Tibetan
ལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་འཕོ་བའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་སྟེ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དེའང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་བློ་ཕྱི་མ་ལ་བློ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་ཕྱི་མས་སྔ་མ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འདོད་ན། བློ་ཕྱི་མ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རིག་པར་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་རང་ལ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཕྱི་མ་རང་རིག་པ་དེ་ལྟ་མིན་ན་ཡུལ་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་བློ་ཕྱི་མ་དེ་བློ་སྔ་མའི་གསལ་བྱེད་གང་ཞིག བློ་ཕྱི་མ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གསལ་བ་མིན་པར་ཆོས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་གཞན་གྱི་གསལ་བྱ་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ། ཤེས་པ་དེར་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་འཕོ་བ་ཡིས་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་གསལ་བ་ན་ནི་སྟེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བློ་གཞན་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། བློ་ཕྱི་མ་ཁྱོད་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་བློ་ཕྱི་མ་དེ་ཡིས་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འདོད་དེ། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པའི་བློས་དོན་གསལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། དོན་དང་འདྲ་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོར་བྱས་པ་མིན་ཏེ་དོན་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བས་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འཇོག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་རང་གསལ་ཡིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་ཅེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་ཏེ། རང་གསལ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྒྲོན་མེ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དོན་དང་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་དུ་རུང་སྟེ། གང་རུང་གཅིག་རང་གསལ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཅིག་ཤོས་རང་གསལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་དང་བུམ་པ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་གཅིག་གསལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་མི་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེར་བརྟེན་ནས་བུམ་པ་གསལ་བྱ་མར་མེ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པར་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་བའི་དུས་ན་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་རང་གི་ངོ་བོ་དེའང་མཐོང་བ་སྟེ་མྱོང་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་ངོ་ཞེས་དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློ་རང་ཉིད་མ་མྱོངས་ན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་ནི་བློ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བློ་རང་ཉིད་མྱོང་བ་གང་ཁོ་ན་ལས་བློ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་འདིར་འགྱུར་བས་སོ། །གསུམ་པ་སླར་ཡང་མདོའི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་བསྒྲུབ། །གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པར་སྨྲ་བ་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་དྲན་པ་ཡི་རྟགས་ལས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པར་མ་ཟད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་ཡོད་དུས་ན་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དྲན་པའི་རྟགས་ལས་རང་གིས་མྱོང་བ་བསྒྲུབས་ན་མ་ངེས་ཤིང་། མྱོང་བ་ཙམ་བསྒྲུབས་ན་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་སྟེ་མྱོང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བས་སོ་ཞེས་འདོད་ན་ནི། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མ་རིང་སོགས་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། །ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉན་བློ་གཅིག་གི་རིང་སོགས་འཛིན་པ་རིགས་པས་དགག རིམ་ལྡན་དུ་མས་རིང་སོགས་འཛིན་ན་ཁས་བླངས་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་དེའི་ལན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གསུངས་པའི་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་རེ་ཞིག་བཞག་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ལན་འདེབས་པར་མཛད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་རིང་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་མྱོང་བ་མེད་ན་ཕྱིས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་རིང་སོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཉན་བློ་རིམ་མེད་གཅིག་གིས་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བྱེད་སྐྱེའམ། ཉན་བློ་རིམ་ལྡན་དུ་མས་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བྱེད་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཉན་བློ་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་དང་། ཐུང་ངུ་སོགས་ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་རྫོགས་པ་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་གྲུབ་པའི་དུས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་གི
Chinese
因为对于能取的识，仅仅是你的自性即相的转变之门而安立为显现罢了。心，有法。是自身极明，即生为明性的自性，因为自身上显现的明相也是它的自性之故。如果按照那种方式，后一识中生起前一识的相，从而后一识使前一识显现，那么，后一识，有法。应成自身成立为能知，因为自身生为境的相而于自身显现之故。如果后一识不是自证，那么境也，有法。应成使前一识显现，因为自身非为显现的后一识是前一识的能显，与后一识同时不显现，是法性相同之故。因此，按照我们的宗派，心，有法。以自身生为显现的自性的方式而极明，并且不是其他的所显，因为如果自身不显现，则有太大的过失之故。他义，有法。即使自身不显现，也可以安立为极明之名言，因为在那个识中，你的自性即相的转变，以你的相在心中显现时，即是显现之故。第二，其他的先前的识，有法。即使后一识生为与你相同，但后一识并不想使之极明，因为自身极明之故。那么，如何以生为与义相同的心使义显现呢？与义相同的心，有法。并非使义本身成为显现的自性，仅仅是因为那个义的自性即相显现，从而安立为使义极明罢了。如果如何是自明，则不是所显能显呢？前后二识，有法。不是所显能显，因为自明相同之故。例如两个灯一样。义和心二者，有法。可以成为所显能显，因为任何一个不是自明，而另一个是自明，例如灯和瓶子等也次第地一个显现，一个不显现，依靠于此，瓶子是所显，灯是能显的自性，在世间上名言极度兴盛一样。对于说心非为现量的胜论派你
English
Because for the apprehending consciousness, it is merely established as manifest through the gateway of the transformation of your own nature, i.e., appearance. Mind, has the property of being self-illuminating, i.e., arising as the nature of luminosity, because the appearance of luminosity in itself is also its very nature. If, in that way, the appearance of the prior consciousness arises in the subsequent consciousness, and thus the subsequent consciousness makes the prior one manifest, then the subsequent consciousness, has the property of necessarily being established as a knower, because it arises as the appearance of an object and is manifest to itself. If the subsequent consciousness is not self-aware, then the object also, has the property of necessarily becoming the illuminator of the prior consciousness, because that subsequent consciousness, which is not manifest itself, is the illuminator of the prior consciousness, and since it is not manifest simultaneously with the subsequent consciousness, it is of the same nature. Therefore, according to our system, mind, has the property of being supremely clear by way of arising as the nature of self-illumination, and is not something to be illuminated by another, because if it were not self-illuminating, there would be a great absurdity. Other-meaning, has the property of being able to be designated as supremely clear even though it is not self-illuminating, because in that consciousness, the transformation of your own nature, i.e., appearance, makes your appearance manifest in the mind, i.e., manifest. Secondly, the other prior consciousness, has the property that even though the subsequent consciousness arises as similar to you, that subsequent consciousness does not want to make it supremely clear, because it is itself supremely clear. So, how does a consciousness that arises as similar to an object make the object manifest? A consciousness that is similar to an object, has the property of not making the object itself the nature of manifestation, but merely because the nature, i.e., appearance, of that object arises, it is established as making the object supremely clear. If it is self-illuminating, how is it not the illuminable and the illuminator? The two, prior and subsequent, consciousnesses, have the property of not being illuminable and illuminator, because they are equally self-illuminating. For example, like two lamps. Object and mind, both have the property of being able to be illuminable and illuminator, because one of them is not self-illuminating, and the other is self-illuminating, for example, lamps and vases, etc., also, in sequence, one is manifest and the other is not manifest, and relying on this, the vase is the illuminable and the lamp is the nature of the illuminator, just as the term is greatly expanded in the world. To you, the Vaiśeṣika who says that mind is not manifest
Chinese
那么，对于执持色等境的识，当你在见色等境时，毫无疑问也会见到，即体验到，不同于色等境的自己的体性，因为你会事后回忆说“我见到了色等境”。这是周遍的。因为如果未曾体验识自身，仅仅有境和根，就不会生起“此识见到了此事”的定解。因此，唯有体验识自身，才会生起“此识见到了此事”的定解。第三，再次以经部的理证成立自证，分为二：以忆念的理由成立自证；破除说已成立而复成立。初者：论师所说的忆念之理由，不但成立了两种道理，而且也成立了自证，即执持色境的识等法，在自身存在时是体验的，因为事后会忆念。这是以这种方式成立的。二者分为二：陈述对方观点；破斥对方观点。初者：如果以忆念的理由成立自己体验，则是不决定的。如果仅仅成立体验，则是已成立而复成立，即后来的识是由其他识证知，即体验的，并由此产生忆念。如果这样认为，那么，二者分为二：前识不执持长等，应成过；后识不转到境上，应成过。初者分为二：以理证遮破一个听识执持长等；如果多个次第听识执持长等，则与自宗相违。初者分为二：立宗；破斥他人的回答。初者：对于该观点的回答，暂时搁置陈那论师所说的无穷的理证，自己作答：如果是这样，那么，如果执持长等字的识没有体验，则事后不会忆念。如果体验存在，那么，长等字的各个部分，是由一个无次第的听识执持后产生体验，还是由多个次第的听识执持后产生体验？如果是前者，那么，一个听识，不应成为执持长字、极长字、短字等一个字圆满，因为在长时一个字形成时，它并不存在。因为听识是刹那的。
English
So, for the consciousness that grasps objects such as form, when you see objects such as form, there is no doubt that you will also see, that is, experience, your own nature that is different from objects such as form, because you will later recall, "I saw objects such as form." This is pervasive. Because if consciousness itself has not been experienced, merely having an object and a sense faculty will not give rise to the certainty that "this consciousness saw this thing." Therefore, it is only by experiencing consciousness itself that the certainty that "this consciousness saw this thing" arises. Third, again, establishing self-awareness with the reasoning of the Sutra school is divided into two: establishing self-awareness with the reason of recollection; refuting the claim that it has already been established and is being re-established. The first: The reason of recollection stated by the teacher not only establishes two reasons, but also establishes self-awareness, that is, the consciousness that grasps form, etc., is experienced when it exists, because it will be recalled later. This is established in this way. The second is divided into two: stating the opponent's view; refuting the opponent's view. The first: If one establishes one's own experience from the reason of recollection, then it is uncertain. If one merely establishes experience, then it is a re-establishment of what has already been established, that is, the subsequent consciousness is known by another consciousness, that is, experienced, and from this, recollection arises. If one thinks in this way, then, the two are divided into two: the former consciousness should not grasp long, etc., it should follow; the latter consciousness should not transfer to the object, it should follow. The first is divided into two: refuting with reasoning that one hearing consciousness grasps long, etc.; if multiple sequential hearing consciousnesses grasp long, etc., then it contradicts one's own tenets. The first is divided into two: stating the thesis; refuting the answers of others. The first: For the answer to that view, temporarily setting aside the infinite reasoning stated by the teacher Dignāga, one's self answers: If this is the case, then if the consciousness that grasps long, etc., letters has no experience, then it will not be recalled later. If experience exists, then, are the parts of long, etc., letters grasped by one non-sequential hearing consciousness and then experience arises, or are they grasped by multiple sequential hearing consciousnesses and then experience arises? If it is the former, then, one hearing consciousness should not become the completion of grasping one letter such as a long letter, an extremely long letter, a short letter, etc., because it does not exist when a letter is formed for a long time. Because the hearing consciousness is momentary.