Tibetan
་བ་བཞིན་བཤད་པ་གཞན་མི་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟོག་བྲལ་རྩོད་སྤོང་བཅས་ཏེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཤད། །རྐྱེན་གསུམ་རྩོད་སྤོང་བཅས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཤད། །མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་བཤད། །ཡང་དག་གསལ་སྣང་བསྒྲུབ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་རྟོག་བྲལ་རིགས་པས་བསྒྲུབ། །མཚན་མཚོན་གཉིས་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་བརྟགས་ཏེ་བསྒྲུབ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་བསྟན་སྦྱར་ཏེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མིང་སྦྱོར་རྟོག་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ། །རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པས་འཐད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་བསྟན་ནས་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་ཚུལ་བཤད། །མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་མངོན་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་དང་། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་མ་གསུངས་པ་ཡིན་པས་ན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པར་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་གི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ན། སོ་སོར་རང་གི་རང་རིག་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པའི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་རྟོག་བྲལ་དུ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་རྟོག་པའི་སེམས་ནང་དུ་བསྡུས་ནས་ནང་གི་བདག་ཉིད་རྟོག་པ་གཟུགས་སོགས་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས་པ་ནའང་མིག་གི་ཤེས་པས་གཟུགས་དག་ནི་མཐོང་བའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔར་བཤད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་པོའི་
Chinese
如是宣说之外，别无其他。第二部分有四：即宣说离分别的、带辩驳的根识现量；宣说具足三种缘的、带辩驳的意识现量；宣说需体验之法，即成立自证现量；宣说真实明现，即瑜伽现量。第一部分有二：以理成立自性离分别；对名相二者进行辩驳。第一部分有二：考察所离之分别而成立；以暗示的方式结合能立而成立。第一部分有二：成立与名相合的分别；成立与种姓等结合的离分别。第一部分有二：陈述以理成立的能立；驳斥所设的似能立。第一部分有三：若无错乱之因，则以现量本身即可成立；若有错乱之因，则依赖于因相而成立；指出错乱之因，并对此进行辩驳。第一部分有二：宣说以现量本身成立的方式；在有法之上安立能立。第一部分是：论师认为，根现量离分别，若无错乱之因，则以现量即可成立；若有错乱之因，则以意识现量时所说的能立即可成立，因此没有直接宣说能立。所以，根识现量，作为有法，若无错乱之因，则你成为离分别的，这可以通过自证现量来成立。因为若无错乱之因，你成为离分别的，对此，你的体验自证现量能够引生定解。周遍关系是：如果所有人的分别念都具有名称的所依，那么必须各自通过自己的自证来认知。第二部分是：没有错乱之因的根识现量是怎样的？它如何以现量本身成立为离分别呢？如果将所有外境都从分别心中收摄，内在的自性分别念不向色等摇动而安住时，眼识见到色等的智慧，作为有法，是根识现量，因为是从自主之缘的具有形色的根所生的无错乱之识。如前所说的状态的根识
English
There is nothing else to say other than what has been said. The second part has four: the explanation of sense direct perception, which is free from conceptualization and includes refutation; the explanation of mental direct perception, which includes refutation and has three conditions; the explanation of self-awareness direct perception, which establishes the object to be experienced as knowledge; and the explanation of yogic direct perception, which establishes correct clarity. The first part has two: establishing the nature of being free from conceptualization through reasoning; and refuting objections to the name and the named. The first part has two: examining and establishing the object to be separated from, which is conceptualization; and establishing by implicitly combining the means of proof. The first part has two: establishing the separation from conceptualization of the combination of names; and establishing the separation from conceptualization of the combination of genus, etc. The first part has two: stating the means of proof that is reasonable; and refuting the presentation of what appears to be a means of proof. The first part has three: if there is no cause of error, it is established by direct perception itself; if there is a cause of error, it is established by relying on a sign; and pointing out the cause of error and refuting objections to it. The first part has two: explaining how it is established by direct perception itself; and placing the means of proof on the basis of the subject. The first part is: The teacher, considering that sense direct perception is free from conceptualization, and if there is no cause of error, it is established by direct perception itself; and if there is a cause of error, it is established by the means of proof explained in the case of mental direct perception, therefore did not directly state the means of proof. Therefore, sense direct perception, as the subject, if there is no cause of error, then you become free from conceptualization, which will be established by self-awareness direct perception itself. Because if there is no cause of error, you become free from conceptualization, and your experience of self-awareness direct perception can bring about certainty. The pervasion is: if all conceptualizations of all beings have a basis in names, then they must be known individually through their own self-awareness. The second part is: what is sense direct perception without a cause of error like? How is it established as free from conceptualization by direct perception itself? If all external objects are gathered into the conceptual mind, and the inner nature of conceptualization does not move towards forms, etc., but remains still, then the wisdom of the eye consciousness seeing forms, etc., as the subject, is sense direct perception, because it is the unerring consciousness born from the self-sufficient cause of the sense faculty, which is form. The sense faculty in the state described earlier
Tibetan
རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སླར་ཡང་ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཅུང་ཟད་ཅིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ཁོ་བོའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འདྲར་འགྱུར་ཞེས་རིག་དགོས་པ་ལས་དེ་ལྟར་རིག་པ་ཁྱོད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རིགས་པ་ཅན་པ་ལ་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། གཏན་ཚིགས་དགོད། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་རང་མཚན་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཅིག་བརྡ་དུས་སུ་མཐོང་བ་གཞན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་སྤྱི་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ཡང་ཁེགས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱི་རྫས་གཞན་ཡོད་པས་དེ་དངོས་སུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་སྤྱི་གཞན་གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཚད་མའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སྒྲས་དངོས་སུ་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་གྱི་གཟུང་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་མཚན་བརྡ་ཡུལ་མིན་པར་བསྟན། །བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་རྣམས་ལ་སྒྲ་དག་ནི་དངོས་སུ་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་བརྡ་དུས་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་གཉིས་སུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་མིན་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་སྟེ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ཡང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་མིང་དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཅན། བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མིན་ཏེ། བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྣང་བ་དེ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་དེའི་མིང་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་དོན་དང་སྒྲའི་རྣམ་པ
Chinese
有法（ཆོས་ཅན།），你远离名言分别，以你之经验自证现量成立。若你是有名言分别，则再次你之经验自证现量之后的意识稍微分别时，须了知会变成我之如此分别，然你无如此了知故。某些人认为此为应成未见的理由，然不应理，因理智者须成办根识离分别之义故。二者有三：立宗法，立因，立周遍。初者：成为根识之境的差别自相，有法（ཆོས་ཅན།），你非声音直接所说之境，因你于一约定之时所见，于其他名言之时不变成所见故。由此遮遣光明与体性一之总相直接所说。若谓有成为根识之境的其他总相，故彼直接说耶？成为根识之境的自相，有法（ཆོས་ཅན།），你之外，无其他光明之外体性各异之总相，因无执持光明之外体性各异之总相的量识故。二者：根识之境非声音直接所说之故，根所生之无谬误一切识，有法（ཆོས་ཅན།），非名言分别，因具有差别自相之所取境故。三者有二：显示自相非约定之境，破除是约定之境之能立。初者：根本之因有周遍，因声音等不可能直接施设于差别自相，因差别自相于约定之时与名言之时二者无随行，故无约定直接施设。前者有周遍，因声音等之真实境为何，彼等之名亦施设于彼故。又，根识之行境，有法（ཆོས་ཅན།），非约定之真实境，因于约定关联之分别不显现故。周遍者，此事物之名是此，即于作名义关联之分别时，事物与声音之相
English
Subject (chos can), you are free from nominal imputation, and your experience is established by self-awareness. If you were a nominal imputation, then again, when the consciousness after your experiential self-awareness slightly differentiates, you would have to know that it would become my such differentiation, but you do not have such knowledge. Some people think that this is a reason for the unobserved consequence, but it is not reasonable, because the rational person must accomplish the meaning of the non-conceptual sense consciousness. There are three aspects to the second: establishing the subject property, stating the reason, and establishing the pervasion. The first is: the particular self-characteristic that has become the object of sense consciousness, subject (chos can), you are not directly expressed by sound, because you are seen at one time of agreement, and do not become seen at other times of naming. This refutes the direct expression of the general characteristic of light and oneness of substance. If it is said that there is another general characteristic that has become the object of sense consciousness, so it is directly expressed? The self-characteristic that has become the object of sense consciousness, subject (chos can), apart from you, there is no other general characteristic that is different in substance from light, because there is no valid consciousness that holds the general characteristic that is different in substance from light. The second is: because the object of sense consciousness is not directly expressed by sound, all unerring consciousnesses arising from the senses, subject (chos can), are not nominal imputations, because they have the object of apprehension of particular self-characteristics. There are two aspects to the third: showing that self-characteristics are not objects of agreement, and refuting the proof that they are objects of agreement. The first is: the root reason has pervasion, because sounds, etc., cannot be directly applied to particular self-characteristics, because particular self-characteristics do not follow at the time of agreement and the time of naming, so there is no direct application of agreement. The former has pervasion, because whatever is the real object of sounds, etc., the names of those are also applied to it. Moreover, the object of activity of sense consciousness, subject (chos can), is not the real object of agreement, because it does not appear in the differentiation of agreement association. The pervasion is, the name of this thing is this, that is, in the differentiation of making the association of name and meaning, the aspect of things and sounds.