Tibetan
དོད་ན། བློས་ཆོས་ཅན། ཅི་ལྟར་ཡུལ་དཀར་པོ་དེ་དཀར་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དཀར་པོ་དང་དཀར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་ཤེས་གཉིས་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ན་དོན་འདི་བློ་འདིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདྲ་བ་ཡོད་ན་རང་རིག་གྲུབ། །འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །འདྲ་བ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་ཤེས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་ཤེས་ཀྱང་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྔོ་སོགས་གང་གིས་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་དོན་སྔོ་སོགས་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ནི་སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཤེས་པ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། དོན་མཐོང་གི་ཤེས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཏུ་གྲུབ་པར་ཐལ། དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ནའོ། །གཞན་ཡང་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཅི་ལྟར་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་སྟེ་མི་རིག་པར་ཐལ། ཅི་སྟེ་ན། རང་གི་དངོས་པོ་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་ནི་དོན་མྱོང་ཞེས་པར་འདོད་ན། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་མྱོང་ཞེས་པ་དེའང་ཆོས་ཅན། མི་འཐད་དེ། འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དུ་ཞེས་པར་སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་དང་འདྲ་བའི་དོན་རིག་གི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་དེས་ཆོས་ཅན། ཅི་ལྟར་དོན་གཟུགས་སོགས་དེ་ནི་དེ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་གཟུགས་སོགས་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མིན་པས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་འདྲ་པོ་འདྲ་ཡུལ་གཉིས་ཀ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དེ་དག་ནི་འདྲ་བ་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རང་རིག་མེད་པར་མ་ཟད་ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་གཉིས་གང་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐལ། རང་རིག་མེད་ཅིང་དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འདི་ནི་དོན་དང་འདི་ནི་ཤེས་པའོ་ཞེས་དོན་ཤེས་དེ་དག་སྨོས་སུ་ག་ལ་ཡོད་དེ་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་བྱར་མེད་པར་ཐལ། དོན་ཤེས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཅི་སྟེ་དབང་ཤེས་ལ་དཀར་སོགས་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་དཀར་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ
Chinese
如果反驳说，以理智衡量，客体白色的事物，怎么会被执取白色的意识所区分而执取，或者不被执取呢？因为白色和执取白色的客体与有境之间没有知识。遍布，因为当事物和意识两者一起被看到有关联时，一定会说这个事物被这个心识看到了。否则就不是这样。第二点有三：如果相似存在，则自证成立；即使相似本身也不会成立；如果不存在相似，则非常过分。第一点是：即使事物和意识没有一起被认知，也没有刚才所说的过失，因为见到蓝色等事物的意识，产生得与事物蓝色等相似，那是被其他心识所见，因此会说这个意识见到了这个事物，而进行命名。那么，见到事物的这个意识，以法衡量，应该成立为自证，因为是与事物相似的意识。另外，显现事物的意识，以法衡量，怎么会认知其他事物的自性或者不认知呢？如果问为什么，因为不认知自己的本体。如果认为从与事物相似就能体验事物，那么，从与事物相似就能体验事物，这也是不合理的，因为所有相似的事物都是相互的，这在之前就已经完全驳斥了。第二点是：与事物相似的认知事物的后续意识，以法衡量，怎么能确定事物形色等与见到它的意识是相似的呢？因为事物形色等之前没有被见过。遍布，一般来说，如果相似的事物和相似的处所都被见到，那么它们就是执取相似的事物，否则就不是这样。第三点是：对于不承认没有自证，而且意识与事物相似的人来说，以法衡量，事物和意识两者都不会被见到，因为没有自证，也没有与事物相似的意识。如果承认，那么，哪里会有说“这是事物，这是意识”的事物和意识呢？因为在事物和意识没有被量成立的时候，就没有办法进行有意义的命名。第二点是：如果说在根识中显现的白色等是意识自己的本体，那么，执取白色等的意识，以法衡量，自己非常清晰
English
If it is argued that, by reason, how can the object, the white thing, be distinguished and grasped by the consciousness that grasps white, or not be grasped? Because there is no knowledge of the relationship between the object and the object-possessor of white and the grasping of white. It is pervasive, because when things and consciousness are seen together to be related, it will definitely be said that this thing is seen by this mind. Otherwise, it is not so. The second point has three: if similarity exists, then self-awareness is established; even similarity itself will not be established; if there is no similarity, then it is very excessive. The first point is: even if things and consciousness are not known together, there is no fault as just mentioned, because the consciousness that sees blue and other things arises similar to the things blue and so on, that is seen by other minds, so it will be said that this consciousness sees this thing, and naming is done. Then, this consciousness that sees things, measured by dharma, should be established as self-awareness, because it is a consciousness similar to things. In addition, the consciousness that manifests things, measured by dharma, how can it recognize or not recognize the nature of other things? If you ask why, because it does not recognize its own essence. If it is thought that experiencing things comes from being similar to things, then experiencing things from being similar to things is also unreasonable, because all similar things are mutual, which has already been completely refuted before. The second point is: the subsequent consciousness of recognizing things that is similar to things, measured by dharma, how can it be determined that the things, forms, etc. are similar to the consciousness that sees it? Because the things, forms, etc. have not been seen before. It is pervasive, generally speaking, if both similar things and similar places are seen, then they are grasping similar things, otherwise it is not so. The third point is: for those who do not admit that there is no self-awareness, and that consciousness is similar to things, measured by dharma, neither things nor consciousness will be seen, because there is no self-awareness, and there is no consciousness similar to things. If you admit it, then where will there be things and consciousness that say "this is a thing, this is consciousness"? Because when things and consciousness are not established by valid cognition, there is no way to make meaningful naming. The second point is: if it is said that the white and so on that appear in the root consciousness are the essence of consciousness itself, then the consciousness that grasps white and so on, measured by dharma, is very clear itself
Tibetan
་སྟེ་རང་རིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དཀར་སོགས་སྣང་བའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པའམ་རང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དོན་གསལ་བར་སྣང་བ་གང་ཞིག རང་མི་གསལ་ན་ནི་དོན་མི་གསལ་ཏེ་དོན་གསལ་བར་མི་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས། །རིགས་པ་གཞན་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་བདག་རིག་མིན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་དོན་དང་ཤེས་པ་ཀུན་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐལ། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ཡིས་ནི་བློ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་པ་ལྐོག་གྱུར་དུ་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལའང་ལན་བཏབ་བོ་སྟེ་དགག་པ་བྱས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་གྱུར་ཡིན་པར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །མངོན་གྱུར་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དགོད། མ་གྲུབ་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རང་རྒྱུད་ལ་མྱོང་བ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་ཏེ་བདག་རྐྱེན་མིག་དབང་སོགས་དང་། དམིགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་སོགས་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་གདུང་སོགས་ཐ་དད་པར་ནི་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདེ་སྡུག་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་བྱ་ཡིན་པས་མྱོང་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་བདེ་སོགས་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་ཐལ། །རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གདུང་བར་མྱོང་བར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ལས་རྒྱུད་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་སྤྱོད་པ་སྟེ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་རིག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་འདྲ་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག །མ
Chinese
因此，可以得出结论，它是自证的。因为显现于自身的，就是知识本身的实体。此外，显现白色等的意识，是所立宗，是自证或自明的。因为，如果显现为清晰的事物，自身不清晰，那么事物就不会清晰，因为会变成事物不显现为清晰。第三，遮破并非现量的心识而进行成立，分为二：以先前的理证遮破；以其他的理证驳斥。第一，对于那些认为知识不是自证的观点，可以得出结论，所有事物和知识都无法被看见。这个理证驳斥了那些认为心识不是现量成立，而是隐蔽的胜论派，因为损害性的理证是相同的。第二，分为二：以理证成立是现量；如果不是现量，则会产生荒谬的推论。第一，分为二：确立理由；驳斥不成立。第一，自身相续中体验到的快乐、痛苦、欲望和憎恨等的差别，是所立宗，就是心识本身。因为依赖于增上缘，如眼根等；所缘境，如合意与不合意等；以及作意，如串习的差别，而产生喜悦和悲伤等不同的感受。因此，快乐和痛苦等，是所立宗，是自证现量成立的。因为是所体验的，所以成立有体验者。并且，没有任何正量可以了知，通过与它体性不同的其他事物来体验而产生的知识。第二，分为二：陈述对方观点；阐述反驳。第一，快乐等体验者不存在其他事物是不成立的，因为仅仅通过其他意识来认知，就可以安立为体验快乐等。第二，分为二：可以得出结论，自己的快乐等被他人体验；可以得出结论，瑜伽现量体验痛苦。第一，分为二：确立结论；驳斥其他回答。第一，也可以得出结论，其他人也会体验到其他相续的快乐等，因为可以认知其他相续的快乐等。第二，分为二：遮破存在相同或不相同的补特伽罗的差别；
English
Therefore, it can be concluded that it is self-cognizant. Because what appears clearly to oneself is the very entity of knowledge itself. Furthermore, the mind that perceives whiteness, etc., is the subject of the proposition. It is self-cognizant or self-illuminating. Because, if something appears clearly, but is not clear to itself, then the thing will not be clear, because it will become that the thing does not appear clearly. Third, there are two ways to establish that one's own mind is not manifest: refuting with the previous reasoning and refuting with other reasoning. First, for those who hold the view that knowledge is not self-cognizant, it can be concluded that all things and knowledge are not seen. This reasoning refutes those who say that the mind is not established by direct perception but is hidden, because the damaging reasoning is the same. Second, there are two parts: establishing that it is manifest by means of a sign; if it is not manifest, there will be extreme consequences. First, there are two parts: establishing the reason; refuting the unestablished. First, the differences of happiness, suffering, desire, and hatred, etc., experienced in one's own mindstream are the subject of the proposition. They are the mind itself, because they depend on the empowering condition, such as the eye faculty, etc.; the object, such as agreeable and disagreeable, etc.; and the attention, such as the difference of habituation, and thus engage in different feelings such as joy and sorrow. Therefore, happiness, suffering, etc., are the subject of the proposition. It is established by self-cognizant direct perception. Because it is what is experienced, it is established that there is an experiencer. And there is no valid cognition whatsoever that knows through the experience of something else that is different in nature from it. Second, there are two parts: stating the opponent's view; explaining the refutation. First, it is not established that there is no other thing that experiences happiness, etc., because it is established that happiness, etc., are experienced merely by knowing through another mind. Second, there are two parts: it can be concluded that one's own happiness, etc., are experienced by others; it can be concluded that yogic direct perception experiences suffering. First, there are two parts: establishing the conclusion; refuting other answers. First, it can also be concluded that other persons also experience the happiness, etc., of other mindstreams, because it is possible to know the happiness, etc., of other mindstreams. Second, there are two parts: refuting the difference between whether the individuals are the same or not;