Tibetan
པ་ལའང་དོན་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་དང་། དོན་ཤེས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་ཤེས་སུ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ཐལ། དོན་ཤེས་དང་དེ་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་རིམ་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ཉིད་ཀྱི་བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་རིག་པ་ན་སྔོ་འཛིན་ལ་སྣང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དམ་སྟེ་དེ་རྟོགས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་སྔོ་འཛིན་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྔོ་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་མི་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་མྱོང་བ་སྔོ་འཛིན་གཅིག་རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ནི་མྱོང་ལ་སྟེ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་དེ་སྔོ་འཛིན་ལས་རྫས་གཞན་སྔོ་འཛིན་དུ་སྣང་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤུགས་བསྟན་ཐུག་མེད་རིགས་པ་བརྗོད། །དངོས་བསྟན་འཕོ་མེད་རིགས་པ་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་མྱོང་བྱེད་ཙམ་བསྒྲུབས་ན་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་ནི། ཐུག་མེད་དེ་ལའང་དྲན་པ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ། །མེད་འགྱུར་དེ་ཡང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རིགས་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་དང་པོ་འདིར་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔོ་འཛིན་སོགས་རང་རིག་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་འདོད་ན། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། མ་མྱངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ངའི་ཤེས་པ་ནི་འདི་ལྟར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དེ་ལའང་དྲན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མྱངས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ན་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ནི་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མྱོང་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དང་དེའང་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་མྱོང་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ་རེ་ཞིག་བཞག་ནས། རྣམ་པ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་
Chinese
而且，作为有法的事物，有认识意义的人，由于意义的知识显现为意义，并且体验意义知识的知识显现为意义知识，所以会逐渐领悟各种各样的意义。因为意义的知识和体验它的事物是逐渐存在的其他事物。因此，难以消除这个争论的过失。像这样，当像蓝色一样的知识出现时，显现在蓝色认知中的蓝色等相状，要么是唯一的，因此它被认知，要么是除此之外，显现在体验蓝色认知的知识中的蓝色认知的相状不被认知吗？或者，体验认知一个蓝色，但显现为蓝色的体验，即体验的对象的体验，不是从蓝色认知之外的其他事物显现为蓝色认知而被认知的。对于自证来说，没有这个过失，因为意义的相状和体验的相状被证明是唯一的。第二，后续的知识没有转移到对象上，这方面分为两点：暗示无穷尽的理证；直接揭示不转移的理证。第一点是：作为对陈那论师所说“如果先前的知识被其他后续的知识体验，仅仅通过记忆的标志来证明体验者，那就是对已成立之事的证明”的回应，如果知识被他人体验，那么就会有无穷尽，并且同样地，不会转移到其他对象上，因为那也被看见。在所说的两种理证中，第一个是暗示性的，如果认为即使没有蓝色认知等自证，后续的知识也会被其他知识体验，那么，后续的知识，作为有法的事物，不会在之后被忆起，因为没有被体验过。不能这样认为，因为“我的知识是这样的”这样的记忆是被看见的。如果没有被体验过的理由不成立，那么后续的知识是被谁体验的呢？如果说它也被后续出现的其他知识体验，那么，显现意义的知识，作为有法的事物，你将成为无穷尽的体验者，因为你是后续的知识，并且它也必须被其他后续的知识体验。第二点分为两点：陈述推论；驳斥过失的辩解。第一点是：这样一来，姑且不论通过记忆的途径，没有转移到其他对象上的过失是陈那论师所说的。为了表明没有转移到其他相状上
English
Moreover, as a phenomenon of a person with meaningful knowledge, since the knowledge of meaning appears as meaning, and the knowledge that experiences the knowledge of meaning appears as the knowledge of meaning, various meanings will be gradually realized. Because the knowledge of meaning and the things that experience it are other things that exist gradually. Therefore, it is difficult to eliminate this fault of contention. Like this, when knowledge like blue appears, the aspects such as blue that appear in the blue cognition, either are the same, so it is cognized, or other than that, the aspects of blue cognition that appear in the knowledge that experiences blue cognition are not cognized? Or, the experience cognizes one blue, but the experience that appears as blue, that is, the experience of the object of experience, is not cognized as appearing as blue cognition from other things other than blue cognition. For self-cognition, there is no this fault, because the aspect of meaning and the aspect of experience are proven to be the same. Secondly, there are two aspects to the consequence that the subsequent does not transfer to the object: implicitly stating the reason of infinity; explicitly stating the reason of non-transfer. The first is: As a response to Dignāga's statement that "If the previous knowledge is experienced by other subsequent knowledge, merely proving the experiencer by the sign of memory is proving what has already been established", if knowledge is experienced by others, then there will be infinity, and similarly, it will not transfer to other objects, because that is also seen. Among the two reasons stated, the first is implicitly stated, if it is thought that even without self-cognition such as blue cognition, the subsequent knowledge will be experienced by other knowledge, then, the subsequent knowledge, as a phenomenon, will not be remembered later, because it has not been experienced. It cannot be thought so, because the memory that "My knowledge was like this" is seen. If the reason of not being experienced is not established, then who experiences the subsequent knowledge? If it is said that it is also experienced by other subsequent knowledge that arises after it, then, the knowledge that appears in meaning, as a phenomenon, you will become an infinite experiencer, because you are the subsequent knowledge, and it must also be experienced by other subsequent knowledge. The second point is divided into two points: stating the inference; refuting the defense of faults. The first point is: In this way, for the time being, let us put aside the fault that there is no transfer to other objects through the path of memory, which was stated by Dignāga. In order to show that there is no transfer to other aspects
Tibetan
དྲི་བ་མཛད་པ་ནི། ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་རིག་པའི་ཕྲེང་བ་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་གཅིག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་འདི་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་སྔ་མའི་བློ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་སྔ་མ་ལས་ཡུལ་གཞན་གཟུགས་སོགས་ལ་ནི་འཕོ་བ་སྟེ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་རང་གི་གཟུང་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཉེ་བ་སྟེ་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་བློ་སྔ་མ་དེ་དག་མི་འཛིན་པར་ནི་ཇི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་གཟུགས་སོགས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བློ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་རང་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྱུར་པ་སྟེ་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཕྱི་ཡི་གེགས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་དགག །སྔ་མའི་ནུས་པ་ཟད་ནས་འཕོ་བ་དགག །གཅིག་གིས་དོན་ཤེས་གཉིས་ཀ་འཛིན་པ་དགག །འཕོ་ཚེ་ཕྱི་མ་མྱོང་བྱེད་མེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉེ་བ་ན་དེས་བློ་ཕྱི་མས་བློ་སྔ་མ་འཛིན་པའི་གེགས་བྱས་པས་བློ་ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་མ་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཕྱི་མས་ཁྱོད་དེ་དག་འཛིན་པ་ལ་གཞན་ཕྱི་ཡི་ནི་ཡན་ལག་གཟུགས་སོགས་གང་གིས་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དངོས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་སྔ་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ཀྱང་བློ་ཕྱི་མས་ཁྱོད་འཛིན་པ་དེ་ལ་གེགས་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནུས་ན་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ནི་ཉེ་བ་ན་སྐྱེས་བུ་འགས་ཀྱང་བློ་སྔ་མ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མ་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ་ཉེ་བ་མིན་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མའི་དྲན་པ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། བློ་སྔ་མ་དྲན་པའི་རྩ་བ་བློ་སྔ་མ་མྱོང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན་དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཨ་རེ་མཛེས་ཞེས་དཔྱས་པའོ། །གཞན་ཡང་དབང་ཤེས་ལ་དོན་ཉེ་བ་ཡོད་པས་དེས་གེགས་བྱས་ནས་དོན་ལ་འཕོ་བའི་དོགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་ན་ཡང་འདས་མ་འོངས་སོགས་ལ་རྣམ་རྟོག་གང་གང་ལ་ཆོས་ཅན། ཕྱིའི་དོན་ལ་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་
Chinese
提问是：前一个前一个的意识，是意识之流中一个接着一个相连的，那么这后一个意识的直接生因是什么呢？如果说是前一个心识本身，那么，对于显现外境的后一个意识，有法，不应从前一个意识转移到其他外境色等上去，即不应执持外境色等，因为前一个意识是其自身的所缘境。成立周遍的方法是：对于显现外境的后一个意识，有法，如果不执持作为自身近取因，即直接生因的前一个心识，那么又怎么会执持其他外境色等呢？即不应执持，因为前一个心识本身已经成为其所执持的自性，即是所缘境。第二部分有四点：驳斥外境的阻碍导致转移到外境；驳斥前一个意识的力量耗尽导致转移；驳斥一个意识同时执持境和识；驳斥转移时后一个意识没有体验者。第一点是：如果说外境靠近时，它会阻碍后一个意识执持前一个意识，因此后一个意识会转移到外境上，那么，前一个意识，有法，后一个意识执持你时，其他外境的支分，如色等，又会用什么来阻碍呢？即不会阻碍，因为你是确定为直接产生缘于自我的后一个意识的自性之内的支分。因此，前一个意识，有法，即使外境靠近，后一个意识也无法阻碍你被执持，否则，如果能够阻碍，那么当外境色等靠近时，任何人也不会体验到前一个意识，这样会有过失。此外，对于人，有法，体验前一个意识是不可能的，因为外境并非靠近的情况根本不存在，因此。如果承认，那么对于人，有法，前一个意识的记忆也会不存在，因为前一个意识的根本是体验前一个意识，而体验是不存在的。如果承认这一点，那么承认这些是存在的，真是太美妙了，这是嘲讽。此外，如果说根识有外境靠近，因此会阻碍而转移到外境上，那么对于过去、未来等的各种分别念，有法，不可能缘于外境，因为外境
English
The question is: What is the direct cause of the later consciousness in the stream of consciousness, which is connected one after another? If it is said that it is the previous consciousness itself, then, for the later consciousness that manifests external objects, it should not be transferred from the previous consciousness to other external objects such as form, etc., that is, it should not hold external objects such as form, etc., because the previous consciousness is its own object. The method of establishing pervasion is: For the later consciousness that manifests external objects, if it does not hold the previous consciousness as its own proximate cause, that is, the direct cause, then how can it hold other external objects such as form, etc.? That is, it should not hold, because the previous consciousness itself has become the nature of what it holds, that is, it is the object. The second part has four points: refuting that the obstruction of external objects leads to the transfer to external objects; refuting that the exhaustion of the power of the previous consciousness leads to the transfer; refuting that one consciousness holds both the object and the consciousness; refuting that there is no experiencer of the later consciousness at the time of transfer. The first point is: If it is said that when the external object is close, it will obstruct the later consciousness from holding the previous consciousness, so the later consciousness will transfer to the external object, then, the previous consciousness, what will other external parts, such as form, etc., use to obstruct you when the later consciousness holds you? That is, it will not obstruct, because you are a part within the nature of the later consciousness that is determined to directly arise from the self. Therefore, the previous consciousness, even if the external object is close, the later consciousness cannot obstruct you from being held, otherwise, if it can obstruct, then when external objects such as form, etc., are close, no one will experience the previous consciousness, which would be a fault. In addition, for a person, it is impossible to experience the previous consciousness, because there is no situation in which the external object is not close, therefore. If you admit it, then for a person, the memory of the previous consciousness will also not exist, because the root of the previous consciousness is to experience the previous consciousness, and the experience does not exist. If you admit this, then admitting that these exist is really wonderful, this is sarcasm. In addition, if it is said that the root consciousness has external objects close, so it will obstruct and transfer to the external object, then for various discriminations of the past, future, etc., it is impossible to be based on external objects, because external objects