Tibetan
་གསལ་བར་མ་མཐོང་བས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་བློའི་ངོ་བོ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་འཆད་ཤེས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔར་བཤད་མདོ་ཡི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ། །བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ། །སླར་ཡང་མདོ་ཡི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཕལ་ཆེར་ཏེ་ཞར་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་དེའི་ཚེ་མྱང་བྱ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་གཟུང་རྣམ་མྱོང་བས་བསྒྲུབ། །དཀར་སོགས་གསལ་བའི་སྣང་བ་དཔྱད་ནས་བསྒྲུབ། །རང་བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ། །མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་བར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མྱང་བྱ་འགགས་པས་མྱོང་བ་མེད་པར་བསྟན། །བདག་མྱོང་མེད་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དང་འགལ། །ཡུལ་གཞན་མྱོང་བ་མེད་པར་ཐལ་བས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བློ་ཚུལ་གཉིས་པར་གྲུབ་ཀྱང་རང་རིག་ཏུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བློ་སྔ་མ་དེ་རང་གིས་མི་མྱོང་བར་དེའི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་བློ་ཕྱི་མས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་སྔ་མ་དེའི་དངོས་ཏེ་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཕྱི་མ་ཡིས་ནི་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དུས་ན་འགགས་པའི་ཕྱིར། བློ་ཕྱི་མ་དེས་ཆོས་ཅན། ཉམས་མྱོང་མ་ལུས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་ཤེས་བྱ་གང་ཡང་ཤེས་མི་སྲིད་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོའམ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ལ་འཛིན་པ་སྟེ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་ཐལ། རང་ཡུལ་དོན་གཞན་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དོན་གཞན་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི་དབང་ཤེས་སོགས་དེ་ནི་རང་ཡུལ་དོན་གཞན་འཛིན་པས་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས
Chinese
就像因为没有清楚地看到而误认为是一个东西一样。这里所说的“境之相”必须理解为全部是心识的自性所转变的境之相。第二，讲述成立自证的理路，有三种：以先前所说的经部的理路成立自证；以造论者的理路成立自证；再次以经部的理路成立自证。第一种是：论师所说的成立二相的理路等，有法，大多数都成立自证，是顺带成立的，因为当心识自身显现为境的所取相成立时，能被体验的就成立为自己的体性。第二种有四种：以自己的体性所取相被体验来成立；通过分析白色等清晰的显现来成立；通过遮止自心不是现前来成立；通过遮止由其他体验者来体验而成立。第一种有两种：立宗；驳斥他人的回答。第一种是：当知识转变为自己的体性，显现为境的二相成立时，有法，成立自证，因为能被体验的事物成立为知识的自己的体性。第二种有三种：通过能体验的事物灭绝来显示没有体验；如果没有自我体验，就与现量相违；由于推及没有体验其他境而受到损害。第一种是：如果心识成立为二相，也不成立为自证，因为不是由先前的心识自己来体验，而是由显现其相的后续心识来体验，如果这样认为。那么，先前心识的实体，即具有相的心识，有法，后续心识如何体验先前的心识呢？是不体验的，因为先前的心识在你的时代已经灭绝了。后续心识，有法，所有的体验都会倒退，也就是说，任何所知都无法知道，因为没有自己的体性或体验。第二种是：对于执持色等的意识，执持者，也就是能体验的意识，有法，会显现为所取的相，因为是自己境以外的其他事物的心识。例如，具有显现为其他事物，也就是色等之相的根识等，因为是自己境以外的其他事物，所以会外向，也就是显现为所取的相，这是普遍规律。不能同意这种观点。
English
It is like mistaking something for one because it is not clearly seen. Here, the term "aspect of the object" must be understood as the aspect of the object that has entirely become the nature of the mind. Second, there are three ways to explain the reasoning that establishes self-awareness: establishing self-awareness through the reasoning of the sutras previously explained; establishing self-awareness through the reasoning of the treatise writers; and again, establishing self-awareness through the reasoning of the sutras. The first is: the reasoning that establishes the two aspects spoken of by the teacher, etc., the subject of debate, mostly establishes self-awareness, which is established incidentally, because when the apprehended aspect of the mind itself appearing as an object is established, then what is to be experienced is established as its own nature. The second has four parts: establishing through experiencing the apprehended aspect of one's own nature; establishing through analyzing the clear appearance of white, etc.; establishing through negating that one's own mind is not manifest; and establishing through negating that experience is done by another experiencer. The first has two parts: stating the proof; refuting the answers of others. The first is: when the two aspects of knowledge transforming into its own nature and appearing as an object are established, the subject of debate, self-awareness is established, because what is to be experienced is established as the own nature of knowledge. The second has three parts: showing that there is no experience because what is to be experienced has ceased; if there is no self-experience, it contradicts direct perception itself; being harmed by the consequence of not experiencing other objects. The first is: even if the mind is established as having two aspects, it is not established as self-awareness, because the previous mind is not experienced by itself, but by the subsequent mind that appears with its aspect, if you say so. Then, the entity of the previous mind, that is, the subsequent mind with the aspect, the subject of debate, how does it experience the previous knowledge? It does not experience it, because the previous knowledge has ceased in your time. The subsequent mind, the subject of debate, all experiences will be reversed, that is, no knowable object can be known, because there is no own nature or experience. The second is: for the mind that grasps forms, etc., the grasper, that is, the experiencing mind, the subject of debate, will appear as the apprehended aspect, because it is a mind that grasps an object other than its own object. For example, sense consciousnesses, etc., that have the appearance of other objects, that is, forms, etc., because they grasp other objects than their own object, they are outwardly directed, that is, they appear as the apprehended aspect, this is the general rule. It is not possible to accept this view.
Tibetan
་ཏེ། རྟག་ཏུ་བདག་ལ་སྟེ་རང་གི་རྟོགས་བྱ་ལ་ནང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་སྟེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་རང་རིག་གིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་སྔོ་སོགས་གང་གི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དེ་མྱོང་བ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བ་མྱོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའང་འཐོབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། འདྲ་བ་མྱོང་བའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག །བློ་འདྲ་མྱོང་བའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག །འདྲ་བའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག །སྐྱེས་འདྲ་མྱོང་བའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག །ངེས་དང་བཅས་པས་མྱོང་བ་འཇོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གོང་གི་ཐལ་བ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་བྱེད་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པས་དོན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་མྱོང་ཅེས་འདོད་ན། བློ་དོན་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་དུ་མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་ཚུལ་དུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཙམ་དོན་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བློ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་འདྲ་བ་དེ་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དང་ནི་བློ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་ཆོས་ཅན། དོན་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་མྱོང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་མྱོང་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་རྣམ་པར་གཞག་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་མྱོང་བྱ་དེ་རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པ་དེ་མྱོང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློའི་ངོ་བོའི་དོན་དང་འདྲ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གཞན་ན་བྱ་བ་དོན་རྟོགས་སོ་སོ་དང་། འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདི་ནི་སྒྲའོ་ཞེས་ཡུལ་ལས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་དེས་མྱོང་བར་ནི་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་མྱོང་གི་དོན་གཞན་མི་མྱོང་ན་ཅི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སོགས་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་དེའི་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྒྲོ་འདོག
Chinese
即，总是对于我，即对于自己的所证悟，向内明显趋向，即以执持的相状而进入，因为是自证所见之故。第三部分有二：立宗破斥，遮遣过失。第一部分是：境，青色等任何显现的识，是所立宗，不经历那个事物，因为自己显现为事物，不经历之故。也可以得到这样的结论。第二部分有五：破斥相似是经历的安立之因，破斥心识相似是经历的安立之因，在相似的事物上分别而破斥，破斥生起相似是经历的安立之因，破斥以确定而安立经历。第一部分是：如果对于上面的立宗没有周遍，事物和那个事物相似之外，还有什么是安立经历事物的因呢？因为没有，所以如果认为仅仅以和事物相似就经历事物。那么，所有心识和事物相似的，是所立宗，互相经历就应该得到，因为互相相似之故。第二部分是：如果仅仅和事物相似不是经历事物的定义，然而，成为那个心识的体性的相似，是安立经历事物的因，如果是这样，那么成为那个心识的体性的，和事物相似的，是所立宗，不是经历事物，因为识自己显现为事物的所取相是经历那个的缘故。因此，识自己显现为事物的所取相经历那个，是所立宗，不是和事物相似的相安立之因，即不是相安立之所立，因为那个所经历的是自己显现为事物，是经历那个的缘故。周遍，心的体性的和事物相似的这个，在其他世间是作为事情，了知各自的事情，这是色，这是声音，这样成为境事业的分别之因，然而，因为不能以那个安立经历。如果识自己生起为事物的相，经历，不经历其他的事物，那么为什么说经历外面的青色等呢？显现事物的识，是所立宗，仅仅以经历青色等的说法，不能成立经历青色等，因为识自己的体性的自性，经历那个青色等的相，就妄加安立经历外面的青色等。
English
That is, always towards me, that is, towards one's own enlightenment, clearly tending inwards, that is, entering with the aspect of grasping, because it is seen by self-awareness. The third part has two: establishing the thesis and refuting it, and refuting the fault. The first part is: the object, whatever consciousness appears as blue, etc., is the subject, it does not experience that thing, because it appears as the thing itself, it does not experience it. Such a conclusion can also be obtained. The second part has five: refuting that similarity is the cause of establishing experience, refuting that similarity of mind is the cause of establishing experience, distinguishing and refuting on similar things, refuting that arising similarity is the cause of establishing experience, and refuting establishing experience with certainty. The first part is: if there is no pervasion for the above thesis, what else is the cause of establishing the experience of things other than the similarity between things and that thing? Because there is none, if it is thought that merely being similar to things experiences things. Then, all similarities between mind and things are the subject, mutual experience should be obtained, because they are similar to each other. The second part is: if merely being similar to things is not the definition of experiencing things, however, the similarity that has become the nature of that mind is the cause of establishing the experience of things, if this is the case, then that which has become the nature of that mind, which is similar to things, is the subject, it is not experiencing things, because the apprehended aspect of consciousness itself appearing as things is the experience of that. Therefore, the apprehended aspect of consciousness itself appearing as things experiencing that is the subject, it is not the cause of establishing the aspect similar to things, that is, it is not the subject of establishing the aspect, because that which is experienced is oneself appearing as things, it is the experience of that. It is pervasive, this similarity between the nature of the mind and things, in other worlds, is the cause of distinguishing the affairs of the object, knowing each thing, this is color, this is sound, however, because it cannot establish experience with that. If consciousness itself arises as the aspect of things, experiences, and does not experience other things, then why is it said that it experiences external blue, etc.? The consciousness that appears as things is the subject, merely by saying that it experiences blue, etc., it cannot be established that it experiences blue, etc., because the nature of the essence of consciousness itself experiences the aspect of that blue, etc., and falsely establishes that it experiences external blue, etc.