Tibetan
་པོ་ནི། འདས་པ་དྲན་པའི་རྟོག་པ་ལ་འདས་པའི་དོན་གྱི་གསལ་བ་འགགས་པས་མི་སྣང་ཡང་། རིགས་དོན་གཞན་མ་འགགས་པར་ཡོད་པས་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་པར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། འདས་པའི་སྔོ་སོགས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་སྔོ་སོགས་དེ་དང་ལྡན་པ་མིན་པའི་རིགས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་སོགས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རིགས་དེའང་རྟག་གམ་མི་རྟག མི་རྟག་ན་དེ་ཆོས་ཅན། རིགས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ནའང་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དྲན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲན་པ་དེ་ལ་འདས་པའི་དོན་གྱི་རིགས་མི་སྣང་ཡང་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་མིང་དང་མཚན་མ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྔར་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་ན་ཞེས་སོགས་སུ་བཀག་ཟིན་ཏོ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཆོས་ཅན། དོན་བདེན་པ་གཟུང་ཡུལ་དུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་མེད་ཀྱང་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་ཤེས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་། དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་འདི་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཡང་སྔར་དོན་མྱོང་བ་སྟེ་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། དོན་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དེའང་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པར་འདོད་ན་དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲན་པ་གང་ཞིག་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་དྲན་པ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་སོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་དངོས་རྒྱུའི་དུས་དེའི་ཚེ་རང་གི་དྲན་བྱའི་དོན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དེར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དྲན་པ་ལ་སྣ
Chinese
是这样的：在回忆过去的念头中，虽然过去之事的显现已经止息而不显现，但其他的类别之义并没有止息而存在，因此它会显现。如果说，心识本身作为对境显现的第二种方式没有成立，那么，显现在回忆过去的蓝色等之识中的那个，是法，不是与蓝色等颜色不相应的类别之义，因为它是显现为蓝色等各异之物的缘故。此外，那个类别也是常还是无常？如果无常，那么，那个是法，不应成为类别，因为不是多个刹那的缘故。如果是常，那么，那个是法，如何成为产生回忆之识的原因呢？不应成为原因，因为是常的缘故。如果承认，那么，它作为所取境的性质就丧失了。第二种是：如果说，在那个回忆中，虽然过去之事的类别不显现，但与不相应的行蕴名和相显现，那么，名等是法，你不应成为回忆之识的所取之义，因为你先前已经在“如果说名等”等中被遮止了，因此。第三种是：这个回忆之识的方式，是法，不是具有真实义作为所取境，因为没有成立是从所取义的力量中产生的缘故，因为即使没有意义，也是从仅仅是意愿和随之关联中产生的缘故。如果说，回忆之识即使具有义的形象，那么，它的因，体验，那个义的形象是如何的呢？这种以过去为对境的形象的识，是法，它也是从先前体验义，即领悟中产生的，因为是回忆义的缘故。如果认为那个回忆的因，体验，也空无义的形象，那么那个回忆，是法，它如何能具有那个义的形象呢？不应具有，因为回忆是从没有义的形象的体验中产生的缘故。第四种是：如果说，回忆不是从体验中产生的，而是从所忆之义直接产生的，那么，那个回忆，是法，不应是从自己的所忆之义直接产生的，因为在自己的直接因的那个时候，自己的所忆之义是不存在的缘故。如果说，回忆具有义的形象的原因是从义中产生的缘故，那么，这样一来，体验现量也，是法，应成为具有义的形象，因为是从义中产生的缘故。此外，在回忆中显
English
Thus: In the thought of remembering the past, although the clarity of the past event has ceased and does not appear, the other category of meaning has not ceased and exists, therefore it appears. If it is said that the second way in which the mind itself appears as an object is not established, then, that which appears in the consciousness of remembering past blue etc., is the subject, it is not the category of meaning that is not corresponding to the color blue etc., because it appears as different things such as blue etc. Furthermore, is that category permanent or impermanent? If impermanent, then, that is the subject, it should not become a category, because it is not many moments. If it is permanent, then, that is the subject, how can it be the cause of generating the consciousness of remembering? It should not be the cause, because it is permanent. If you admit it, then its nature as the object to be grasped is lost. The second is: If it is said that in that memory, although the category of past events does not appear, the non-corresponding formative name and sign appear, then, name etc. are the subject, you should not become the object of the memory consciousness, because you have already been prohibited in "If you say name etc." etc., therefore. The third is: This way of memory consciousness, is the subject, it is not possessing the true meaning as the object to be grasped, because it is not established to be produced from the power of the object to be grasped, because even if there is no meaning, it is produced from mere intention and subsequent association. If it is said that even if the memory consciousness has the image of meaning, then, its cause, experience, what is the image of that meaning like? This consciousness with the image of focusing on the past, is the subject, it is also produced from the previous experience of meaning, that is, understanding, because it is the memory of meaning. If you think that the cause of that memory, the experience, is also empty of the image of meaning, then that memory, is the subject, how can it have that image of meaning? It should not have it, because memory is produced from the experience of not having the image of meaning. The fourth is: If it is said that memory is not produced from experience, but is directly produced from the meaning to be remembered, then, that memory, is the subject, it should not be directly produced from its own meaning to be remembered, because at the time of its own direct cause, its own meaning to be remembered does not exist. If it is said that the reason why memory has the image of meaning is because it is produced from meaning, then, in that case, experiential direct perception also, is the subject, it should become having the image of meaning, because it is produced from meaning. Furthermore, in memory it appears
Tibetan
ང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་གྱིས་དངོས་སུ་གཏད་པའི་རྣམ་པ་མིན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པ་སྟེ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡིན་ན། རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོ་རང་ཉིད་ལ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བློ་ལ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་སྣང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། དོན་ཡིན་ཡང་བདག་གི་ཡིད་ཁོ་ན་ལ་རྟག་ཏུ་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་ཞེ་ན་རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོ་དེས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲན་པ་པོའི་བློ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་པ་པོས་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་འཆད་པ་པོ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉན་པ་པོ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ཞིག་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དག་གི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཆོས་ཅན། འཆད་པ་པོས་བཤད་པའི་དོན་དེ་ཉན་པ་པོས་གོ་བའི་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ནི་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་གཉིས་དོན་རེ་རེ་དག་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་ན་ནི་སྟེ་འབྲེལ་བས་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་དེ་གཞན་གྱིས་འཛིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་རང་ལ་སྣང་བའི་དོན་རེ་རེ་སོ་སོར་འཛིན་ཡང་དོན་དེ་དག་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དེ་དག་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡོད་ཅེ་ན། སྒྲ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཟུང་ཡུལ་དུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གཞན་ལ་སྣང་བའི་དོན་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་དུ་ཇི་ལྟར་གཟུང་སྟེ་མ་གཟུང་བར་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དོན་དེ་དག་ཐ་དད་དེར་སྣང་བ་མིན་པར་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་པར་དྲན། །ཕྱི་མ་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པར་དྲན། །ཚུལ་དེས་རྣམ་བཅས་མི་འགྲུབ་སྨྲ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཤེས་ནི་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་མིག་གི་སོགས་ཡིན་ལ། དེའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་ཤེས་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མང་ཉུང་གི་བྱེ་བྲག་ལས་ཚུལ་གཉིས་འགྲུབ་ཅེས་པ་འདི
Chinese
彼之显现之相，法相，并非以意义真实指向之相，而是远离明晰之相，因为是空性之故。第五，显现于忆念识之相，若是与识相异之义，则彼相，法相，如显现于忆念者自身一样，亦应为处于彼境之他人所证知，因为心识能显现相异之事物。若云不遍，虽是义，然恒常仅与我之意相关联，故他人不能证知，则彼相，法相，忆念者虽云“如是知晓”，然他人亦不应证知，因为仅与忆念者之心相关联，故他人不能证知。若云宣说者之言语，他人并非证知显现于宣说者之相，而是证知显现于听者自身心识之义之另一相，则宣说者与听者之心之境之义，法相，以执著宣说者所说之义与听者所理解之义显现为一之自性者，则不应将意义联系为一，若宣说与听闻之二心仅与各自之义相关联，则以相关联故，一人所执持者，他人不可能执持。若云宣说与听闻之二人虽各自执持显现于自身之意义，然彼意义相似而误认为一，故称彼等为一，则从声音理解所说之义之时，宣说与听闻之心，法相，应成为无有外境可取之境者，因为如何能取自他所显现之相异之义之相异自性，不取而取为一，因为彼等意义并非显现为相异，而是执著为一。第二，以显现之相有多寡差别而成立，有三：初识忆念为二相，后识以各相增上忆念，以此理遮破说无相者。第一，境识乃执持色等之眼等，彼之识乃缘彼之忆念识，从彼二之相之多寡差别，成立二理，此
English
That appearance of awareness, the subject of dharma, is not an appearance that directly indicates meaning, but is devoid of clarity, because it is emptiness. Fifth, if the appearance that appears to memory consciousness is a meaning different from consciousness, then that appearance, the subject of dharma, should be realized by other beings residing in that realm, just as it appears to the rememberer himself, because the mind can manifest different objects. If it is said that it is not pervasive, although it is meaning, it is always only related to my mind, so others cannot realize it, then that appearance, the subject of dharma, even if the rememberer says "I understand it like this," others should not realize it, because it is only related to the mind of the rememberer, so others cannot realize it. If it is said that from the words of the speaker, others do not realize the appearance that appears to the speaker, but realize another appearance of the meaning that appears to the listener's own mind, then the meaning of the object of the minds of the speaker and the listener, the subject of dharma, with the nature of clinging to the meaning spoken by the speaker and the meaning understood by the listener as appearing as one, then the meanings should not be connected as one, if the two minds of speaking and listening are only related to their respective meanings, then because of the relationship, what one holds, others cannot hold. If it is said that although the two who speak and listen each hold the meaning that appears to them, they are mistaken for one because the meanings are similar, so they call them one, then when understanding the meaning from sound, the minds of the speaker and the listener, the subject of dharma, should become those without an external object to be taken, because how can one take the different nature of the different meanings that appear to oneself and others, taking it as one without taking it, because those meanings do not appear as different, but are clung to as one. Second, there are three ways to establish that there are differences in the number of appearances: the first consciousness is remembered as two appearances, the latter consciousness is remembered with each appearance increasing, and this principle refutes those who say that there are no appearances. First, object consciousness is the eye, etc., that holds form, etc., and its consciousness is the memory consciousness that focuses on it, and from the difference in the number of appearances of these two, the two principles are established, this