Tibetan
་རང་ལ་བློ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན་ནི། རང་ལ་བློ་སྒྲུབ་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་དཔེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དཔེ་རང་གཞན་ལ་བློ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་ཡང་ནི་དཔེ་གཞན་ཞིག་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་ཆོས་བློའི་རྟགས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དོན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་ཅི་ལྟར་ཡང་ཁྱོད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་དོན་རང་ཉིད་ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བློ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ན། རང་ལ་བློ་མ་རྟོགས་པར་མ་ཟད་གཞན་ལ་ཡང་མི་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་ལས་གཞན་རྒྱུད་ལ་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་དེ་བདག་རྒྱུད་ལ་བློ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རང་རྒྱུད་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་བློ་མཐོང་བ་དང་། བློ་དེ་ལས་ནི་ངག་བརྗོད་པ་དང་། ལུས་གཡོ་འགུལ་སོགས་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་དེ་ལས་གཞན་ལ་སེམས་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡིད་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་བློ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཟུང་དོན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་ཁྱོད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་གི་གཟུང་དོན་རང་མཚན་གྱི་རྟགས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཉིས་ཀ་རང་གསལ་མིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན། །སྔ་མ་རང་གསལ་ཡིན་པས་ཕྱི་མས་གསལ་མི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་རང་གསལ་མ་ཡིན་པས་གསལ་བྱེད་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་བློ་ནི་བློ་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བས་བློ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། གཉིས་ཀ་གསལ་བ་མིན་པའི་བདག་ཉིད་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་མེད་པས་བློ་རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ན་ཡུལ་བུམ་སོགས་ཀྱང་ནི་ཅི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བློ་ལ་གསལ་བའི་བུམ་སོགས་ཆོས་ཅན། གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པས་གསལ་བ་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་གས
Chinese
如果说对于自己以智慧进行随后的衡量，那么，对于自己，智慧是成立的法，你的例子的成立者会变成没有穷尽，因为你的例子对于自己和他人成立智慧需要标志，而且对于那个也需要其他的例子以标志来成立的缘故。因为事物法不是智慧的标志的缘故。那个智慧是法，对于你，从将事物成立的意义作为标志来安立之外，无论如何你都不是以量成立的，因为你没有以那个量成立，事物自身没有以量完全成立的缘故。第二，如果自己的智慧没有以现量成立，那么，不仅自己不领悟智慧，对于他人也不领悟，像这样，补特伽罗是法，从身语的姿态不会对他人相续中的心进行随后的衡量，因为没有见到那个身语的姿态与我相续中的智慧有关联的缘故。普遍成立，因为在自己的相续中以现量见到智慧，而且从那个智慧产生语言的表达和身体的摇动等，见到之后，从那个身语的词语可以对他人有心进行随后的衡量，否则不是的缘故。第二，遮破从意的智慧以标志来领悟，意的智慧的领悟是法，从将自己的所取义作为标志来安立之外，你不会变成随后的衡量，因为在成立你的时候，自己的所取义，自相的标志完全成立，也就是没有决定的缘故。第四，遮破由其他的经历者经历之后成立，有二，如果二者不是自明，则不是所明能明。前者是自明，因此后者不需要明。第一，因为智慧不是自明，所以需要由其他的明者来明，如果说按照你的观点，智慧是如何被其他的智慧完全明了的呢？如果说从先前的智慧产生后者的形象，因此是后者的智慧明了前者，那么，先后的智慧是法，是所明能明还是不是，因为二者在不是明者的自性上是相同的缘故。因为没有自证，如果智慧自身不是明，那么，事物瓶等又怎么会是明，或者不是呢？对于智慧，明了的瓶等是法，不是因为产生为明了的体性而明了，因为自己明
English
If it is said that one measures oneself with wisdom, then, for oneself, wisdom is the dharma to be established, the establisher of your example will become endless, because your example needs a sign to establish wisdom for oneself and others, and also for that, another example needs to be established with a sign. Because the object-dharma is not a sign of wisdom. That wisdom is the dharma, for you, apart from establishing the meaning of establishing the object as a sign, you are not established by valid cognition in any way, because you are not established by that valid cognition, the object itself is not completely established by valid cognition. Second, if one's own wisdom is not established by direct perception, then not only does one not understand wisdom for oneself, but also does not understand it for others, like this, the person is the dharma, from the gestures of body and speech, one will not subsequently measure the mind in the continuum of others, because one has not seen that the gestures of body and speech are related to wisdom in my continuum. It is universally established, because one sees wisdom directly in one's own continuum, and from that wisdom, the expression of language and the movement of the body, etc., arise, after seeing that, from that word of body and speech, one can subsequently measure that others have mind, otherwise it is not the reason. Second, refuting that the wisdom of mind is understood by signs, the understanding of the wisdom of mind is the dharma, apart from establishing one's own object of apprehension as a sign, you will not become a subsequent measure, because in establishing you, one's own object of apprehension, the sign of self-character is completely established, that is, there is no certainty. Fourth, refuting and establishing that the experiencer is experienced by others, there are two, if both are not self-illuminating, then they are not the object of illumination and the illuminator. The former is self-illuminating, so the latter does not need to illuminate. First, because wisdom is not self-illuminating, it needs to be illuminated by another illuminator, if you say that according to your view, how is wisdom completely illuminated by another wisdom? If it is said that the latter wisdom illuminates the former because the image of the latter arises from the former wisdom, then, the former and latter wisdoms are the dharma, whether they are the object of illumination and the illuminator or not, because the two are the same in the nature of not being illuminators. Because there is no self-awareness, if wisdom itself is not illuminating, then how can objects such as vases be illuminating, or not? For wisdom, the illuminating vases, etc., are the dharma, not because they arise as the nature of illumination, because oneself is illuminating.