Tibetan
སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། གཉིས་པ་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཡང་དག་བཤད། །མ་འཁྲུལ་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཤད། །གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་འབྲས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག་པ་དང་། གཞུང་གིས་བསྟན་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་མ་བུ་དག མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །ཞེས་པ་ནས། བརྟེན་ནས་མིག་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཤེས་བསྐྱེད་ལ། །ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས། མངོན་སུམ་བཞི་པོ་སོ་སོར་བསྟན་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། མདོར། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་པས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ན་འདིར་གཞུང་དེ་དག་གིས་བསྟན་པར་འགལ་ཞིང་། མ་བསྟན་ན་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་པས་སྔ་མ་རྟོག་བྲལ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཡིད་མངོན་ཡང་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་རྟོག་བྲལ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་གཉིས་ཆར་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིན་ན་ཡང་མངོན་སུམ་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པར་མ་ཟད་ཡིད་མངོན་ཀྱང་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་དག་འདིའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ཞེས་པ་མན་ཆད་དབང་མངོན་ལ་སྦྱར་ནས་འདི་ཉིད་རྣམ་ངེས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་རྣམ་ངེས་ལས་མངོན་སུམ་དང་། རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་གྱི་ལེའུ་གསུམ་གྱིས་ཐོག་མར་དེ་དག་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡོད་ཅིང་འདིར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་ཞིང་། འདིའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་འདོད་ན་གཞུང་འོག་མ་རྣམས་མ་བལྟས་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ན་དབང་པོའི་བློ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་མ་མཐོང་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདི་དག་ད
Chinese
抉择现量之义 抉择现量之义 第二，抉择现量之义有三：真实宣说本体、因，不欺惑故说似现量，说衡量所知之因果。第一有二：边际观察和经义。第一有二：遮破不应理之处和宣说经所诠释之方式。第一是：前者，子啊！“现量离分别”等，直到“依彼生眼识”之间，显示了现量总相。如果现量生起智慧等，以下各自显示四种现量不应理，因为总的来说，“名与种等和合之，离分别即是现量。”如果以现量显示总相，则与此处经文所说相违，如果不显示，则“意亦与义”等，前者是离分别的，成立之因是从义所生，不仅如此，意现量也是从义所生，因此是离分别的，在《释量论》和《定量论》二者中都已确定，因为一切现量并非从所取义所生，即使是从所取义所生，现量是从所取义所生，而且意现量也是从所取义所生，二者之间没有关联的缘故。后者，此处的第一个偈颂是现量总相，“从一切中摄集心”等，以下与根现量相连，说这正是《释量论》的观点。那些人没有区分《释量论》中现量、自义、他义三品首先有显示总相的经文，而此处没有的差别，如果认为此处的第一个偈颂是《释量论》的现量离分别不欺惑等之义，则未观察下面的经文就显而易见了，因为在那里面，“在已成立种等和合之分别离分别之后，或者根识成立离分别，是现量本身，因为什么缘故？从一切中摄集心”等，没有见到所说之故。有些人认为这些
English
Establishing the Meaning of Direct Perception Establishing the Meaning of Direct Perception Secondly, establishing the meaning of direct perception has three aspects: truly explaining the entity and cause, explaining seeming direct perception for the sake of non-deception, and explaining the cause and effect of measuring what is to be measured. The first has two aspects: marginal examination and the meaning of the scripture. The first has two aspects: refuting what is unreasonable and explaining the way the scripture explains it. The first is: The former, oh son! "Direct perception is free from conceptualization," etc., up to "depending on that, eye consciousness arises," shows the general characteristic of direct perception. If direct perception generates wisdom, etc., it is unreasonable to individually show the four direct perceptions below, because in general, "Name and kind, etc., combined, free from conceptualization is direct perception." If the general characteristic is shown by direct perception, then it contradicts what is said in the scripture here, and if it is not shown, then "mind also with meaning," etc., the former is free from conceptualization, and the reason for its establishment is that it arises from meaning. Not only that, but mental direct perception also arises from meaning, therefore it is free from conceptualization. It has been determined in both the Commentary on Valid Cognition and the Treatise on Valid Cognition, because all direct perception does not arise from the apprehended meaning, and even if it arises from the apprehended meaning, direct perception arises from the apprehended meaning, and mental direct perception also arises from the apprehended meaning, because there is no connection between the two. The latter, the first verse here is the general characteristic of direct perception, "Gathering the mind from all," etc., below is connected to sense direct perception, saying that this is exactly the view of the Treatise on Valid Cognition. Those people have not distinguished the difference that the three chapters of direct perception, self-benefit, and other-benefit in the Treatise on Valid Cognition first have scriptures showing the general characteristics, but this place does not. If it is thought that the first verse here is the meaning of the direct perception of the Treatise on Valid Cognition, which is free from conceptualization and non-deceptive, etc., then it is clear without looking at the scriptures below, because in that, "After it has been established that the conceptualization of the combination of kind, etc., is free from conceptualization, or the root consciousness establishes freedom from conceptualization, it is direct perception itself, because for what reason? Gathering the mind from all," etc., because they have not seen what was said. Some people think these
Tibetan
བང་མངོན་ལ་སྦྱར་ཡང་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ། རྟོག་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་བསྒྲུབ། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། གཞན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་གསུམ། ཕྱི་མ་ལ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག སྒྲ་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་གསུམ་དུ་འབྱེད་པ་ཡང་གཞུང་གི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔ་མ་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་། ཕྱི་མ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་དགག་པའི་སྐབས་དོན་ངོས་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་། ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན། །ཞེས་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྦྱར་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །ཞེས་པ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་དགག་པ་ལས་ལོགས་སུ་འབྱེད་པ་ཡང་དེའི་སྔ་འགྲེལ་དུ་རྣམ་ངེས་ལས། གང་ལ་ཐ་དད་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཡང་འཛིན་པ་ནི་ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གིས། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོགས་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་དབང་མངོན་ལ་རྟོག་བྲལ་གྱི་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་སྨོས་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་ལ་བསྟན། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་ཡིད་མངོན་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་སྨོས་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན། དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་དེ་གཉིས་སྦྱར་ཏེ་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པ་གསུམ་མཛད་ནས། རྣམ་ངེས་སུ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་བྲལ་བྱ་རྟོག་པའི་དོན་ལྡོག་ངོས་བཟུང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་དབང་མངོན་དེ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་བཀོད། དེ་ནས་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་རིམ་པ་བཞིན་གསུངས་སོ། །འདིར་དེ་གསུམ་གོ་རིམ་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པ་ལས་དང་པོ་གཉིས་ནི་མདོའི་གོ་རིམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་ལས་སྐྱེས་པ་མཇུག་ཏུ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ནི་མཚོན་བྱ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའི་འཕྲོས་ཡུལ་དུ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེས་པ་སྨོས་དགོས་ལ། དེའི་ཡ་གྱལ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་ཆད་བོད་འདིར་འདི་ཇི་ལྟ
Chinese
对于与根识相关的，论证根识是离概念的。通过分为两种方式，即驳斥认为它是概念的观点。第一种方式包括：通过现量论证、通过理证论证、驳斥其他的论证。第二种方式包括：驳斥意义结合是概念、驳斥声音结合是概念、如果它是概念则会过于极端这三种情况。然而，这种划分并非经文的本意，因为论证离概念与驳斥它是概念之间没有区别。此外，前者是驳斥名称结合是概念，后者是驳斥意义结合是概念，这两种情况都没有把握住要点。而且，通过现量成立的观点也存在问题，因为“一切分别念皆依于名”（藏文：ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན།）这句话应该用于与名称结合的概念分离的情况。此外，“由忆念符号而生起”（藏文：བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི།）这句话与将意义结合的概念分开，也与《释量论》的早期注释中“对于认识为不同的事物，也存在执着”的说法相矛盾。第二点是，陈那说：“与名称和种类等结合的，无分别的即是现量”（藏文：མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོགས་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ།）。他明确地提出了根现量是离概念的誓言，并暗示了论证。世亲说：“意识也与意义”（藏文：ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་），他明确地提出了意识现量的论证，并暗示了誓言。法称将这两者结合起来，在根现量的情况下，通过由意义产生来论证它是离概念的，并且通过考察所要分离的概念，论证它是与名称结合的概念分离的，以及论证它是与意义结合的概念分离的。因此，在《释量论》中，从阐述现量的定义开始，确定了所要分离的概念的反面意义。由此出发，为了论证根现量与此分离，使用了经文中提到的由意义产生的论证。然后，依次阐述了与意义结合的概念分离以及与名称结合的概念分离的论证。在这里，这三者的顺序颠倒了，前两个是经文的顺序，而将由意义产生放在最后的原因是为了避免对根识术语的争论，需要提到由根和境两者产生的相关内容，并且为了了解其中的一部分，即由意义产生。过去在西藏，这如何……
English
Regarding the application to sensory perception, proving that sensory consciousness is free from conceptualization. This is done by dividing into two ways: refuting the view that it is conceptual. The first way includes: proving through direct perception, proving through inference, and refuting other proofs. The second way includes: refuting that meaning-combination is conceptual, refuting that sound-combination is conceptual, and the three cases of being too extreme if it is conceptual. However, this division is not the intention of the scripture, because there is no difference between proving freedom from conceptualization and refuting that it is conceptual. Furthermore, the former is refuting that name-combination is conceptual, and the latter is refuting that meaning-combination is conceptual, and neither case grasps the main point. Moreover, the view established through direct perception is also problematic, because the statement "all conceptual thoughts rely on names" (Tibetan: ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན།) should be applied to the case of being separate from name-combination concepts. Furthermore, the statement "arising from the cause of remembering signs" (Tibetan: བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི།) separates meaning-combination concepts, and also contradicts the statement in the early commentary of the Pramāṇavārttika, "For things that are perceived as different, there is also attachment." The second point is that Dignāga said, "That which is combined with names and categories, etc., and is non-conceptual, is direct perception" (Tibetan: མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོགས་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ།). He explicitly stated the vow that sensory perception is free from conceptualization and implied the proof. Vasubandhu said, "Consciousness is also with meaning" (Tibetan: ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་), he explicitly stated the proof for mental perception and implied the vow. Dharmakīrti combined these two, and in the case of sensory perception, he proved that it is free from conceptualization by arising from meaning, and by examining the concept to be separated, he proved that it is separate from name-combination concepts, and that it is separate from meaning-combination concepts. Therefore, in the Pramāṇavārttika, starting from explaining the definition of direct perception, the opposite meaning of the concept to be separated is determined. From this, in order to prove that sensory perception is separate from this, the proof of arising from meaning mentioned in the scripture is used. Then, the proofs for being separate from meaning-combination concepts and being separate from name-combination concepts are explained in order. Here, the order of these three is reversed, the first two are the order of the scripture, and the reason for mentioning arising from meaning at the end is to avoid disputes over the term sensory consciousness, it is necessary to mention the related content of arising from both the sense faculty and the object, and to understand a part of it, namely arising from meaning. In the past in Tibet, how this...