Tibetan
དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་ཡིན་གྱི། གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནུས་མཚུངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཁོ་བོའི་མ་མོ་གཤམ་མོ་ཞེས་པའི་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེཾ། སྔར་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཚིག་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། རང་ཚིག་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ལོག་ཕྱོགས་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་གཞི་གཅིག་ལ་ཆོས་འགལ་བ་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་གང་ཞིག ཁྱོད་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། དེཾ། གཞན་དུ་ལུང་ཁོ་ནས་གནོད་ན་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ལ་མི་གནོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་དང་བྲལ་བའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུཾང་། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ལུང་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཡུལ་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེཾ། དཀར་ཆོས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ལུང་ཚད་མས་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ལུང་ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾས། ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་ཙམ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཞིག མངོན་སུམ་མིན་པའི་ཕྱིར། མདོར་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་གནོད་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། དེ་གཉིས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མིན་པར་རྟེན་གཞི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ན། མདོར་ཚད་མའི་བསལ་བ་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བ་ཡང་ཐ་དད་དུ་འཆད་རིགས་པར་ཐལ། རྗེས་དཔག་དེ་གསུམ་གྱི་རྟེན་གཞི་གཏན་ཚིགས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བརྟེན་པའི་དགོས་པ་མེད་པ་གང་ཞིག དགོས་པ་གཞན་ཡང
Chinese
所立誓言的两个誓言仅仅是互相妨碍，而不是损害，因为这两个相违的誓言能力相等。例如，就像“我的母亲是寡妇”这样前后矛盾的自语一样。彼。先前立誓的声明声音是常住的论著，也是一种自语，因为是在以现量成立的有法之上，立誓了相反的方面。彼。以量成立的，立誓声音是无常的誓言，你对于立誓声音是常住的誓言是损害，因为你和它二者在同一个基上，立誓了相违的法，而且你具有后盾量。彼。如果仅仅以教证损害，那么声明声音是常住的教证，对于立誓声音是无常的誓言不损害，因为你是没有后盾量的教证。教证。它，有法。你以是量教证的理由，对于自相矛盾的誓言不损害，因为你已经被遮止是量教证了。那么，难道没有被量教证损害的对境吗？彼。立誓行持白法不会产生安乐的誓言，你会被量教证损害，因为你是在以量教证成立的有法之上，立誓了与量教证相违的法。彼。可信的比量，不是仅仅比量之外的，因为损害的量是什么？因为不是现量。总之，说现量比量与可信比量是不同的，是有必要的，因为是为了显示二者损害对境的差别。彼。如果二者不是从对境的角度分开，而是从所依的理由的角度分开，那么，总之，在此处宣说量的遮破的时候，也应该分开宣说依赖果、自性、不可得三种因的比量的遮破，因为这三种比量的所依理由是不同的。它，有法。从现量比量中分开可信比量是没有必要的，因为对于它来说，没有依赖对境的差别之必要，还有其他的必要。
English
The two pledges of the vowed pledge are only mutually obstructive, but not harmful, because these two contradictory pledges are equal in power. For example, like the self-contradictory statement "My mother is a widow." That. The statement of the previously vowed treatise that sound is permanent is also a self-statement, because it is a statement of vowing the opposite on a phenomenon established by direct perception. That. The vow to prove that sound is impermanent through valid cognition, you are harmful to the vow to prove that sound is permanent, because you and it both vow contradictory qualities on the same basis, and you have the support of valid cognition. That. If only scripture harms, then the scripture that states sound is permanent does not harm the vow to prove that sound is impermanent, because you are a scripture without the support of valid cognition. Scripture. That, the subject. You are not harmful to self-contradictory vows because you are a valid scripture, because you have already been prevented from being a valid scripture. Then, is there no object that is harmed by valid scripture? That. The vow to vow that happiness will not arise from practicing white dharma, you will be harmed by valid scripture, because you are a vow to vow a quality that contradicts valid scripture on a phenomenon established by valid scripture. That. Believable inference is not just outside of inference, because what is the valid cognition that harms? Because it is not direct perception. In short, saying that direct inference and believable inference are different is necessary, because it is to show the difference between the objects of harm of the two. That. If the two are not separated from the perspective of the object, but from the perspective of the basis of the reason, then, in short, when explaining the refutation of valid cognition here, the refutation of inference based on the three signs of effect, nature, and non-observation should also be explained separately, because the basis of these three inferences is different. That, the subject. It is not necessary to separate believable inference from direct inference, because there is no need for it to rely on the difference of the object, and there are other needs.
Tibetan
་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རཾང་། མདོར་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་རང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་དང་བྲལ་བའི་རང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་ཡིན་ལ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ནི་གནོད་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུང་གིས་ཀུན་ལ་གནོད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། ལུང་གི་གནོད་ཡུལ་ཡིན་མིན་སོ་སོར་ཕྱེ། ལུང་གི་དོན་ལ་བརྟགས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེཾ། རྒོལ་བས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། ཀུན་གྱི་སྟེང་དུ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལུང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔར་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་ཕྱིས་ཚད་མར་མི་འདོད་པའི་ཚེ་གནོད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཚད་མ་ཁས་བླངས་པས་གནོད་བྱེད་དུ་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། རཾང་། དེའི་ཚེ་རང་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ། སྔར་ཁས་བླངས་པས་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལ་གེགས་བྱེད་ཙམ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་ཚིག་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེསཾ། ལུང་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེཾས། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་མི་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་གཙོ་བོར་གྲུབ་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ་ལུང་ཚད་མ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་ལུང་ཚད་མས་གཙོ་བོར་གྲུབ་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་ལུང་དོན་ལ་བརྟགས་པ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིཾ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ལུང་དོན་ལ་ནང་འགལ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐོཾང་། དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་དེ་ཤིན་ལྐོག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲགས་པའི་བསལ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཤད་ཚུལ་དང་པོས་གནོད་བྱེད་འགྲན་ཟླ་མེད། བཤད་ཚུལ་གཉིས་པས་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གནོད་བྱེད་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད། འགྲན་ཟླ་མེད་པའི་དོན
Chinese
没有的缘故。第二是，让。总之，从自力比量中将自语分开的法，有必要，因为，仅仅是脱离了后盾量度的自语，只能起到言说对象名言上互相妨碍的作用，而自力比量也是损害者，为了知晓这一点。第三有三，如果教证损害一切，则太过分。分开教证的损害对象是否。讲述考察教证意义的必要。第一是，登。仅仅因为敌论者承认教证为量，教证就变成量，这个教证法，如果说是对一切之上的自相矛盾的誓言的损害者。教证法，如果说你先前承认是量，后来不想要成为量的时候，则不成为损害者。因为你承认是量而新产生的损害者。让。那个时候如果是自语相违，如果说。对于以自力成立的法，先前承认与论典相违背而立下的誓言，这个誓言法，只能成为自相矛盾的誓言的阻碍者。因为是自语相违的誓言的缘故。杰。如果是教证则周遍是量，因为如果补特伽罗承认是量则周遍是量的缘故。第二是，登色。声音无常法，你在观察的时候不必承认教证是成立者，因为你是以自力比量为主成立的所量之故。布施等行善产生安乐法，你在观察的时候必须承认教证是量成立者，因为你是以教证量为主成立的所量之故。第三是，那么自力量度就不需要考察教证意义了吗？这里，这样考察法，有必要，因为为了审查教证意义是否有内在矛盾的缘故。通。这样审查法，有必要，因为为了承认以三种审查清净的教证是极隐蔽的成立者的缘故。第二，讲述破除名声，有二，以第一种讲述方式，没有损害的竞争者。以第二种讲述方式，成立所境的差别。第一有二，讲述没有损害的意义。没有竞争者的意义。
English
Because there is none. Secondly, Rang. In short, the dharma that is separated from self-assertion by the force of inference is necessary because mere self-assertion, devoid of the support of valid measure, can only hinder the object of expression in terms of conventional language, while self-force inference is also a harmer, in order to know this. Thirdly, there are three: if scripture harms everything, it is too much. Separate the objects of harm of scripture. Explaining the necessity of examining the meaning of scripture. The first is, Dem. If the scripture that becomes a valid measure merely because the opponent admits it as a valid measure is a harmer to the self-contradictory vow on top of everything, then the scripture, if you admit it as a valid measure before, but do not want to be a valid measure later, then it is not a harmer. Because you admit it as a valid measure and a new harmer arises. Rang. If at that time it is a self-contradictory statement, if you say. For the dharma established by self-force, the vow made by previously admitting contradiction with the treatise, that vow, can only be an obstacle to the self-contradictory vow. Because it is a self-contradictory vow. Kye. If it is scripture, then it is pervasive with validity, because if a person admits it as valid, then it is pervasive with validity. The second is, Demse. Sound is impermanent, you do not need to admit scripture as an establisher when examining it, because you are primarily established by self-force inference. Giving and other virtuous deeds produce happiness, you must admit scripture as a valid establisher when examining it, because you are primarily established by valid scripture. The third is, then does self-force measure not need to examine the meaning of scripture? Here, such examination is necessary, because it is to examine whether there are internal contradictions in the meaning of scripture. Thong. Such examination is necessary, because it is to admit that the scripture purified by the three examinations is the establisher of the extremely hidden. Secondly, there are two ways to explain the refutation of fame: the first way of explaining is that there is no competitor to harm. The second way of explaining is that the difference of the object is established. The first has two: explaining the meaning of no harm. The meaning of no competitor.