淆为一，才会对该境生起贪执。如果了知是不同的，就会脱离贪执。
English
Merely seeing does not necessarily lead to detachment from attachment to what is mine, because attachment can arise towards some other things that are mine. It is pervasive: because attachment to one object, when it meets with conditions, also becomes the cause of attachment to others. For example, when some desirous people see the faults of other women, they also develop attachment to the women they had previously turned away from. Fifth, there are two parts: stating the thesis and refuting the elimination of faults. First: Fault. A seeker of liberation should not have an object of attachment, because the self, attachment to the self, and what is mine are all without fault. The sign is accepted. Second: There, if it is said that attachment to the self is not without fault because it serves as a basis for suffering, then the self should be with fault because it serves as a basis for suffering. If accepted, then a seeker of liberation should not be detached from attachment to what is mine on the grounds that the self is with fault, because even if the self is with fault, it does not lead to detachment from attachment to the self. Sixth: Merit. Attachment to what is mine should not be caused solely by seeing the merits of what is mine, because seeing the merits of what is mine does not follow whether it is beneficial or not. If accepted, then it should not be destroyed by seeing the faults of what is mine, because it did not arise from seeing the merits of what is mine. If the cause of attachment to what is mine is the mind regarding what is mine, and it arises from seeing merits, therefore it is abandoned by contemplating suffering, then the cause of the arising of the mind regarding what is mine should also not be caused by seeing the merits of what is mine, because seeing the merits of what is mine does not follow whether it is beneficial or not. If accepted, then as before. Seventh: Other. The practice of contemplating what is mine as suffering should not harm attachment to what is mine, because it does not harm attachment to the self. It is pervasive: because if there is attachment to the self, attachment to what is mine will arise. Second, not being able to abandon by knowing the difference between the self and what belongs to the self, the Samkhyas say: Attachment does not arise from seeing merits, but from confusing the object of attachment and the person as one, attachment arises to that object. If it is known to be different, one will become detached from attachment.