Tibetan
ར་འཆད་དེ། ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆ་གཉིས་ལ་ནི་རྟེན་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཡིས་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དུ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་ན་ཅི་ལྟར་རང་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་དང་པོ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་དང་དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་ཡེ་ཤེས་པ་རྣམས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་སྟེ། རེ་རེས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ལྷག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གྱི་ངོ་བོས་ཏེ་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ། རྣམ་པ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་ཤེས་པ་གཉིས་པས་དམིགས་པ་དང་། ཤེས་པ་གཉིས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བདག་གི་སྟེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་གསུམ་པ་ཡེ་ཤེས་པ་ཡིས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པ་ཅན་དུ་ཕྱི་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དོན་འབྲས་ཡིན་པས་བསྲེ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དོན་དང་བསྲེ་བ་འདྲ་བ་ལས་གཞན་མིན། །འདྲ་བའི་ཕྱིར་ན་དོན་དང་བསྲེ་བ་དྲན། །གཞན་དུ་ཕྱི་མ་བསྲེ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་རྣམ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་དེ་དོན་གྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་དེ་དྲན་ན་དོན་ཡང་དྲན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་ཀྱི་དྲན་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིས་བློ་དོན་བསྲེས་ནས་ཤེས་པ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ཤེས་པ་སྔ་མ་དྲན་པ་ན་དེ་དག་དྲན་པ་དང་དེ་དག་ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་བསྲེས་ནས་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་དག་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་ཡང་དྲན་པ་དེར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རང་གི་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གི་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
再解释。境，色等体验的识，也是有法。心自身显现为境的两个部分是所依，因为以执持自身的相状为特点，后来的识缘于它。遍。识是境的相状，否则如果它不是境的相状，怎么会对自缘的识，安住于具有境的相状，即显现，不会显现的缘故。第二，识最初具有两种方式的原因是这样，缘于境，色等的最初的识，是有法。你和缘于你的后来的分别念，以及也缘于它的后来的智慧，都是所取的相状，每一个都比前一个更殊胜，因为你以义的自性，即相状和识自身的相状，即，具有两种相状，被第二个识缘，而第二个识是在那两个相状之上，具有我的，即执持的相状，在某些时候，被第三个智慧所证知。同样，第三个识等等，也是以后一个比前一个更殊胜的相状所证知的缘故。第三有四点：如果是义的果，混合就太过分了。与义混合，不是与相似之外的其他。因为相似，所以忆念与义混合。否则，后者会太过分，没有混合。第一，如果缘于色等的识，不是因为境相的理由，后来的识以境的相状来区分而执持，而是因为识是义的真实果的理由，如果忆念那个识，也忆念义，因此后来的错乱的忆念，将心与义混合，而忆念识具有义的相状，那么，识的因，显现和作意也是有法。后来的识忆念先前的识时，那些忆念与那些先前的识混合，而先前的识也变成具有那些相状，这太过分了。因为是先前识的因。同样，所有的果也是有法。将与自己的因一起执持，这太过分了。因为是自己因的果。
English
To explain further. The consciousness that experiences objects, forms, etc., is also a subject. The two aspects of mind itself appearing as objects are the basis, because the subsequent consciousness, characterized by holding itself, is focused on it. It is pervasive. Consciousness is the aspect of the object, otherwise, if it is not the aspect of the object, how can it abide in the aspect of the object for the consciousness that focuses on itself, that is, appear, because it will not appear. Second, the reason why the first consciousness has two modes is like this, the first consciousness that holds objects, forms, etc., is a subject. You and the subsequent conceptualization that focuses on you, and the subsequent wisdom that also focuses on it, are all aspects of what is taken, each of which is more superior than the previous one, because you, with the nature of meaning, that is, the aspect and the aspect of consciousness itself, that is, with two aspects, are focused on by the second consciousness, and the second consciousness is on top of those two aspects, with my own, that is, the aspect of holding, at some point, it will be realized by the third wisdom. Similarly, the third consciousness and so on are also known by the subsequent aspect, which is more superior than the previous one. The third has four points: If it is the fruit of meaning, mixing is too much. Mixing with meaning is nothing other than being similar. Because of similarity, one remembers mixing with meaning. Otherwise, the latter would be too much, without mixing. First, if the consciousness that holds forms, etc., is not because of the reason of the object aspect, the subsequent consciousness distinguishes and holds it with the object aspect, but because the reason that consciousness is the real fruit of meaning, if one remembers that consciousness, one also remembers meaning, therefore the subsequent confused memory mixes mind and meaning, and remembers that consciousness has the aspect of meaning, then, the cause of consciousness, appearance and attention are also subjects. When the subsequent consciousness remembers the previous consciousness, those memories mix with those previous consciousnesses, and the previous consciousness also becomes with those aspects, which is too much. Because it is the cause of the previous consciousness. Similarly, all the fruits are also subjects. It will be held together with its own cause, which is too much. Because it is the fruit of its own cause.
Tibetan
། འདོད་ན་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རྫ་མཁན་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་མེད་པར་རྫའི་བུམ་པ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འབྲས་བུ་ཀུན་རང་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པས་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་། སྣང་བ་དང་། ཡིད་བྱེད་རྣམས་ཡུལ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་མཚུངས་ན་ཡང་ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་གྱི། གཞན་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་མི་དྲན་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་ལ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་ཁྱོད་དོན་དང་འདྲ་བ་བསྟེན་པ་སྟེ་བསྲེས་ནས་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཁྱོད་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་ཅིར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདྲ་བ་ལས་གཞན་པའི་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་དུ་འཁྲུལ་པའི་དཔེ་ཡོད་དེ། མཚེ་མ་སོགས་ལ་འདྲ་བས་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བློ་རྣམ་བཅས་སུ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དང་པོ་ཡུལ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་པ་ཅན་མིན་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་པོ་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱོད་དང་ཤེས་པ་དང་པོ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པ་དང་པོ་ལ་དོན་རྣམ་མེད་ན་གཉིས་པ་དང་ཐ་དད་དུ་མི་ཕྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་དང་པོ་སྔོ་འཛིན་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་སྔོ་སོགས་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པར་མདུན་ན་གནས་པར་འགྱུར་བའི་བློ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་དོན་བསྲེ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཏེ། རང་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་པས་ནི་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། བློ་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་ཡིན་པས་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་པ་ལས་གཞན་དུ་དོན་གྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པས་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་ན་དང་པོ་སྔོ་འཛིན་ལྟ་བུ་གཅིག་པོ་ཉིད་དོན་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་ལས་དངོས་སུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དོན་དེ་དང་འབྲེལ་པའམ་དོན་དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་དུ་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་དྲན་པ་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་དོན་སྔོན་པོ་དང་དངོས་སུ་འབྲེལ་བ་སྟེ་སྐྱེས་པ་མཐོང་
Chinese
如果这样认为，那么识，是所立宗。因为没有忆念陶匠和轮子等等，就不可能忆念陶罐。因为一切果都周遍于与自己的因一同执持。第二，如果说，境、显现和作意等，虽然在作为境识的因上是相同的，但是识忆念为具有境的相状，而不忆念为其他那些的相状，因为识具有由义所作的差别。那么，根识是所立宗。由义所作的差别，从何成为你所说的依仗义，也就是混合而执持的差别，那会变成什么呢？应当不是其他的。因为没有与相似之外的由义所作的差别。义显现的识，是所立宗。有从与义相似而错认为义的例子，因为见到双胞胎等因为相似而混合为一。即使那样，也成立了有相识。第三，如果第一个识，作为境识的自性，不是具有境和识的两种相状，而是具有执持的唯一相状。那么，缘于它的第二个识的自性也是所立宗。你必定不会被执持的心所区分，你和第一个识是不同的。因为你对于没有境的相状而执持的唯一相状来说，是同样存在的。因为如果第一个识没有义相，就会有无法与第二个识区分的过失。第一个识，比如蓝色的执持，是所立宗。自己蓝色等的体性，也就是成为相状而存在于面前的识。像那样，是与义混合且相关的。因为自己执持为具有义的相状的第二个识所缘的缘故。第四，因为心是具有义的相状，所以忆念为具有义的相状，否则，因为是义的真实果，所以忆念为具有义的相状，那么，最初的蓝色执持等唯一者，就是从蓝色等义中真实产生的缘故。会忆念为与义相关，或者具有义的相状。执持它的后来的识的后来的识，是所立宗。不会被后来的识忆念为具有蓝色的相状。因为见到先前的识与蓝色义真实相关也就是产生
English
If it is thought so, then consciousness is the subject of the proposition. Because without remembering the potter and the wheel, etc., it is impossible to remember the clay pot. Because all effects are pervaded by holding together with their own cause. Second, if it is said that although the object, appearance, and attention, etc., are the same as the cause of object-consciousness, consciousness remembers as having the aspect of the object, but does not remember the aspects of those others, because consciousness has the distinction made by the object. Then, sense consciousness is the subject of the proposition. From what does the distinction made by the object become what you say relies on the object, that is, the distinction of holding by mixing, what will that become? It should not be other. Because there is no distinction made by the object other than similarity. Object-appearing consciousness is the subject of the proposition. There are examples of mistaking the similar for the object, because twins, etc., are seen to be mixed into one because of similarity. Even so, the aspected mind is established. Third, if the first consciousness, as the nature of object-consciousness, is not having two aspects of object and consciousness, but is having the only aspect of holding. Then, the nature of the second consciousness that focuses on it is also the subject of the proposition. You will certainly not be distinguished by the mind that holds, you and the first consciousness are different. Because you are equally existent for the only aspect that holds without the aspect of the object. Because if the first consciousness does not have the object aspect, there will be the fault of not being able to distinguish it from the second consciousness. The first consciousness, such as the blue apprehension, is the subject of the proposition. The nature of oneself, such as blue, that is, the consciousness that exists in front as an aspect. Like that, it is mixed with and related to the object. Because it is focused on by the second consciousness that holds itself as having the aspect of the object. Fourth, because the mind is having the aspect of the object, it remembers as having the aspect of the object, otherwise, because it is the real result of the object, it remembers as having the aspect of the object, then, the initial blue apprehension, etc., is the only one that is truly produced from the object such as blue. It will remember as being related to the object, or having the aspect of the object. The later consciousness of holding it, the later consciousness, is the subject of the proposition. It will not be remembered by the later consciousness as having the aspect of blue. Because the previous consciousness is seen to be truly related to the blue object, that is, produced