Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལུང་ལས་སེམས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བས་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ལ་གནོད་ཅེ་ན། ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་བློ་དེ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་སྔ་མ་རེ་རེས་ཕྱི་མ་རེ་རེ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་མཐུན་གྱི་བློ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་དུ་མ་འབྱུང་བར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཀྱི་ཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཤེས་ཀྱང་རིགས་མཐུན་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་མཐུན་གྱི་དབང་ཤེས་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། རྒྱལ་དཔོག་པ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་དོན་ལ་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་དག་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོག་པ་དེའང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་རིས་མཐུན་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ཅིག་ཆར་དུ་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གནོད་དེ་འདི་ལྟར་སྐྲ་བྲེགས་པ་སླར་སྐྱེས་པ་དང་། སྒྱུ་མའི་སྒོང་ཐ་དད་ཕྱི་མ་དང་། མར་མེའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་སོགས་སྔར་གྱི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་དག་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྔར་གྱི་དེ་འདིའོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ཡང་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཤིང་། འདོད་ན། བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་དེ་འདྲའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ལས་ནི་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་དང་གཟུགས་སོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མེད་དེ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མིན་པ་བཀག་ནས་དབང་ཤེས་ཡིན་པ་འགོག་པ་ནི། སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དབང་ཤེས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། སྔོན་མྱོང་བ་དྲན་པ་ལས་སྔོན་གྱི་དོན་དེ་ཡི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཕྱིས་ཀྱི་དོན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པར་ནི་ཁྱོད་མེད་པ་སྟེ། ཁྱོད་ཕྱིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྔར་གྱི་དོན་གྱི་ཆོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ
Chinese
之故。又，经中说，两种心同时生起是不可能的，没有机会。如果有人问，这是否妨碍了多个心识同时生起？答：那个经，是所立宗。多个心识不会同时生起，那不是你的观点。因为你的观点是，那些心识是同类的，每一个先前的都必定能生起每一个后来的。两个同类的心识不会同时生起。理由如下：因为人们正确地认识到，各种分别念是次第产生的，而不是同时产生的。同样，根识也不会同时产生多个同类的。第三，以证明多个同类的根识不会同时生起这件事为例，是所立宗。对于国王占卜者现量所见之事物，能认识到“那就是这个”的分别念，因为有清晰的显现，所以也排除了根现量中的分别念。因为已经证明，两种同类的根现量不会在同一个相续中同时产生。其他理路也能妨害，例如，剃掉的头发重新长出来，幻术变出的不同鸡蛋，灯焰的后一个刹那等等，对于见到从先前的头发等事物中产生不同分别念的情况，也是所立宗。对你来说，能认识到“先前的那个就是这个”的心识，也应是现量正量。因为你是清晰显现的事物。如果承认这个遍，并且接受，那么，那个心识，是所立宗。怎么会是现量呢？不可能。因为执着于先前和后来的事物为一体，那是错觉。因此，从能认识的心识来说，是所立宗。文字和形色等确定为一体的现量正量是不存在的。因为那是错觉。以上遮止了不是现量正量的情况，接下来遮止是根识的情况。能认识到“先前的那个就是这个”的心识，也是所立宗。怎么会是从根产生的根识呢？不可能。因为你不可能没有从先前体验的记忆中，将先前事物的某些属性附加到后来的事物上。因为你就是将先前事物的属性附加到后来的事物上。第二
English
Therefore. Furthermore, the scriptures state that two minds cannot arise simultaneously, as there is no opportunity for that. If one asks whether this hinders the simultaneous arising of multiple minds, the answer is: That scripture is the subject of the proposition. It is not your view that multiple minds do not arise simultaneously. Because your view is that those minds are of the same type, and each previous one is necessarily capable of generating each subsequent one. Two minds of the same type do not arise simultaneously. The reason is as follows: Because people correctly understand that various conceptualizations arise sequentially, not simultaneously. Similarly, sense consciousnesses also do not arise simultaneously in multiple instances of the same type. Thirdly, taking the example of demonstrating that multiple sense consciousnesses of the same type do not arise simultaneously, it is the subject of the proposition. For a king diviner who directly sees something, the conceptual thought that recognizes "that is this" is also eliminated in sense perception because there is a clear appearance. Because it has been shown that two similar sense perceptions do not arise simultaneously in the same continuum. Other reasons can also hinder, such as shaved hair growing back, different eggs produced by illusion, the later moment of a flame, etc. For those who see the arising of different conceptual thoughts from previous hair and so on, it is also the subject of the proposition. For you, the mind that recognizes "the previous one is this" should also be a direct valid cognition. Because you are something that appears clearly. If you admit this pervasion and accept it, then that mind is the subject of the proposition. How can it be direct perception? It is impossible. Because clinging to previous and subsequent things as one is a delusion. Therefore, from the perspective of the mind that recognizes, it is the subject of the proposition. There is no direct valid cognition that determines letters and forms, etc., as one. Because that is a delusion. The above refutes the case of not being a direct valid cognition, and next refutes the case of being a sense consciousness. The mind that recognizes "the previous one is this" is also the subject of the proposition. How can it be a sense consciousness arising from the senses? It is impossible. Because you cannot be without the addition of some attributes of the previous thing to the later thing from the memory of previous experience. Because you are the addition of the attributes of the previous thing to the later thing. Secondly
Tibetan
་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ། རིགས་པ་དང་འགལ་བ། རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ལའང་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ནི་དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་བློ་དོན་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་དེའི་ཚེ་དོན་ཤེས་པའི་བློ་དང་། དེ་ཤེས་པའི་བློ་ནི་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ཁས་བླངས་པས་སོ་ཞེ་ན། དཔྱོད་པ་པ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་སྣང་བའི་བློ་རང་དང་དུས་མཉམ་གྱི་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་མྱོང་བ་དང་ཤེས་པ་དེ་མྱོང་བའི་བློ་དག་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་འདོད་པ་མིན་ཞིང་སྟེ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བློ་ནུས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཁས་བླངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་དང་དོན་ཤེས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པར་སྣང་བའི་སྣང་བ་རྫས་གཞན་གཉིས་དག་སོ་སོར་རྟོགས་པར་ཐལ། དོན་ཤེས་དང་དེ་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་དོན་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་སུ་སྣང་བ་དང་དོན་ཤེས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་འབའ་ཞིག་པར་སྣང་བ་རྫས་གཞན་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པར་ཐལ། རྟགས་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་སྣང་བ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བློ་རྟོགཾས་པ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གཅིག་གིས་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་ཤེས་པ་དང་དེ་ཤེས་པའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། བློ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གྱིས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཁྱོད་རྫས་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་། དོན་ཤེས་ཤེས་པའི་སྣང་བ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་ན་ཐ་དད་དུ་དྲན་པ་སྲིད་ཀྱང་། དོན་དང་དོན་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་དྲན་ཏེ་མི་དྲན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཉིས་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་མྱོང་བ་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཚེ་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ་སོར་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་གྱི་མྱོང་བ་དང་དོན་གྱི་ཡིད་དེ་ཡུལ་ཅན་དག་གི་མྱོང་བ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་
Chinese
对于同时产生能体验和所体验进行驳斥有三点：与承诺相违背，与理证相违背，与次第产生也相同。第一点是：执持色等的意识被其他的意识在同一时间体验成立，你遮止意识不能同时产生的时候，了知意义的意识和了知它的意识是同时产生，因为你已经承诺了。如果这样说，那么有法，有思择者，显现色等的意识不应理被自己同一时间的其他意识体验，因为体验意义和了知它的意识同时产生不是你所承认的，因为你已经承诺了意识的能力是确定的。第二点是：有法，见到意义的人，在了知意义时显现为意义，以及在体验了知意义的意识时，显现为执持意义的意识的显现，这两种不同的事物应该分别了知，因为了知意义和体验它的不同事物同时存在。不能承认，因为了知它们也是不存在的。解释它就是，有法，见到意义的人，在体验了知意义的意识时，显现为显现意义的识，以及在了知意义时，显现为外境的仅仅是意义，这两种不同的事物应该同时存在，理由和前面相同。不能承认，因为没有见到它们。如果说，这两种显现虽然是不同的，但是，以意识领悟到的一种方式，将这两种知识执持为一种方式，所以才这样执着。那么，了知意义和了知它的意识，有法，不是以意识同一种方式执持为一种方式，如果那样，那么你们就应该不是不同的事物了。另外，如果了知意义的显现和了知了知意义的显现，在体验的时候能够分别了知，那么分别回忆是可能的，但是，意义和了知意义是什么，这些，有法，之后怎么能够分别回忆呢，不能回忆，因为你们二者执持的意识的显现，在体验的时候，没有以很好地了知的差别来很好地分别了知。第三点是：意义的体验和意义的意，也就是有境的体验，这二者被认为是次第产生
English
There are three points to refute the simultaneous arising of the experiencer and the experienced: contradicting the commitment, contradicting the reasoning, and being the same for sequential arising. The first point is: the consciousness that grasps form, etc., is established as being experienced by another consciousness at the same time. When you deny that consciousnesses can arise simultaneously, the consciousness that knows the meaning and the consciousness that knows it arise simultaneously, because you have already committed to it. If you say so, then, the subject, the one who deliberates, the consciousness that appears as form, etc., should not be reasonably experienced by another consciousness at the same time as itself, because it is not admitted that the experience of meaning and the consciousness that knows it arise simultaneously, because you have already committed that the ability of consciousness is definite. The second point is: the subject, the person who sees the meaning, when knowing the meaning, appears as the meaning, and when experiencing the consciousness of knowing the meaning, the appearance of the consciousness that appears as grasping the meaning, these two different things should be known separately, because knowing the meaning and experiencing it, two different things, exist simultaneously. It cannot be admitted, because knowing them also does not exist. Explaining it is, the subject, the person who sees the meaning, when experiencing the consciousness of knowing the meaning, appears as the consciousness that appears as the meaning, and when knowing the meaning, it appears as merely the meaning of the external object, these two different things should exist simultaneously, the reason is the same as before. It cannot be admitted, because they are not seen. If you say that although these two appearances are different, however, with one way of consciousness comprehending, holding these two knowledges as one way, so they are clinging to it in this way. Then, knowing the meaning and the consciousness that knows it, the subject, are not held as one way by the same way of consciousness, if so, then you should not be different things. In addition, if the appearance of knowing the meaning and the appearance of knowing the consciousness of knowing the meaning, can be known separately at the time of experiencing, then separate recollection is possible, but, what is the meaning and the knowing of the meaning, these, the subject, how can they be separately recollected later, they cannot be recollected, because the appearance of the consciousness held by you two, at the time of experiencing, there is no difference of knowing well to know well separately. The third point is: the experience of meaning and the mind of meaning, that is, the experience of the object-possessors, these two are considered to arise sequentially.