Tibetan
ང་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལྷས་བྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གྲུབ་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་མེད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བློས་མི་འགྲུབ། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བློས་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟཾགས། བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་དབང་བློའི་འབྲེལ་པ་ལྷས་བྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲེལ་པ་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟཾགས། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་ཐོག་མར་གཞན་རྒྱུད་ལ་བློ་གྲུབ་ནས་དེ་ཉིད་དཔེར་བྱས་ཏེ། ཕྱིས་རང་རྒྱུད་ལ་བློ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷས་བྱིན་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་གྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གཞན་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་ཡང་མཐུན་དཔེ་གཞན་ཞིག་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེཾ། བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལས་ཁྱོད་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་གྲུབ་པར་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མངོཾན། ལྷས་བྱིན་ཆོས་ཅན། ངག་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་ངག་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ཕ་རོལ་པོ་སེམས་ལྡན་དུ་དཔོག་མི་ནུས་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ལ་ངག་སྨྲ་བརྗོད་དང་བློའི་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡིད་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག་པ་ནི། ཡིཾད། ལྷས་བྱིན་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཡིད་བློ་རྟོག་པ་གཟུང་དོན་གྱི་རྟགས་ལས་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པ་ལ་གཟུང་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཉིས་ཀ་རང་གསལ་མིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན། སྔ་མ་རང་གསལ་ཡིན་པས་ཕྱི་མ་གསལ་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱོདཾ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་བློ་སྔ་མ་གང་གིས་གསལ་བ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཕྱི་མས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རང་གསལ་མིན་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡུཾལ། འོ་ན་ཡུལ་སྔོ་སོགས་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། རང་གསལ་མིན་ཀྱང་གསལ་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ། རང་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བ་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་ཆོས་ཅ
Chinese
因为我是因的果。དེཾ།（藏文）有法，心识，你关于那方面的理由不是正确的，因为你不是由天授的相续的量所成立的。第三，即使成立，也有两种情况是关系不确定的：不是由自己的相续的心识所成立，不是由他人的相续的心识所成立。第一种情况是：རྟཾགས།（藏文）有法，心识，你关于那方面的理由不是正确的，因为你和根识的关系不是由天授的相续的量所成立的。周遍：因为关系不确定的理由是不正确的。རྟཾགས།（藏文）如果从那个理由首先在他人的相续中成立心识，然后以那个作为例子，之后在自己的相续中成立心识，那么，天授，有法，在自己的相续中成立心识的同品例证将变成无穷无尽，因为为了成立在自己的相续中成立心识的同品例证，必须在他人的相续中成立心识，而且对于那个也必须成立其他的同品例证。དེཾ།（藏文）心识，有法，是你由事物成立，而不是事物由你成立，因为必须通过你由自证现量成立的方式来安立你的事物成立。第二种情况是：མངོཾན།（藏文）天授，有法，不能从语言表达的理由来推断说话的人是具有心识的，因为在自己的相续中，语言表达和心识的关系没有成立。第二，从意念心识的理由来遮破分别念：ཡིཾད།（藏文）天授，有法，在自己的相续中，不能从意念心识的所取义的理由来成立分别念，因为分别念没有所取义。第四，遮破由其他感受者感受，然后成立，有两种情况：如果两者都不是自明，则不是所明能明。前者是自明的，所以后者不是能明。第一种情况是：ཁྱོདཾ།（藏文）如果问你的宗派，先前的意识是由什么来照亮的，如果回答说是由具有那种形象的后来的意识来照亮的，那么，前后的两个意识，有法，不是所明能明，因为自明不是相同的。ཡུཾལ།（藏文）那么，事物蓝色等是如何照亮的呢？蓝色，有法，即使不是自明的，也可以安立照亮的名称，因为通过在自执现量上安置形象的方式来安立照亮。心识，有
English
Because I am the fruit of the cause. Deṃ. (Tibetan) Subject, consciousness, your reason regarding that aspect is not correct, because you are not established by the valid cognition of the continuum of Devadatta. Third, even if established, there are two situations where the relationship is uncertain: not established by the consciousness of one's own continuum, not established by the consciousness of another's continuum. The first situation is: Rtaṃgs. (Tibetan) Subject, consciousness, your reason regarding that aspect is not correct, because the relationship between you and the sense consciousness is not established by the valid cognition of the continuum of Devadatta. Pervasion: Because a reason with an uncertain relationship is not correct. Rtaṃgs. (Tibetan) If from that reason, consciousness is first established in the continuum of another, and then that is taken as an example, and later consciousness is established in one's own continuum, then, Devadatta, subject, the similar example of establishing consciousness in one's own continuum will become endless, because in order to establish the similar example of establishing consciousness in one's own continuum, it is necessary to establish consciousness in the continuum of another, and for that, another similar example must also be established. Deṃ. (Tibetan) Consciousness, subject, you are established by the object, but the object is not established by you, because it is necessary to establish the object as established by you through the way of self-cognizing direct perception. The second situation is: Mngoṃn. (Tibetan) Devadatta, subject, one cannot infer that the person speaking is sentient from the reason of verbal expression, because the relationship between verbal expression and consciousness is not established in one's own continuum. Second, refuting conceptual thought from the reason of mental consciousness: Yiṃd. (Tibetan) Devadatta, subject, in one's own continuum, conceptual thought cannot be established from the reason of the object of apprehension of mental consciousness, because conceptual thought has no object of apprehension. Fourth, refuting and then establishing experience by another experiencer has two situations: If both are not self-illuminating, then they are not the object of illumination and the illuminator. The former is self-illuminating, so the latter is not the illuminator. The first situation is: Khyodṃ. (Tibetan) If you are asked in your system, by what is the previous consciousness illuminated, and if you answer that it is illuminated by the later consciousness that has that appearance, then, the two previous and later consciousnesses, subject, are not the object of illumination and the illuminator, because self-illumination is not the same. Yuṃl. (Tibetan) Then, how are objects such as blue illuminated? Blue, subject, even if it is not self-illuminating, it is permissible to apply the name of illumination, because illumination is established through the way of placing an appearance on self-grasping direct perception. Consciousness, sub
Tibetan
ན། རང་གསལ་ཡིན་ཏེ། རང་ལ་ཤར་བའི་རྣམ་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེཾ། བློ་སྔ་མས་ཀྱང་བློ་ཕྱི་མ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བ་འདོད་ན། བློ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། རང་གསལ་དུ་གྲུབ་སྟེ། རང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྐྱེས་པ་རང་ལ་གསལ་བའི་ཕྱིར། དེཾ། བློ་ཕྱི་མ་རང་གསལ་མིན་ན་ཡུལ་ཡང་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མའི་གསལ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བློ་ཕྱི་མ་བློ་སྔ་མའི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག བློ་ཕྱི་མ་དང་རང་གསལ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེཾའི། ཡུལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་བློ་གཉིས་གསལ་ཚུལ་མི་མཚུངས་ཏེ། བློ་རང་གསལ་ཡིན་ཞིང་ཁྱོད་བློ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བ་གཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འདྲཾ། བློ་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། བློ་ཕྱི་མ་ཁྱོད་ཀྱི་གསལ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བློ་ཕྱི་མ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གསལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གྱི་གསལ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་དེ་གསལ་བར་གཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེཾར། བློ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་པའི་དཔེ་ཡོད་དེ། སྒྲོན་མེ་ཕན་ཚུན་གཉིས་ཁྱོད་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་པའི་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ཡིན་པའི་དཔེ་ཡོད་དེ། བུམ་གཟུགས་དང་སྒྲོན་མེ་དེ་ཁྱོད་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ཡིན་པའི་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་ཁྱོད་མྱོང་བྱེད་ཡོད་དེ། ཁྱོད་གཟུགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་མྱོང་བྱེད་མེད་ན་ཁྱོད་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་མེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་སླར་ཡང་མདོའི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་བསྒྲུབ། གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པ་སྨྲ་བ་བསལ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དྲཾན། གཟུགས་འཛིན་པའི་དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་དུས་ན་མྱོང་བྱེད་ཡོད་དེ། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་འགྱུར་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེཾས། དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་མྱོང་སྒྲུབ་ན་མ་ངེས་ཤིང་། མྱོང་ཙམ་སྒྲུབ་ན་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ཤེས་པ་སྔ་མ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མ་རིང་སོགས་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉན་བློ་གཅིག་གིས་
Chinese
那，是自明的。因为显现在自身上的相是自身之故。彼，如果也认为前念心以将相施加于后念心的方式而明的话，后念心，是所立宗，成立为自明，因为自身生起作为境之相，对自身是明了之故。彼，如果后念心不是自明，那么境也，是所立宗，将成为前念心的显现者，因为后念心是前念心的显现者，后念心和非自明是相同的缘故。彼的，境，是所立宗，你和心二者明的方式不相同，因为心是自明，而你仅仅被安立为以将相施加于心的方式而明。第二，例如，前念心，是所立宗，后念心不是你的显现者，因为你不依赖于后念心就是自明的缘故。心，是所立宗，是境的显现者，因为仅仅安立为以境的相显现在你身上的方式而使那个境显现的缘故。例如，前后二心，是所立宗，你们有不是显现者和显现者的例子，例如灯火相互之间就是你们不是显现者和显现者的例子。境和心二者，是所立宗，你们有是显现者和显现者的例子，例如瓶子的形色和灯火就是你们是显现者和显现者的例子。境，执取色法的根识现量，是所立宗，你在看见色法的时候，你是有经历者的，因为你是执取色法的识，之后忆念，如果，你没有经历者，那么你必须没有忆念的忆念识。第三，再次以经部的理路成立自证，有二，以忆念的理证成立自证，破除说已成立而重复成立。第一，忆念，执取色法的忆念识，是所立宗，在自身的时候是有经历者的，因为是之后成为忆念的识之故。第二有二，陈述主张，破除它。第一，识，如果以忆念的理证成立自经历，则是不决定的，如果仅仅成立经历，则是成立已成立的，因为后识经历前识之故，如果这样说。第二有二，前念不执取长等成为必然后果，后念不转移到境上成为必然后果。第一有二，以一个听闻心
English
Now, it is self-illuminating. Because the appearance that arises in itself is its own nature. If it is also asserted that the prior mind illuminates the subsequent mind by imparting an aspect to it, then the subsequent mind, the subject, is established as self-illuminating, because it is clear to itself that it generates the appearance of an object. If the subsequent mind is not self-illuminating, then the object, the subject, would become the illuminator of the prior mind, because the subsequent mind is the illuminator of the prior mind, and the subsequent mind is the same as not being self-illuminating. Therefore, the object, the subject, the way you and the mind illuminate are not the same, because the mind is self-illuminating, and you are merely established as illuminating by imparting an aspect to the mind. Secondly, for example, the prior mind, the subject, the subsequent mind is not your illuminator, because you are self-illuminating without relying on the subsequent mind. The mind, the subject, is the illuminator of the object, because it is merely established as illuminating that object by the way the appearance of the object arises in you. For example, the two minds, prior and subsequent, the subject, you have examples of not being illuminator and illuminated, for example, the two lamps are examples of you not being illuminator and illuminated. The two, object and mind, the subject, you have examples of being illuminator and illuminated, for example, the shape of a vase and a lamp are examples of you being illuminator and illuminated. The object, the manifest sense consciousness of the sense faculty that apprehends form, the subject, when you see form, you have an experiencer, because you are the consciousness that apprehends form, which is later remembered. If you do not have an experiencer, then you must not have the memory consciousness of remembering. Thirdly, again establishing self-awareness through the reasoning of the Sutra school, there are two: establishing self-awareness through the sign of memory, and refuting the assertion of proving what has already been proven. The first is: memory, the memory consciousness that apprehends form, the subject, at its own time, it has an experiencer, because it is the consciousness that later becomes memory. The second has two: stating the assertion, and refuting it. The first is: consciousness, if self-experience is established through the sign of memory, it is uncertain, and if only experience is established, then it is proving what has already been proven, because the subsequent consciousness experiences the prior consciousness, if it is said like that. The second has two: it follows that the prior consciousness does not apprehend length, etc., and it follows that the subsequent consciousness does not transfer to the object. The first has two: with one hearing mind.