Tibetan
དང་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མཾ། གསེར་མ་ཤ་ཀ་བཅུ་རིམ་གྱིས་བསྲེས་པའི་གོང་བུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་མ་ཤ་ཀ་བཅུ་ཅིག་ཅར་བསྲེས་པའི་གོང་བུ་གཉིས་ལ་མ་ཤ་ཀ་བཅུའི་གོང་བུ་ཞེས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པ་མཚུངས་པ་དེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་མ་ཤ་ཀ་བཅུའི་སྟེང་དུ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་དགུ་ཡོད། ཅིག་ཤོས་ལ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་གཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར། གཾལ། གལ་ཏེ་ཡུངས་ཀར་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྡོམ་ཐེབས་རེ་རེ་ལ་རྫས་རེ་རེ་སྐྱེ་ཡང་དེ་སྲང་ལས་མ་རྟོགས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཡུཾངས། རྡུལ་ཕྲན་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཡུངས་ཀར་གྱི་བར་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལྕིད་དེའང་ཆོས་ཅན། སྲང་ལས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། ལྕིད་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྲང་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་གི་ལྕིད་ཁོ་ན་ཁྱོད་ལས་རྟོགས་པར་ཐལ། ལྕིད་ཁྱོད་ལས་རྟོགས་པ་གང་ཞིག ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལྕིད་ཁྱོད་ལས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོཾན། ཡན་ལག་ཅན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ལྕིད་དེ་རས་འདབ་དང་དཔེ་དོན་མི་མཚུངས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ལྕིད་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་འབྲས་བུ་གང་རུང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ལྕིདཾ། མ་ཤ་སོགས་བསྡོམས་པའི་གོང་བུ་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་མེད་དེ། ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ལྕིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་ཡང་འགོག་ནུས་པའི་ཕྱིར། དམཾའ། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་དག་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རིགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་ཅན་ལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་འགོག་པ་ཡང་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་ལ་ལྕིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཁཾས། བྱེ་བྲག་པས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གནོད་དེ། ཁྱོད་ལ་བྱེ་བྲག་པ་རང་གི་ཁས་བླངས་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དཔེ་དེས་ཕྱི་མ་མཚོན་པའི་ཚུལ་ནི། ཅིཾ། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་ཚུལ་བསྟན་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པའི་ཚུལ་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གཞན་ལུགས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་འགོག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཉེས་པས་དགག བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡིན་བརྟགས་ཏེ་དགག ངེས་གཟུང་སྦྱར་ལ་བརྟགས་ཏེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དགོད། གཞན་གྱི་ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ
Chinese
因为有一个的区别。མཾ།（藏文）以黄金摩沙迦十个逐渐混合的丸子法，你和摩沙迦十个一起混合的两个丸子，被称为摩沙迦十个的丸子，这个声音的施加是相同的，这不成立，因为你拥有在摩沙迦十个之上具有九个有支分的物质。另一个只有一个有支分的物质。གཾལ།（藏文）如果从芥子开始，每个堆积上都产生一个物质，即使那样也不超过一两，所以没有过失，如果这样说。ཡུཾངས།（藏文）从微尘开始直到芥子之间的有支分的重量，也是法，不应该超过一两，因为重量非常小。如果承认，一两法，仅仅支分的重量从你那里被认知，这成立，什么重量从你那里被认知呢？因为没有有支分的重量从你那里被认知。དོཾན།（藏文）有支分法，你的重量和棉花以及例子意义不相同，这成立，因为你的重量，你的自性和果，任何一个都没有被量认知。第四个是，ལྕིདཾ།（藏文）摩沙等加起来的丸子法，没有在支分上没有的形状等的额外功德，因为阻止在支分上没有的重量的额外功德的道理，也能阻止形状等的额外功德。དམཾའ།（藏文）不执持低劣的秤的差别，这个道理法，也表示阻止有支分上的形状等的额外功德，因为显示了有支分上重量的额外功德虽然显现但没有被发现。第二个是，ཁཾས།（藏文）胜论师阻止法的差别的誓言法，你也被其他量所损害，因为你被胜论师自己的承诺等所损害。第三个例子表示后面的方式是，ཅིཾ།（藏文）显示了对阻止法的差别的誓言的损害方式法，还有其他的必要，因为也显示了对阻止有法差别和有法自身体性的誓言的损害方式。第二个是否定其他宗派所承认的应成立的体性，有三种方式：用太过分的过失来否定，考察应成立的是什么来否定，结合确定所取来考察而否定。第一个有两种：太过分而否定，否定其他的过失避免。
English
Because there is a difference of one. Maṃ. A lump of gold mashaka ten gradually mixed, the subject. You and two lumps of mashaka ten mixed together, the sound of calling it a lump of mashaka ten is the same, which is not established, because you have nine substances with limbs on top of mashaka ten. The other has only one substance with limbs. Gaṃla. If starting from mustard seeds, one substance is produced on each pile, even so, it does not exceed one tael, so there is no fault, if you say so. Yuṃṅsa. The weight of the limb-possessing from dust particles to mustard seeds is also a dharma. It should not exceed one tael. Because the weight is very small. If you admit, one tael is the subject. Only the weight of the limb is known from you. What weight is known from you? Because the weight of the limb-possessing is not known from you. Doṃna. The limb-possessing is the subject. Your weight is not the same as cotton wool and the meaning of the example. Because your weight, either your self-nature or your result, is not known by valid cognition. The fourth is: Licidaṃ. A lump of mashas etc. added together is the subject. There are no extra qualities of form etc. that are not on the limb. Because the reason for preventing the extra qualities of weight that are not on the limb can also prevent the extra qualities of form etc. Damaṃ'a. The reason that one does not hold the difference of low scales is the subject. It also represents the prevention of extra qualities of form etc. on the limb-possessing. Because it shows that the extra qualities of weight on the limb-possessing, although appearing, are not found. The second is: Khaṃsa. The Vaiśeṣika's vow to prevent the difference of dharma is the subject. You are also harmed by other valid cognitions. Because you are harmed by the Vaiśeṣika's own commitments etc. The way the third example represents the latter is: Ciṃ. Showing the way of harming the vow to prevent the difference of dharma is the subject. There are other necessities. Because it also shows the way of harming the vow to prevent the difference of the subject and the self-nature of the subject itself. The second is to negate the nature of what should be established, which is recognized by other schools, there are three ways: Negate with the fault of being too extreme, examine what should be established and negate, examine by combining the determined object. The first has two: Negating by being too extreme, negating other's fault avoidance.
Tibetan
། །དང་པོ་ནི། མདོཾར། བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་ཞེས་པ་འདི་ལ། །གྲུབ་པ་མེད་ལ་དོན་བྱས་ཉིད། །དེ་ལྟར་ན་ནི་རྟགས་དང་དཔེ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། རིགས་པ་ཅན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པ་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་སྟེ། མིག་གི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བློ་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ན། བློ་རྟག་པ་དང་སྒྲ་མིག་གི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྐབས་ཀྱི་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་བློ་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་གཞན་ལན་དགག ལས་སོགས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱ་འདོད་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པས། དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཤེཾས། དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྒོལ་བས་ཞེ་འདོད་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པས་ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཕྱོགས་གླང་གིས་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སྐྱོན་གྱི་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཐཾམས། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་ལས་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡན་ལག་ལྔའི་ནང་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དང་། གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་ནང་ནས་ཁས་ལེན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་བསྒྲུབ་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཚོཾགས། མདོར། ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་རྟགས་དོན་མེད། །ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ན་ཆོས་མཐུན་མེད། །གཉིས་ཀ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ལ། དེར་མ་ཟད་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཡང་། གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཆོས་ཅན། དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དེས་མི་རྟག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་སུ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་ལྡན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་དཔེའི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་ཐལ།
Chinese
第一，总而言之，“显示所立宗”是指，对于未成立的事物，仅仅是赋予了意义。这样一来，未成立的因和喻，也会变成所立宗。这是在解释这个意思。理智者认为显示所立宗是立宗的特征。例如，声音是所立宗，是常，因为是眼睛所见之物。例如，就像意识一样。如果这样陈述，那么意识是常，以及声音是眼睛所见之物，这些就变成了所立宗。因为在当前情况下，对于辩论者的心识来说，这些是未成立的。第二部分分为两点：驳斥以意愿差别为依据的其他回答；驳斥以作用等差别为依据的其他回答。第一点是：如果辩论者认为，所立宗的声音仅仅是指辩论者想要成立的宗义，那么，未成立的喻和因就不会有过失，因为它们不会变成所立宗。如果这样认为，那么，未成立的喻和因，作为有法，你不能以辩论者不想要成立为理由，来证明它们不是所立宗。因为你是认识的主体，并且在当前情况下是未成立的。普遍规律是被承认的。因为正量部承认，认识的主体在当前情况下是未成立的，因此陈那将未成立的喻和因作为过失的例子来论述。第二点是：总之，那个有法，你不能以它不是行为、作者、对象这三者中的对象，不是五支论式中的所立宗支分，不是四种宗派中的承诺宗派为理由，来证明它不是所立宗。因为你是认识的主体，并且在当前情况下是未成立的。第二，总之，有法是所立宗，因没有意义；法是所立宗，就没有同法。如果两者都是这样，就会出现两者的过失。不仅如此，法和有法的集合是所立宗，但是，具有过失的因，作为有法，与例子和同法一致，是成立所立宗的事物，这样的因的特征是不成立的。因为在当前情况下，辩论者没有以无常的差别来区分法，因此正量没有成立。能生的因成立声音是无常的同品例子，瓶子，作为有法，与所要成立的事物和同法一致，是成立所立宗的事物，这样的例子的特征是不成立的。
English
Firstly, in short, "showing what is to be established" means that for something that is not established, it is merely given meaning. If that is the case, then unestablished reasons and examples will also become what is to be established. This is explaining this meaning. Logicians consider showing what is to be established as the characteristic of a proposition. For example, sound is the subject, it is permanent, because it is an object perceived by the eye. For example, like consciousness. If it is stated like this, then consciousness being permanent and sound being an object perceived by the eye become the subject. It follows that it becomes the subject in the current context. Because in the current context, it is not established in the mind of the opponent. The second part has two points: refuting other answers based on differences in intention; refuting other answers based on differences in action, etc. The first point is: if the proponent thinks that the sound of what is to be established only refers to the proposition that the proponent wants to establish, then there is no fault in the unestablished example and reason becoming what is to be established. If you think so, then the unestablished example and reason, as the subject, you cannot prove that they are not what is to be established by the reason that the opponent does not want to establish them. Because you are the subject of knowledge and are unestablished in the current situation. The universal rule is admitted. Because the Vaibhashikas admit that the subject of knowledge is unestablished in the current situation, Dignaga mentioned the unestablished example and reason as an example of fault. The second point is: in short, that subject, you cannot prove that it is not what is to be established by the reason that it is not the object among the three of action, agent, and object, is not a branch of what is to be established among the five members, and is not the tenet of acceptance among the four tenets. Because you are the subject of knowledge and are unestablished in the current situation. Secondly, in short, the subject is what is to be established, the reason is meaningless; the dharma is what is to be established, then there is no similar dharma. If both are like this, then the faults of both will occur. Moreover, the collection of dharma and subject is what is to be established, but the flawed reason, as the subject, is consistent with the example and similar dharma, and is what establishes what is to be established, the characteristic of such a reason is not established. Because in the current situation, the debater does not distinguish the dharma with the difference of impermanence, therefore the pramana is not established. The concordant example of the reason that produces the impermanence of sound, the pot, as the subject, is consistent with what is to be established and the similar dharma, and is what establishes what is to be established, the characteristic of such an example is not established.