Tibetan
ཀྱི་འདོད་ཆགས་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་ལའང་འདོད་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་མྱོང་བར་རུང་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་དང་། བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་པའམ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རང་རིག་ཚད་མར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། འདིར་འཛིན་རྣམ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཚད་མར་བཤད་པ་དང་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆ་དེ་ལ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་རང་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ནི་རང་རིག་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་རབ་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་སྔར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ལ་རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པར་འདོད་པས་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་གཟུང་རྣམ་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པས་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེས་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ཀྱི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་ངོས་གཟུང་བ་སྟེ། བློ་གང་ཡིན་པ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་དེ་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་རྣམ་གཞག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད། །རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཤེས་བཤད་དེ་བསྒྲུབ། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་བཤད་དེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། དོགས་པ་ཡོད་མེད་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། །རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །དབང་པོ་གསལ་དང་མི་གསལ་ཁྱད་ལས་བསྒྲུབ། །མེད་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྣང་བས་བསྒྲུབ། །ཉེ་རིང་བར་མའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལས་བསྒྲུབ། །གཟུང་ཡུལ་འགགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྐྱེས་པས་བསྒྲུབ། །དོན་མེད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་ནས་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་འཇོག་ན་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། མདོར། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་མདོ་མཛད་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་གཉིས་དང་། བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་རིགས་པ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གྱི་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་རྣམ་འགས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་དང་། དུས་དང་། ལས་དང་། ཕ་མ་ལ་སོགས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་བུ་དེ་ནི་ཕ་མ་གཅིག་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ཟས་ལ་སོགས་པ་འགའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་དབང་པོ་སོགས་དང་རྣམ་ཤེས་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཆའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དེ་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་མེད་པར་ནི་དབང་ཡིད་སོགས་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་དེར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་མེད་ཕྱིར་ན་རྣམ་མེད་དོགས་པ་མེད། །དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་སོགས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་རྣམ་མེད་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་དེ། །དོན་ཉིད་དངོས་སུ་འཛིན་པར་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདས་པའི་དོན་བུམ་སོགས་ནི་འཛིན་པ་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་ཅིང་། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རང་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་འགགས་ཤིང་དོན་གཞན་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཏུའང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ཡིན་པ་དགག །ལྡན་པ་མིན་པའི་དོན་ལྡན་དགག །དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ལྡན་དགག །རྣམ་པ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་དགག །རྣམ་པ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་དགག་པའོ། །དང
Chinese
对于体验贪欲等感受的现量自证，那些贪欲等法，能够体验自己的自性，因为是体验的自性之故。例如，对于认为相是虚假的宗派来说，任何心识，都是能够被体验的，因为是量，是自性可衡量之物，并且那是体验的自证果，因为是了知之故。第三，如果执着的相或者能够自体验的是量，那么与学派正量部陈那论师所说的自证是量相违吗？陈那（法称论师），在此，说执着相和能够体验的自性是量，与您所说的自证是量不相违，因为您所说的了知，是指在自性上了知相，名为了知，是完全断除自己自性的部分，那部分就叫做能够自体验的自性，而量，是指自证，是指在自证的部分上详细阐述的缘故。总之，之前将所取相作为所量，能取相作为量，自证作为果的量果，对于相是真实的，认为所取相是了知，因此自证的自相是果，而对于相是虚假的，所取相在意义和了知上都不真实，因此自证是假立的，是果。因此，“于彼心是能断者”等等，是对于相是虚假的宗派的自证自相的量果进行界定，意思是说，任何心识，在作为所量的时候，它就能成立。第二，对于那个安立的成立之法进行阐述，分为两种：阐述两种方式的成立之理，阐述自证成立之理。第一种分为两种：阐述境识彼识而成立，阐述后时忆念而成立。第一种分为七种：以怀疑有无差别而成立，以相多寡差别而成立，以俱时缘取决定的标志而成立，以根识明与不明的差别而成立，以无而显现坛城相而成立，以近远中间的三种差别而成立，以所取境已灭，显现仍然存在而成立。第一种分为两种：以境上生起境之相而成立，以无境而显现境之相而成立。
English
Regarding the direct perception of self-awareness that experiences desires and other feelings, those desires and other phenomena are capable of experiencing their own nature because they are the nature of experience. For example, for the school that considers appearances to be false, any consciousness is capable of being experienced because it is a valid means of cognition, an object to be measured by its own nature, and that is the result of self-awareness that experiences it, because it is knowledge. Third, if the aspect of grasping or that which can be self-experienced is a valid means of cognition, does it contradict what the teacher Dignāga said about self-awareness being a valid means of cognition? Dignāga (Dharmakīrti), here, saying that the aspect of grasping and the nature of being able to be experienced are valid means of cognition, does not contradict your saying that self-awareness is a valid means of cognition, because what you say about knowledge is that the aspect of grasping onto self-nature, called knowledge, is the part of the nature that completely cuts off oneself, that part is called the nature of being able to be self-experienced, and a valid means of cognition, which is self-awareness, is explained in detail in the part of self-awareness. In short, previously, the object-aspect was taken as the object to be measured, the grasping-aspect as the valid means of cognition, and the self-awareness as the result of the valid means of cognition. For those who consider appearances to be true, the object-aspect is considered to be knowledge, therefore the self-characteristic of self-awareness is considered to be the result, while for those who consider appearances to be false, the object-aspect is not true in either meaning or knowledge, therefore self-awareness is imputed and is the result. Therefore, "In that, the mind is the cutter," etc., defines the measure of the self-characteristic of self-awareness in the school that considers appearances to be false, meaning that any mind, when taken as an object to be measured, it can be established. Second, the explanation of the proof of that establishment is divided into two: explaining the reasoning for establishing the two modes, and explaining the reasoning for establishing self-awareness. The first is divided into two: establishing by explaining the object-consciousness and that consciousness, and establishing by explaining the later recollection. The first is divided into seven: establishing by the difference of doubt whether it exists or not, establishing by the difference of many or few appearances, establishing by the sign of simultaneous ascertainment, establishing by the difference of clarity and unclearness of the sense faculties, establishing by the appearance of the mandala aspect even though it is absent, establishing by the three differences of near, far, and intermediate, establishing by the fact that even though the object of grasping has ceased, the appearance still exists. The first is divided into two: establishing by the appearance of the aspect of the object arising on the object, and establishing by the appearance of the aspect of the object without the object.
Chinese
成立也。第一，如果承诺识为二相，并安立量、果、能量三者，那么二相本身如何成立呢？总而言之，经中说：“境识彼之识，差别即二相。”对于所说之义，造经者自己有二种理，造论者有五种理，共有七种理。第一，从境色声等产生的一切识，都是有法。如果境之外的他者，如根、意等是你的因，也只会生起境的相状，而不是其他的相状。因为你生起境的相状是必然的，是法性。例如，食物、时间、事业、父母等是生子的因，但孩子只会具有父母一方的形貌，而不会生起其他食物等的相状。因此，境色等是有法。即使境之外的根等与该识的因相同，但由于识生起具有你的相状的那部分，所以被认为是识的境，因为如果识没有生起自己的相状，就像根、意等一样，就不会成为识的境，并且是识的境。因此，识是显现境之相的二相者。第二，分为两种：无义故，无相无疑惑。驳斥认为具有意义的他人之答复。第一，对于具有意义的心、根识、无错乱等，是有法。可能会产生对无境相的怀疑，因为会错乱地执着境本身为实有。即使如此，对于执着过去之义，如瓶等的分别念，是有法。由于显现为自己是境和有境二者，所以成立为二相者。因为显现为境和有境二者是存在的，并且显现为境不是自己之外的他义，因为自己所执着之境已经灭亡，也不是其他的意义。因此，该识是有法。也成立为自证，因为自己是二相者。第二，分为五种：驳斥认为是同类之义具有。驳斥认为不是具有的意义具有。驳斥认为除此之外的意义具有。驳斥相状从意义产生。驳斥相状与识相异。第一
English
It is established. First, if it is promised that consciousness is two aspects, and the three of measure, result, and measurer are established, then how is the two aspects themselves established? In short, the sutra says, "The object consciousness, the consciousness of that, the difference is the two aspects." Regarding the meaning of what is said, the sutra maker himself has two reasons, and the treatise maker has five reasons, for a total of seven reasons. First, all consciousnesses that arise from objects such as form, sound, etc., are the subject of debate. Even if others besides the object, such as the senses, mind, etc., are your cause, they will only give rise to the appearance of the object, and not other appearances. Because your arising of the appearance of the object is inevitable, it is the nature of phenomena. For example, food, time, actions, parents, etc., are the cause of giving birth to a child, but the child will only have the appearance of one of the parents, and will not give rise to the appearance of other things such as food. Therefore, objects such as form are the subject of debate. Even if the senses and other things besides the object are the same as the cause of that consciousness, it is considered to be the object of consciousness because of the part of the consciousness that arises with your appearance, because if the consciousness does not arise with its own appearance, like the senses, mind, etc., it will not become the object of consciousness, and it is the object of consciousness. Therefore, consciousness is the two aspects that manifest the appearance of the object. Second, it is divided into two: because there is no meaning, there is no doubt about no appearance. Refuting the other's answer that is considered to have meaning. First, for the mind, sense consciousness, non-confusion, etc., that have meaning, it is the subject of debate. There may be doubts about the absence of object appearance, because it is mistaken to grasp the object itself as real. Even so, for the conceptual thought that grasps past objects such as vases, it is the subject of debate. Because it appears as both object and subject, it is established as having two aspects. Because appearing as both object and subject exists, and appearing as object is not another meaning other than oneself, because the object that one grasps has ceased, and it is not another meaning. Therefore, that consciousness is the subject of debate. It is also established as self-awareness, because oneself is the one with two aspects. Second, it is divided into five: Refuting that it is the same kind of meaning that is possessed. Refuting that it is not the meaning that is possessed. Refuting that it is a meaning other than that that is possessed. Refuting that the appearance arises from the meaning. Refuting that the appearance is different from consciousness. First