Tibetan
ངོན་སུམ་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བ་མིན་ནོ་སྟེ་བདེ་སོགས་དེས་བསྐྱེད་པ་དང་། བདེ་སོགས་དེར་སྣང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདེ་སོགས་དེས་བསྐྱེད་པ་དང་དེར་སྣང་བའི་བློ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་སོགས་རིག་པ་སྟེ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བློ་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་དེས་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། བྱེད་ན་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་བློ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་དེར་སྣང་བ་གཉིས་པོར་འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པར་ཐལ། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་མིན་ཞིང་དེར་སྣང་ཅན་ཡང་མིན་ན། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་ལས་སྐྱེས་འདྲ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་དེས་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་རང་མཚན་མི་འཛིན་ཡང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་པས་ཡུལ་མེད་མིན་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡན་གར་བའི་དངོས་པོ་དག་ཀྱང་མི་འཛིན་པར་ཐལ། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་གསལ་བ་དེ་མ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ན་གསལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འཛིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྤྱི་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན། ཞེས་ཀྱང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བདེ་སོགས་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་བདེ་སོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྔར་མྱོང་བའི་བློ་དེ་སྤྱིར་མངོན་སུམ་དང་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བདག་རིག་པའི་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་སྟེ། རང་མྱོང་བའི་བློ་དེ་ལས་གཞན་མིན་པ་སྟེ་རྫས་གཅིག་པ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ནི་འཛིན་པ་མིན་ལ། རང་གི་ཤེས་པས་རང་གི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་འཛིན་པས་རང་གཞན་ལ་དགའ་གདུང་དུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་འཛིན་མི་འཛིན་གྱི་ཐ་དད་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་བདེ་སོགས་རང་ལས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། གང་ཟག་རང་ལ་རང་གི་བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཡོད་པ་དང་། རང་གི་བདེ་སོགས་དང་རང་གི་ཤེས་པ་གཉིས་བདག་གི་དོན་གཅིག་ལ་ལྡན་པའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དང་། སོགས་པ་རང་གི་བདེ་སོགས་མྱོང་བ་ལ་དབང་ཕྱུག་དགའ་བ་ཡོད་ཅིང་། གང་ཟག་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གིས་རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མྱོང་བ་དང་མི་མྱོང་བ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་གྱིས་དེ་འཛིན་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། ལས་ལ་སོགས་པ་ལས་རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མྱོང་མི་མྱོང་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་སྨྲའི་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བློ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བ་དང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་མི་མྱོང་བའི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ལའང་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལྐོག་གྱུར་དུ་མཚུངས་པའི་རིགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་དག་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་གྱི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་སྟེ་རིག་པ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མཚུངས་པས་ན་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཡུལ་སོགས་དང་དབང་པོ་འདུས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ་ཡུལ་དབང་འདུས་པ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། དཔྱོད་པ་པ་ཆོས་ཅན། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་མྱོང་བར་ཐལ་ཞེས་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་མིན་ཞེས་པ་ལན་དུ་མི་རིགས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འདོད་པ་མིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ཡི་བློ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་མྱོང་བར་འདོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེ་སོགས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་གྲགས་ཆོས་ཅན། རྣལ་འབྱོར་པས་ག
Chinese
驳斥有无现量的差别。第一，如果说，执持他相续的乐等之心，是法，不是体验乐等，因为乐等所生，且不显现为乐等。遍：因为乐等所生且显现为乐等的心，才识知乐等，即体验乐等。那么，此心的所缘缘是他相续的乐等所作，还是不作？如果作，缘他之乐等，对于他人的心而言，也是法，从他人的乐等所生，且显现为乐等二者，必定存在，因为他人的乐等作为你的所缘缘。如果不是从他人的乐等所生，也不显现为乐等，那么，执持他相续乐等的心，是法，他相续的乐等，成为你所取的对境不存在，因为不像从他相续的乐等所生。如果此心不执持他人的乐等自相，却执持他人的乐等总相，所以并非无境，那么，执持他人乐等的心，是法，也不执持他人乐等总相的事物，因为没有取他人的乐等明分。遍：如果总相事物稍微存在，可以不依赖明分而执持，但总相丝毫也不作为事物存在。如是先前已说。乐等被他心体验有错，因此，显现为乐等的事物，是法，先前体验的心，普遍是现量，特别是成立为自证现量，因为与自己体验的心无异，即是同一实物。第二，分二：立宗；驳斥免责。第一，如果说，他人的意识只是执持他人的乐等，但并非以现量执持，自己的意识以现量执持自己的乐等，所以自己与他人有生喜怒哀乐与否的差别，那么，执持自己与他人乐等的二心，是法，自己与他人以现量执持与否有差别
English
Refuting the difference between being manifest and not being manifest. First, if it is said that the mind that grasps the happiness etc. of another's continuum is a phenomenon, it is not experiencing happiness etc., because it is produced by happiness etc. and does not appear as happiness etc. Pervasion: Because the mind that is produced by happiness etc. and appears as happiness etc. itself knows happiness etc., that is, experiences happiness etc. Then, does the objective condition of that mind act on the happiness etc. of another's continuum or not? If it does, then for the mind of another person who focuses on the happiness etc. of another person, it is also a phenomenon, born from the happiness etc. of another person, and the appearance of both, this must exist without a doubt, because the happiness etc. of another person has become your objective condition. If it is not born from the happiness etc. of another person and does not appear as such, then the mind that grasps the happiness etc. of another's continuum is a phenomenon, and the happiness etc. of another's continuum becomes something that does not exist as your object of apprehension, because it is not like being born from the happiness etc. of another's continuum. If that mind does not grasp the own-character of another's happiness etc., but grasps the general image of another's happiness etc., then it is not without an object, then the mind that grasps another's happiness etc. is a phenomenon, and it also does not grasp the objects of the general image of another's happiness etc., because the clarity of another's happiness etc. is not grasped. Pervasion: If the general object exists slightly, it can be grasped without relying on clarity, but the general object does not exist as an object at all. As has been said before. There is a mistake in experiencing happiness etc. by another mind, therefore, the thing that appears as happiness etc. is a phenomenon, and the mind that experienced it before is generally manifest and especially established as self-cognizant manifest, because it is not different from the mind that experienced it itself, that is, it is the same substance. Second, there are two: stating the consequence; refuting the denial of fault. First, if it is said that the consciousness of another person is only grasping the happiness etc. of another person, but it is not grasping it as manifest, and one's own consciousness grasps one's own happiness etc. as manifest, so there is a difference between whether or not one has joy and sorrow for oneself and others, then the two minds that grasp the happiness etc. of oneself and others are phenomena, and there is a difference between whether or not one grasps the happiness etc. of oneself and others as manifest.
Chinese
那么从何处而来，不是这样的吗？因为自己的安乐等，与将自己之外隐蔽的事物作为对境是相同的。第二种情况是：如果不是周遍的，因为有情自己有感受自己安乐等未见的业，并且自己的安乐等和自己的意识二者具有存在于一个自我的意义上的联系，以及等等，自在天喜欢感受自己的安乐等，而对于其他有情的安乐等，则恰恰相反，因此自己能够分别确定自己和他人的安乐等是感受或不感受的。那么，他人的安乐等，作为有法，不应被他人以任何方式执持，因为他人没有执持它的业等。如果说没有过失，因为从业等来说，自己和他人的安乐等有感受与不感受的差别，只是在执持上是相同的。那么，自己的心识，作为有法，对于自己安乐等现量感受和他人安乐等现量不感受的差别，也不应理，因为自己和他人的安乐等在隐蔽性上是相同的，所以立即被上述理由否定了。第二部分分为两点：提出推论，驳斥免责。第一点是：那些通过瑜伽现量感受并认识到他人安乐和痛苦等的人，那个瑜伽士，作为有法，就像痛苦在相续中产生一样，也应被痛苦所折磨，因为在体验痛苦上是相同的，即仅仅在认识痛苦上是相同的。承认周遍。第二点是：如果对于那些瑜伽士来说，并非由境等和根识聚合而产生的痛苦不会产生，因为没有境根聚合。那么，论式，作为有法，瑜伽士因为知道他人的痛苦，所以应体验痛苦，对于此，不能以不生痛苦所以不体验痛苦来回答，因为在你的宗派中，自己成为痛苦的自性产生，并非认为是体验痛苦，然而仅仅是生起知道痛苦的意识才认为是体验。那么，你的瑜伽士如何认识安乐等呢？法称，作为有法，瑜伽士
English
Then from where does it come, is it not so? Because one's own happiness etc. is the same as taking something hidden outside oneself as an object. The second case is: if it is not pervasive, because sentient beings themselves have unseen karma that experiences their own happiness etc., and one's own happiness etc. and one's own consciousness both have a connection of existing in the meaning of one self, and so on, the Lord of Power likes to experience one's own happiness etc., but for the happiness etc. of other sentient beings, it is just the opposite, so one can separately determine whether one's own and others' happiness etc. are experienced or not experienced. Then, the happiness etc. of others, as a subject, should not be held by others in any way, because others do not have the karma etc. to hold it. If you say there is no fault, because from karma etc., there is a difference between experiencing and not experiencing one's own and others' happiness etc., but only in holding it is the same. Then, one's own mind, as a subject, is also unreasonable for the difference between directly experiencing one's own happiness etc. and not directly experiencing others' happiness etc., because one's own and others' happiness etc. are the same in terms of being hidden, so it is immediately negated by the above reason. The second part is divided into two points: presenting the inference, refuting the disclaimer. The first point is: those who directly experience and recognize the happiness and suffering etc. of others through yoga, that yogi, as a subject, should be tormented by suffering just as suffering arises in the continuum, because it is the same in experiencing suffering, that is, it is the same only in recognizing suffering. The pervasiveness is admitted. The second point is: if for those yogis, the suffering that arises from the aggregation of objects etc. and sense faculties does not arise, because there is no aggregation of object and sense faculty. Then, the argument, as a subject, the yogi should experience suffering because he knows the suffering of others, to this, it is not reasonable to answer that he does not experience suffering because suffering does not arise, because in your school, becoming the nature of suffering oneself is not considered experiencing suffering, however, it is only considered experiencing when the consciousness of knowing suffering arises. Then, how does your yogi recognize happiness etc.? Dharmakirti, as a subject, the yogi