Tibetan
པ་སྤོང་བ་ལ་ལྔ་སྟེ། ལྡོག་པ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་བའི་ཚུལ། །དེ་ལ་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད། །ལུང་གི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །དེས་ན་ལྡོག་པ་དངོས་པོར་མེད། །སྒྲ་རྟོག་སྤྱི་ལ་དོན་མེད་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱོད་འདོད་པའི་ལྡོག་པ་དེ་དངོས་པོར་གྲུབ་ན་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་ལ། དངོས་པོར་མེད་ན་དེ་བརྗོད་པ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གངཾ་། ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཤིང་མིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་ལ་ཤིང་ཞེས་པའི་བརྡ་སྦྱར་བ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུས་ཤིང་མིན་པ་ལ་འཇུག་པར་བཟློག་ནས་ཤིང་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེཾ། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་གཞན་སེལ་ལ་ཤིང་ཞེས་པའི་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བ་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིས་དངོས་པོ་དེའི་ཆ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་དང་། སྒྲས་ནི་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་དག་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། སྒྲས་ནི་དོན་གཞན་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་། རང་གི་དོན་དག་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་པའི་མདོ་རྩོམ་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འདིཾ། ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་དངོས་པོ་མེད་དེ། ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ།ཾ ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཤིང་ཞེས་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་པས་ཤིང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དེ་ཤིང་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་ཤིང་སྤྱི་དངོས་པོ་བས་ཁྱད་པར་བྱས་པའི་ཤིང་གསལ་རྟོགས་པ་མེད་དེ། ཤིང་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ལ་ཤིང་མིན་སེལ་བ་དང་། ཤིང་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་ཤིང་མིན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཤིང་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲཾ། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཤིང་སྒྲུབ་པ་དང་། ཤིང་མིན་སེལ་བའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་གཉིས་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་གཉིས་དངོས་འགལ་ཡིན་པས་ཤིང་མིན་སེལ་བ་ཉིད་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། འདིཾ། ཤིང་གི་ལྡོག་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་དེ། ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཤིང་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཤ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནམ་ཤ་པ་ལས་གཞན་པའི་དངོས
Chinese
破斥有五：遮遣转变为所说之理，于彼安立教证之能立，遮遣教义之诤论，故彼遮遣非实有，遮遣声、分别、总义无意义。第一者：汝所许之遮遣若成立为实有，则与总义实有者有相同之过失，若非实有，则说彼无有必要能力，若如是说。གངཾ་。（藏文）木之执取分别之行相，显现为从非木返还，于彼施设名为木之名言，有法。有必要，谓追求意义之士夫，为遮止于非木而趣入，而有于木趣入之必要故。第二者：དེཾ་。（藏文）陈那（梵文：Dignāga，梵文罗马拟音： दिङ्नाग，汉语字面意思：方象）有法。于木之他义遣除施设名为木之名言，是汝之意念，谓汝以从他返还而了知彼事物之部分，语词说从他义返还而差别的事物等。如是说，语词遣除他义，而说自己之意义。如是说之经部作者之故。第三者：འདིཾ་。（藏文）木之执取分别之行相有法。无有木之实事，谓是知识之自性故。སྒྲ།ཾ。（藏文）名为木之语词有法。汝以木之执取分别之行相，说名为木而了知木，谓汝之实事之所说彼执著为木故。木之执取分别之行相有法。从汝木总义实有者差别之木，无有明了了知，谓无有木总义实有者之故。若木之语词，具有遣除非木，与成办木之作用二种其他意义，谓木之语词以遣除非木之方式成办木之故，若如是说。སྒྲཾ。（藏文）名为木之语词有法。不成办木与遣除非木之作用二种其他意义，谓木与非木二者是相违故，遣除非木即是成办木之故。第四者：འདིཾ་。（藏文）木之遮遣有法。非实有，谓是于木之执取分别之行相假立为木之假有故。若他者为实有，则彼即是夏巴之实事，或是夏巴之外的他事
English
There are five refutations: the way to refute becoming the object of expression. On that, establish the proof of the scriptures. Refute the dispute over the meaning of the scriptures. Therefore, that refutation is not real. Refuting the meaninglessness of sound, concept, and generality. The first is: If that refutation that you accept is established as real, then it has the same fault as the generality being real. If it is not real, then there is no need or ability to express it. If you say so. གངཾ་。 (Tibetan) The aspect of the apprehension of a tree, which appears as turning away from what is not a tree, the designation of the word 'tree' is applied to it, has the property. There is a need, because for the sake of a person seeking meaning, there is a need to turn away from engaging in what is not a tree and engage in a tree. The second is: དེཾ་。 (Tibetan) Dignāga (Sanskrit: Dignāga, Sanskrit Romanization: दिङ्नाग, Chinese literal meaning: Elephant of Direction) has the property. It is your intention to apply the designation of the word 'tree' to the exclusion of others of the tree, because you understand some parts of that object by turning away from others, and words express the objects that are distinguished by turning away from other meanings. As it is said, words exclude other meanings and express their own meanings. Because he is the author of the sutra who said so. The third is: འདིཾ་。 (Tibetan) The aspect of the apprehension of a tree has the property. There is no reality of a tree, because it is the nature of knowledge. སྒྲ།ཾ。 (Tibetan) The word 'tree' has the property. You understand the tree by saying that the aspect of the apprehension of a tree is called 'tree', because your object of expression is clinging to the tree. The aspect of the apprehension of a tree has the property. There is no clear understanding of the tree that is distinguished from you by the generality of the tree being real, because there is no generality of the tree being real. If the word 'tree' has two other meanings, excluding what is not a tree and accomplishing the function of a tree, because the word 'tree' accomplishes the tree by excluding what is not a tree, if you say so. སྒྲཾ。 (Tibetan) The word 'tree' has the property. It does not perform the two other meanings of accomplishing the tree and excluding what is not a tree, because the tree and what is not a tree are contradictory, so excluding what is not a tree is accomplishing the tree. The fourth is: འདིཾ་。 (Tibetan) The refutation of the tree has the property. It is not real, because it is a false existence that is falsely imputed to the aspect of the apprehension of a tree as a tree. If the other is real, then that is the reality of Shapa, or something other than Shapa.
Tibetan
་པོ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། པ་ལ་ཤ་ཤིང་མིན་པར་ཐལ། ཤིང་གི་ལྡོག་པ་དེ་ཤ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཤ་པ་དེ་ཤིང་མིན་པར་ཐལ། ཤིང་གི་ལྡོག་པ་དེ་ཤ་པ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྲས་བརྗོད་ན་སྒྲའི་རྗེས་སུ་ཤིང་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲ་དང་། གཏན་ཚིགས་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་གང་ཞིག དེ་རང་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདྲེཾས། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་མཚན་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་མཚན་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ན། སྒྲ་སྔ་མས་རང་མཚན་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང་ཤིང་མི་རྟག་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གཅིག་གི་ཁྱད་ཆོས་དུ་མ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཤིང་གི་གཞན་སེལ་གྱི་ཆ་དུ་མ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་སྤོང་བ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་གཞན་སེལ་ལ་འཇུག་ན། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྣམཾ། ཨུཏྤལ་ཆོས་ཅན། སེལ་ངོར་ཁྱོད་སྔོན་པོ་དང་གཞི་མཐུན་འཐད་དེ། སེལ་ངོར་ཁྱོད་མིན་རྣམ་པར་བཅད་པ་དང་། སྔོ་མིན་རྣམ་པར་བཅད་པ་གཉིས་རྟེན་མེ་ཏོག་གཅིག་ལ་འདུས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བསྟན་པ་ནི། སྒྲ།ཾ བུམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་སེལ་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ལས་ཁྱོད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་སེལ་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་བརྗོད་པ་ལས་ཁྱོད་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཁྱོད་ལ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གཉིས་ཀ་སྤྱི་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་ནི། དེཾ། གཞན་སེལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་གཉིས་ཆོས་ཅན། སྤྱི་དངོས་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གང་ཞིག སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ལ་འཇུག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དངོས་ཡུལ་སེལ་བ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་དངོས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག །སེལ་བའི་སྤྱི་ལ་མཚུངས་པར་སྤང་། །སྤྱི་དངོས་མེད་ཀྱང་སྒྲ་གཉིས་འཐད། །སྤྱི་དངོས་སྨྲ་བའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ
Chinese
是。第一种情况，婆罗奢不是树，因为树的反面是沙巴的实物。后一种情况，沙巴不是树，因为树的反面是不同于沙巴的实物。第五，如果概念的影像被声音表达，那么用声音来证明树是无常的，以及理由，就没有必要了。因为“树”这个声音直接表达了执持树的概念的影像，那是自相。答：不遍。以“树”这个声音为例，你没有因为直接表达自相的理由而导致后续的声音概念变得无意义的过失，因为你没有直接表达自相。周遍：如果后续的声音概念变得无意义，那么之前的声音必须直接表达自相。因此，“树”这个声音和“树是无常的”这个声音为例，是能够理解树的多种特性的结果，因为是表达树的多种他者的声音。第四，消除基础不相容的过失：如果表达的声音指向他者，那么像蓝莲花这样的基础不相容就会发生吗？答：不遍。以莲花为例，在排除方面，你与蓝色和基础相容是合理的，因为在排除方面，你（莲花）与非莲花和非蓝色两种排除可以存在于同一个所依（花）上。第四，总结并展示肯定和否定两种意义：声音。以瓶子为例，你的他者排除的声音通过直接表达而获得，因为你的他者排除存在于你（瓶子）身上。以它为例，你不能通过表达普遍的实物性而获得，因为你的普遍实物性对你来说是显现的但不可见的。第三，展示两者都指向普遍：是。以他者排除为对象的两种声音概念为例，是普遍非实物的对象，因为任何以普遍为对象的事物，都不可能指向普遍的实物性。第二，为了证明实物对象本身就是排除，有四点：通过分析普遍实物来否定。避免与排除的普遍性相同。即使普遍非实物，两种声音也是合理的。避免争论普遍实物。
English
It is. According to the first case, palasha is not a tree, because the opposite of a tree is the entity of shaba. According to the latter case, shaba is not a tree, because the opposite of a tree is an entity other than shaba. Fifth, if the image of conception is expressed by sound, then the sound that proves the impermanence of the tree after the sound, and the reason, become unnecessary. Because the sound "tree" directly expresses the image of the conception that holds the tree, which is the self-character. Answer: Not pervasive. Taking the sound "tree" as an example, you do not have the fault of making the subsequent sound conception meaningless because of the reason of directly expressing the self-character, because you do not directly express the self-character. Pervasive: If the subsequent sound conception becomes meaningless, then the previous sound must directly express the self-character. Therefore, taking the sound "tree" and the sound "tree is impermanent" as examples, it is the result of being able to understand the many characteristics of a tree, because it is the sound that expresses the many others of the tree. Fourth, eliminating the fault of becoming impossible to have a common basis: If the expressing sound refers to other-exclusion, then will the common basis like the blue lotus become impossible? Answer: Not pervasive. Taking the lotus as an example, in terms of exclusion, it is reasonable for you to be compatible with blue and the basis, because in terms of exclusion, your (lotus) exclusion of non-lotus and exclusion of non-blue can exist on the same basis (flower). Fourth, summarizing and showing the meaning of both affirmation and negation: Sound. Taking the pot as an example, your other-exclusion sound is obtained by direct expression, because your other-exclusion exists in you (pot). Taking it as an example, you cannot be obtained by expressing the universal entity, because your universal entity is apparent but invisible to you. Third, showing that both refer to the universal: It is. Taking the two sound conceptions with other-exclusion as objects as examples, they are objects of the universal non-entity, because anything that has the universal as its object cannot refer to the universal entity. Second, in order to prove that the object itself is exclusion, there are four points: Negating by analyzing the universal entity. Avoiding being the same as the universality of exclusion. Even if the universal is a non-entity, the two sounds are reasonable. Avoiding arguing about the universal entity.