Tibetan
བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གཞན་ནི་ཆོས་ཅན། དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་འདྲ་བ་ཡིས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཤེས་པའི་དུས་ན་འགགས་ནས་མེད་པས་མི་སྣང་ཡང་། རྟག་པའི་དངོས་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་འབྲས་ཤེས་པའི་དུས་ན་མ་ཞིག་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དོན་དེ་ཉིད་བློ་ལ་སྣང་ཞེ་ན། བརྟན་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་གང་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡང་ཆོས་ཅན། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རང་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཅིག་ཆར་དུ་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རང་གི་ཡུལ་ཅན་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་རང་གི་ཡུལ་ཅན་བསྐྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སོགས་འདི་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེ་དག་རིམ་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་སོགས་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་པར་བརྗོད་དགོས་པར་ཐལ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འདི་ཡང་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྣང་བར་ཐལ། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཞིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་བཤད་དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲན་པ་ཡོད་པས་དོན་རྣམ་གྲུབ། །དོན་རྣམ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་སྔ་རབས་དག་མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྔ་མས་གྲུབ་པས་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དེ་མི་བསྒྲུབ་པར་རང་རིག་ཉིད་ལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དང་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་ཞེས་ཟེར་བ་འགོག་པ་ལ། དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་གཞུང་སྦྱོར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། རྣམ་མེད་པས་རང་རིག་མི་འདོད་པས་རང་རིག་ཉིད་ལ་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་མེད་པ་ཆོས་ཅན།
Chinese
因为那个缘故。与识同时产生的其他事物，是所立宗。对于同时的识，如何能显现，即不能显现，因为是相违的。因为同时的识，不是以与其相似的相来创造相，因为对于同时的识没有利益，所以不对其创造相。第二，事物刹那，在识知的时候已经灭尽，所以不显现，但是常有的事物，如金刚和石头等，在自果识知的时候，在未坏灭之前是存在的。如果说事物本身显现在心中，那么，凡是承许为常有事物的金刚和石头等事物，也是所立宗。一切有情的缘自己的识，就变成唯一由自己产生。因为一切有情的自境，是真实的生起者，不需要依赖其他因缘，是常有的。如果那些产生自己的境，是同时的，因为依赖利益，金刚等的此境之识，那些是次第产生的。金刚和石头等，是所立宗。必须说前后刹那是各自不同的。因为依赖同时的因缘，次第产生境之识。如果承认，那么，这个金刚等也是所立宗。对于境之识，实际上不能显现，因为在境之识的时候已经坏灭，所以之前的过失依然存在。第二，讲述之后以忆念来成立，有二：以忆念存在而成立事物之相，如果事物无相则太过分。第一，对于以前的某些经的注释者，以前者成立了境和有境的两种方式，所以不以忆念的理由来成立，而是在自证本身成立能知所知和能受所受的两种方式，为了遮破这种说法。那在我自己体验中，没有什么争论。这样结合经文是很不合理的，因为无相，所以不承认自证，因为不承认自证本身有能受所受的两种方式。那么应该如何呢？如果某些注释者说，以忆念的理由仅仅成立境和有境的两种方式，那么，无相是所立宗。
English
For that reason. Other things that arise simultaneously with consciousness are the subject. How can they appear clearly to simultaneous consciousness, i.e., they cannot appear, because it is contradictory. Because simultaneous consciousness does not create appearances with appearances similar to itself, because there is no benefit to simultaneous consciousness, so it does not create appearances for it. Second, momentary things cease and are non-existent at the time of cognition, so they do not appear, but permanent things, such as vajras and stones, exist until they are destroyed at the time of cognition of their own result. If it is said that the thing itself appears in the mind, then whatever is accepted as a permanent thing, such as vajras and stones, is also the subject. The consciousness of all sentient beings that focuses on itself becomes solely produced by itself. Because the self-object of all sentient beings is the actual producer, it does not need to rely on other causes and conditions, and is permanent. If those that produce their own object are simultaneous, because they rely on benefit, the consciousness of this object of vajras, etc., those arise in sequence. Vajras and stones, etc., are the subject. It must be said that the previous and subsequent moments are each different. Because relying on simultaneous causes and conditions, the consciousness of the object arises sequentially. If it is admitted, then this vajra, etc., is also the subject. It does not actually appear to the consciousness of the object, because it is destroyed at the time of the consciousness of the object, so the previous fault still exists. Second, explaining and establishing later with memory, there are two: establishing the appearance of things by the existence of memory, and if things are without appearance, it is too much. First, for some commentators of previous scriptures, the former established the two ways of object and object-possessor, so it is not established by the reason of memory, but the two ways of knowable-knower and experiencer-experienced are established in self-awareness itself, in order to refute this statement. There is no dispute in my own experience. Combining the scriptures in this way is very unreasonable, because it is without appearance, so self-awareness is not admitted, because it is not admitted that self-awareness itself has the two ways of experiencer-experienced. So how should it be? If some commentators say that the reason of memory only establishes the two ways of object and object-possessor, then the non-appearance is the subject.
Tibetan
ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློས་མྱོང་བ་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ་བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ཞིག་སྒྲུབ་ཅེ་ན། རྣམ་པ་དེ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་དུས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཕྱིས་འདི་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་འཛིན་པ་མིན་ཞེས་སོགས་ཐ་དད་པར་ཡང་དག་པར་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལས་གྲུབ་བོ། །དོན་ནི་བློ་རྣམ་མེད་དུ་འདོད་པ་དག་ཤེས་པ་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འདོད་པས་སྤྱིར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཉིད་དུ་འདོད་ཀྱི། བློའི་ངོ་བོར་མི་འདོད་པས་བློའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་ཅེས་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དང་། བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་གནད་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་མ་ཤར་ཞིང་དེ་ལྟར་མ་མྱངས་ན་གཟུགས་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། དུས་ཕྱིས་འདི་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་གྱི། སྒྲ་འཛིན་པ་འདི་ལྟར་ནི་མིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་དྲན་པ་འདི་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་རང་ངོས་ནས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མེད་ཅིང་། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་མྱོང་བ་མེད་པར་ཡུལ་ཀུན་ལ་མྱོང་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཐ་དད་དེ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་འདི་གཟུགས་འཛིན། འདི་སྒྲ་འཛིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་ནུས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཀུན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཙམ་གྱིས་ནི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་སོ་སོ་ལ་རྒྱུ་ཚོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་དུས་ཕྱིས་ཐ་དད་དུ་དྲན་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྲ་མོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་དེའི་སྒོ་ནས་དུས་ཕྱིས་ཁྱོད་རྣམས་འདི་གཟུགས་འཛིན། འདི་སྒྲ་འཛིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་འབྱེད་ནུས་པའི་དྲན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་དེ་ཁྱད་པར་གསལ་བ་རང་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མཚེ་མ་སོགས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཕྲ་མོ་ཡོད་ཀྱང་ཁྱད་པར
Chinese
在外境显现时，不需要去证明有境识体验到外境，因为对外境显现的景象，由知识本身去体验是没有任何争议的。那么，要证明什么呢？要证明景象是事物本身的性质，因为景象本身并没有成立，所以需要证明。也就是说，显现色等现象的知识，作为有法，在自身存在时，是分别体验到外境的景象的。因为后来能够正确地回忆起“这是执取色的，不是执取声的”等等差别，所以可以由此来成立。意思是说，那些认为心识无相的人，认为在知识自身存在时，所显现的是外境的景象，所以总的来说，外境和有境的两种方式是成立的，但他们认为外境的景象就是外境本身，而不认为是心识的体性，所以需要证明转变成心识体性的两种方式。这对于证明两种方式的所有场合，以及对于俱舍宗和经部宗的宗义要点来说，都非常重要。第二点是：如果外境的景象没有分别显现，也没有那样去体验，那么显现色等现象的知识，作为有法，后来回忆起“这是执取色的，不是执取声的”这种差别就不可能了。因为自己所使用的外境色等，从自身来说并没有区分差别，也没有体验到外境的差别景象，而是对外境都只是体验而已，是相同的。因此，对于显现事物的知识，作为有法，如果自己外境的差别景象没有显现，那么你的差别就无法通过某种差别的途径来区分“这是执取色的，这是执取声的”，因为对于所有外境来说，都只是体验而已，是相同的。如果说不遍及，因为对外境各自来说，由于因缘聚合的差别，所以后来会有差别的回忆。那么，对于显现事物的知识，作为有法，对外境各自来说，即使你存在一些细微的差别，但通过这些差别，后来你们能够区分“这是执取色的，这是执取声的”这种回忆的意识是不可能产生的。因为你们的差别，也就是明显的差别，是没有显现自己外境的差别景象的缘故。例如，对于双胞胎等来说，虽然存在细微的不同差别，但差别
English
There is no need to prove that the object appearing in the field is experienced by the consciousness of the subject, because there is no dispute that the appearance of the object appearing in the field is experienced by the knowledge itself. So, what needs to be proved? It needs to be proved that the appearance is the nature of the object, because the appearance itself is not established, so it needs to be proved. That is to say, the knowledge that appears in the form of color, etc., as a dharma, experiences the appearance of the object separately at its own time. Because later it can correctly recall "This is grasping color, not grasping sound," etc., it can be established from this. The meaning is that those who think that consciousness is without form think that the appearance of the object is the appearance of the object when the knowledge itself exists, so in general, the two ways of object and subject are established, but they think that the appearance of the object is the object itself, and do not think that it is the nature of consciousness, so it is necessary to prove the two ways that have become the nature of consciousness. This is very important for all occasions of proving the two ways, and for all the key points of the tenets of the Kosa and Sutra schools. The second point is: if the appearance of the object is not shown separately and has not been experienced in that way, then the knowledge that appears in the form of color, etc., as a dharma, later recalls "This is grasping color, not grasping sound," this difference will not be possible. Because the objects of one's own use, such as color, etc., do not distinguish differences from themselves, and do not experience the different appearances of objects, but only experience objects, which are the same. Therefore, for the knowledge of the appearance of things, as a dharma, if the different appearances of one's own object are not shown, then your difference cannot be distinguished by some difference as "This is grasping color, this is grasping sound," because for all objects, it is only experience, which is the same. If it is said that it is not pervasive, because for each object, due to the difference in the aggregation of causes and conditions, there will be different memories later. Then, for the knowledge of the appearance of things, as a dharma, for each object, even if you have some subtle differences, through these differences, later you can distinguish "This is grasping color, this is grasping sound," the consciousness of memory that can be produced is impossible. Because your difference, that is, the obvious difference, is that the different appearances of your own object are not shown. For example, for twins, etc., although there are subtle differences, the difference