Tibetan
ངོ་བོར་གྱུར་པའི་གཟུང་རྣམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཆོས་ཅན། དོན་དང་འདྲ་བས་སྒྲུབ་མི་དགོས་པར་ཐལ། རང་ཉིད་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་རིག་དེ་དོན་འདྲ་བས་རྣམ་པ་གཞག་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། བདཾག ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་ན། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲའམ་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲ། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཕྱི་དོན་དང་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་མིག་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མྱོང་བར་ཐལ། སྒྲ་དང་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲ་བའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཇིཾ། དོན་ལས་སྐྱེས་པ་འདྲ་བ་ཡིན་པས་དོན་མྱོང་ན། སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་མྱོང་བར་ཐལ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། ཉམཾས། སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་སྔ་མ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་མྱོང་བ་མིན་པར་ཐལ། དོན་ལ་ངེས་པར་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་འདྲ་བ་ཡིན་པས་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནོ་ཞེ་ན། སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པར་ཐལ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསལ་བའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དྲིས། བརྗོད་པའི་མཐའ་གཉིས་སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞཾན། དཀར་འཛིན་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་དཀར་པོ་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་དཀར་འཛིན་དབང་ཤེས་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན་ཞེས་བརྟག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་དངོས་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། བདག་འགྱུར་ཡིན་ན་རང་རིག་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པས་དོན་མི་གསལ་བར་ཐལ། དོན་མཐོང་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞནཾ། ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་དཀར་འཛིན་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། དཀར་པོ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་མི་གསལ་ཡང་ཡུལ་གྱི་གསལ་བྱེད་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསཾལ། དཀར་འཛིན་དབང་ཤེས་དེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པས་ཡུལ་གྱི་གསལ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་བློ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་དགོས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོཾ
Chinese
以自性而存在的所取相的体验，是法，因为与事物相同，所以不需要成立。因为仅仅是自己体验就能成立。周遍：因为自证是与事物相同，所以不是假立的相。第三：བདཾག （藏文）如果识与事物相同，是全部自性相同还是部分相同？如果是第一种情况，识，是法，不应是识，因为与外境事物全部自性相同。如果是第二种情况，眼识，是法，应体验声音，因为与声音部分相同。第四：ཇིཾ། （藏文）如果是从事物所生是相同的，所以体验事物，那么，执取蓝色的后识，是法，应体验执取蓝色的前识，因为是从它所生是相同的。第五：ཉམཾས། （藏文）执取蓝色的后识，是法，不体验执取蓝色的前识，因为不能从执取蓝色的前识中引出确定，如果这样说，境相的识，是法，不应体验事物，因为不能确定地从中引出。如果说，因为是从事物所生是相同的，所以能确定地从中引出，那么，执取蓝色的后识，是法，应能从执取蓝色的前识中引出确定，因为是从它所生是相同的。第二有二：从明亮的事物方面观察而问，对所说两种边分别遮破。第一：གཞཾན། （藏文）在执取白色的根识，在自己时间里，显现白色明亮的那种相，是与执取白色的根识的实体是他体还是一体，这样观察。第二有二：如果他体实有，则太过分；如果自性转变，则成立自证。第一有二：识不能明了事物，不应能见到事物。第一：གཞནཾ། （藏文）如果按照第一种情况，执取白色的根识，是法，不应是白色明亮显现的识，因为自己不明亮。周遍：即使自己不明亮，但如果是境的明了者，则有太过分的过失。གསཾལ། （藏文）如果那个执取白色的根识，是被其他的后识所明了，所以成为境的明了者，那么，那个，是法，你应成为无止境的明了者，因为你是必须被其他的后识所明了的识。第二有二：立宗，驳斥过失。第一：མཐོཾ
English
The experience of the apprehended aspect that exists as its own nature is the subject of debate. It should not need to be established because it is the same as the object. Because it is established merely by one's own experience. The pervasion is: because self-awareness is the same as the object, it is not an aspect to be nominally designated. Third: bdaṃ (藏文) If consciousness is the same as the object, is it the same in all aspects of its own nature, or in some aspects? If it is the first case, consciousness, is the subject of debate, it should not be consciousness, because it is the same as the external object in all aspects of its own nature. If it is the second case, eye consciousness, is the subject of debate, it should experience sound, because it is the same as sound in some aspects. Fourth: jiṃ (藏文) If it is the same because it arises from the object, so it experiences the object, then, the subsequent consciousness that apprehends blue, is the subject of debate, it should experience the previous consciousness that apprehends blue, because it is the same because it arises from it. Fifth: ñamaṃsa (藏文) The subsequent consciousness that apprehends blue, is the subject of debate, it does not experience the previous consciousness that apprehends blue, because it cannot derive certainty from the previous consciousness that apprehends blue, if you say so, the consciousness of the object's appearance, is the subject of debate, it should not experience the object, because it cannot derive certainty from it. If you say, because it is the same because it arises from the object, so it can derive certainty from the object, then, the subsequent consciousness that apprehends blue, is the subject of debate, it should be able to derive certainty from the previous consciousness that apprehends blue, because it is the same because it arises from it. The second has two: questioning after examining the clear object, refuting the two extremes of the statement separately. First: gzhāṃna (藏文) In the root consciousness that apprehends white, the aspect of white appearing clearly at its own time, is that substance other than the root consciousness that apprehends white, or is it one, thus examining. The second has two: if it is other substantial, then it is too far; if it is self-transformation, then self-awareness is established. The first has two: consciousness does not clarify the object, it should not be able to see the object. First: gzhanaṃ (藏文) If according to the first case, the root consciousness that apprehends white, is the subject of debate, it should not be the consciousness of white appearing clearly, because it is not clear itself. The pervasion is: even if it is not clear itself, but if it is the clarifier of the object, then there is the fault of being too far. gasaṃla (藏文) If that root consciousness that apprehends white is clarified by other subsequent consciousness, so it becomes the clarifier of the object, then, that, is the subject of debate, you should become an endless clarifier, because you are the consciousness that must be clarified by other subsequent consciousness. The second has two: stating the consequence, refuting the fault-finding. First: mthoṃ